Het gas, de kaart en een ssc

Eigenlijk is de blog van gisteren niet af. Want nog voordat het weekend helemaal om was, hadden we alweer iets bij de hand. De hele zondagavond al dachten we 'wat ruikt het hier toch raar'. Verder dan: 'Het zal wel de verf zijn' en 'Joh, ik ben nu een blog aan het tikken' kwamen we qua reacties niet. Maar omdat de lucht bleef hangen en echt vervelend was, toch maar even op onderzoek uit. Ja hoor: een gaslek bij de net aangesloten gasstel/oven.
(type Avanti Elite)


  


Van de man van de gaswacht de tips: geen apparaten meer aan/uit zetten, goed ventileren en geen kaarsen aansteken. En een biertje buiten op de trap drinken, terwijl je wacht op de monteur. (ok, die laatste hadden we zelf bedacht).
Zaten jut en jul daar om 01.00 uur op de lui van KeySpan te wachten. Die inderdaad een gaslek vonden.

  
(werklui-humor: "I smell gas. Is that you or the oven?")


Omdat de boel dus niet is ontploft konden we gewoon onze post ophalen. En daar zaten twee leuke verrassingen bij. Om te beginnen bij het eerste 'Welkom-thuis'-kaartje!! Van P's zus Miranda. En ze is ook nog een van onze trouwste volgers. Dank voor beide!!
Ten tweede: we kregen onze social security card! Ook een mijlpaaltje, want we tellen nu echt mee in de VS (ja, financieel dan, want als je bv een bankrek. wil openen, heb je zo'n nummer nodig). Echt zo'n leuk hebbedingetje:



  


(Ja, het is raar om een kaart te krijgen op naam van Hiroshi Okugawa, maar dit is inderdaad een voorbeeld.).
Zo, nu gaan we naar de sportclub. Anders komt Angela Berger ons halen (ze heeft al 3 mails naar ons gestuurd dat vandaag de dag is). Lid worden en fit worden.

Ze hebben ons...

  


Tegen zoveel druk konden we niet op, dus we zijn lid van de gym. Het welkomstpakket bestaat uit: een rugzak, een waterfles, een koptelefoon, een petje, een gratis les met een instructeur en een pakket folders zo dik als een telefoonboek. Pfff, de vermoeidheid slaat nu al toe.

Rare plaatsen

Je komt nog eens ergens... We zijn het weekend naar Pennsylvania geweest om de ouders van Floyd (de in opspraak geraakte tourwinnaar) te interviewen. Zij wonen in Farmersville, een gehucht van 200 mennonieten: zeer gelovige mensen die de meeste moderne zaken afwijzen (nou ja, de familie Landis had gewoon een sneeuwmobiel, camera's, auto's...,zie de zus van Floyd een (!) van de auto's wassen)


Het zijn doodgoeie mensen die alle tijd voor ons namen. In de tuin stond een bord met 'geen pers', maar voor ons kwamen zelfs de koekjes en het ijswater op tafel. En of wij ook getrouwd waren, kinderen hadden. En dat het zo ver weg was dat Holland. Maar ook dat we ook veel fietsen. En of we nog een bijbeltje voor onderweg wilden hebben. Gratis? Tuuuuurlijk...



  


Om ons nog verder te verdiepen in de mennonieten, zijn we op zondag naar de plaatselijke kerk gegaan. Natuurlijk is het voor ons gek om iedereen er zo bij te zien lopen, maar de mensen zelf zijn allemaal even aardig en open. Hoe vreemd jij ook in hun ogen moet zijn. 'Waar komen jullie vandaan?' 'Hebben jullie ook kinderen?' 'Holland, dat is ver weg. Is het daar ook zo warm?' We zien een lijn in de vragen.





We hebben nog even Wie-van-de-drie gedaan:



('Mijn naam is P., ik kom uit Holland en ben geen mennoniet. 'Mijn naam is P., ik kom uit Holland en ben geen mennoniet'. 'Mijn naam...)

Een nadeel: het is allemaal zo leuk dat je niets anders doet dan foto's maken..







Op de terugweg naar New York konden we nog langs het plaatsje Intercourse, op zoek naar een souvenir.



Voor degene die dit leest en de Engelse taal niet beheerst, sorry. Voor de anderen: zo'n naam is toch ontzettend lachen?! Zelf wisten ze er natuurlijk ook wel raad mee:


  


Tussen Farmersville en Intercourse is het trouwens Amish-country. Bekender dan (maar vergelijkbaar met) de mennonieten. Je struikelde zo'n beetje over de koetsjes.


  


Thuisgekomen de huurauto ingeleverd (we rijden al als echt Brooklynites door de stad) en op de bank geploft. Wat een bijzonder weekend was dit.

Primeur!

In alle opzichten was het een bijzonder weekend. Ook op het professionele vlak. Want J. haalde de voorpagina en dat met een foto van P.! Op de site was het al te zien. De gekozen foto is die van het echtpaar. Er is (waarschijnlijk terecht) niet gekozen voor eentje die wel was opgestuurd. Wij moesten er echter zo hard om lachen (misschien een geval van 'je had er bij moeten zijn' maar die figuur met grasmaaier...) dat ie dan maar een plekje op deze blog krijgt.


  

YES!, we zijn thuis!

Het is niet te geloven maar waar: we zijn in ons eigen appartement. Nog wel tussen de verfresten en niet afgewerkte randjes, maar een kniesoor die daar op let. Ok, een ding was wel vervelend: ze hadden vergeten op tijd de airco te installeren (wel beloven maar niet doen he...foei!). Dus dat konden we nog even om 21.00 uur zelf doen. En dat bij een temp. van ongeveer 28 graden (Celsius)en met het risico dat je de airco uit je handen laat vallen. Niet slim op vier hoog, ook al is er 's avonds niemand in de achtertuin. De huisbaas wist te vertellen dat de mensen voor ons ooit een airco aan de voorkant uit het raam hebben laten vallen. Gelukkig niemand gewond, maar dat was flink schrikken.
Bij ons ging het echter goed (P. en J. zijn trots op zichzelf!)




Omdat we de smaak te pakken hadden, ook nog de nieuwe stoelen uitgepakt en de meubels zo goed en zo kwaad als het ging op hun plek gezet. Tv aangesloten en ff genieten.




J. overdreef meteen door een mini-fust aan te slaan...;-)






Het genieten duurde niet al te lang, want we gaan morgen heel vroeg op pad voor een verhaal. Daarover later meer! Iedereen alvast een goed weekend.

Get Fit and shape up!

Het zit letterlijk om de hoek, het is groot, uitnodigend en tegelijkertijd angstaanjagend. Het is de


  

Juist, dit soort werk:




We zijn er al geweest en hebben zelfs een rondleiding gehad (ja, dat is al heeeel wat). Nog geen 'ja' gezegd, maar daar laten ze zich hier niet door weerhouden. Want we hebben meteen een personal spokeswoman in onze nek hijgen. Angela heet ze en ze stuurde vandaag nog dit mailtje (ja, moet P. ook maar niet z'n mailadres invullen)

Dear P. and J.,

It was a pleasure meeting the both of you when you came in to see our
facility. I hope you are still considering joining a health club and acting on
the fitness goals we discussed.

I have great news!! We are having a sale on Monday, July 31st, that is so
amazing we can't reveal what it is until that morning. What I can tell you now
is that this sale will be one of the best we ever had!

Please contact me at (718) 643 - 4400. I look forward to hearing from you.


Sincerely,

Angela Berger

Membership Consultant - NYSC Cobble Hill

Ach, ze hadden ook deze in kunnen zetten:





We zijn nog in dubio over NYSC. Jullie zien het wel aan de foto's maandag.

Nieuwe post - STOP

  

Zucht..

  


Er komt geen eind aan het verhaal over ons appartement. We dachten er morgen/overmorgen wel in te zitten. Maar Pedro en Julio - die tot nu toe driftig hebben gewerkt - zijn vandaag niet komen opdagen....
Volgens de huisbaas omdat ze boos op hem zijn. Hij heeft gisteren een 'woordenwisseling' met ze gehad en vandaag waren ze er dus niet. Gebeld met Pedro's en Julio's baas en die meldde dat de heren het waarschijnlijk op een zuipen hebben gezet en stomdronken op bed lagen. Dat verhaal is te leuk om te checken. Maar wij zitten met de



  


Oke, flauw, maar we lachen er maar om.

Oak Island

Waarom hij het heeft gedaan, weten we niet helemaal zeker. Schuldgevoel omdat het appartement nog niet klaar is? Of gewoon omdat ie aardig is? Hoe dan ook: onze huisbaas Ben nodigde onze vorige week uit om dit weekend in zijn huisje op Oak Island door te brengen. Dat aanbod hebben we aangenomen en we hebben er geen spijt van gekregen. Wat een ontzettend leuk huisje op een geweldige plek.
Het is op Long Island, op zo'n 40 minuten rijden vanaf New York. Daar aangekomen parkeer je de auto en kun je de ongeveer twintig huizen in de baai alleen per boot bereiken:




Dit was het huisje waar we zaten. Geen tv, internet, of wat dan ook, maar o zo leuk.



We zaten er van vrijdag- tot zondagmiddag en die tijd hebben we doorgebracht met lezen, eten maken en vooral veel kletsen. Ben is een Engelsman en al woont hij dan al 20 jaar in de VS, hij is nog steeds in staat er van een afstandje naar te kijken en dat leverde heel wat interessante gesprekstof op.




Verder hebben we nog een tochtje om het eiland gemaakt. Voor de leuke plaatjes. En geloof het of niet, maar de 'bevolking' had net een brandweeroefening...



Voor de stadsmensen P. en J. nog een nieuwigheidje: zelf het eten uit het brakke water halen. In dit geval hebben we 'clams' (schelpdieren) geharkt. Die kun je gewoon rauw eten.

Yo, brother

We zitten nu precies twee weken in de States. Wat gaat dat toch snel. Cliche maar waar.



Het is tot nu toe warm, hectisch en erg leuk. Ons veertiendaags jubileum hebben we rustig gevierd. Met een stukje voor de krant (J.) en koffie en mentale steun (P.). Wellicht hebben we binnenkort zelfs een stuk met tekst van J. en foto('s) van P. Dat zou echt te gek zijn. Afwachten maar.

Leukste voorval vandaag: de electroshop. Waar de zwarte verkoper wilde weten welke printer/fax/scanner wij wilden kopen? We hadden er al een op het oog, zei J.: 'That one, the Brother'. Dat 'the' ook nog eens niet zo duidelijk klonk, maakte de situatie nog lachwekkender. Alsof roomwitte J. even met haar 'homies' wilde 'chillen' zeker. De grappen volgden al snel: 'Where's my brother? I'm waiting for my brother. enz. enz...' Leuk hoor, onverwachte taalgrapjes in een ander land. En dat allemaal 'thanks to you...


We hebben er tijdens het etentje op het terras, onder het genot van een capuccino nog een keer om gelachen...(behalve op het moment dat de foto werd gemaakt...;-))



  

Update appartement: vandaag een beetje met dozen gesjouwd om de werkkamer in te richten.
    

Ben, de huisbaas, verwacht dat we dinsdag kunnen verhuizen. Ok dan. We zullen zien.
Dit weekend zijn we weg, waarschijnlijk geen internet, dus naar verwachting maandag pas weer tekst en beeld hier. Oefen ondertussen maar op de bijschriften van een post eerder.

Goed weekend !!

Een beetje 'Have I got news for you' (1)

Het idee is gepikt van collega-bloggers die ook in NY zitten en ook voor een krant schrijven. Die hebben het misschien weer van 'Dit was het nieuws' (die het zeker hebben van 'Have I got news for you'), maar dat maakt allemaal niet uit. Wij hebben twee foto's gemaakt die leuk zijn om te plaatsen, maar waar we niet meteen een verhaal over te vertellen hebben. Aan de lezers van dit blog de vraag om een leuk bijschrift te bedenken. We zetten ons alvast schrap! Per foto een post, zodat je bij elk beeld iets kunt neerpennen.

Shoot:


  

Een beetje 'Have I got news for you' (2)

En foto twee



  

Indrukwekkend

Het woord van vandaag was: indrukwekkend. Dat is niet zo vreemd in een stad als New York en zeker niet als je ook nog een rondgang langs Ground Zero krijgt. Want dat is wat we vandaag hebben gedaan. Er was een persconferentie waarin de hooggeplaatsten rond de nieuwbouw op Ground Zero vertelden wat er allemaal al was gebeurd en nog stond te gebeuren. Indrukwekkend was allereerst de hoogte waarop dit plaatsvond: op de 52ste verdieping van de nieuwe 7 World Trade Center (z'n voorganger is tijdens 11 september ook ingestort). Dat gebouw ziet er zo van buiten uit:




en dit zijn van daar uit de uitzichten:

  


De etage was nog leeg, want de verhuur was net begonnen. Aan de journalisten om de etage onveilig te maken. Ook hier weer: indrukwekkend. Om te zien hoeveel media-aandacht er toch is voor dit onderwerp. Niet gek hoor, maar zo vaak hebben we dat nu ook weer niet meegemaakt.

    

Rustig, er zijn muffins voor iedereen!




Vervolgens gingen we op weg naar een plek waar normaliter alleen nabestaanden en militairen e.d. mogen komen om te rouwen om de doden van 9/11. Weer zeer indrukwekkend om daar te mogen zijn:



  


Hadden we al gezegd dat er ook veel media-aandacht was? (als je goed kijkt...)


  

Daarna een rondleiding gehad om Ground Zero heen. Die tours worden gehouden door lui die de ramp van dichtbij hebben meegemaakt. Wij hoorden het indrukwekkende verhaal van een brandweerman die in de noordtoren was en het gebouw op zich kreeg. Door een wonder heeft hij het toch overleefd. Zoals gezegd: zeer indrukwekkend. Vervolgens nog in St. Paul's Chapel gekeken waar een expo is over de mensen die bij de redding en opruiming hun rust en troost in de kerk zochten. Inderdaad: indrukwekkend.



Ps: Uiteraard ook nog even bij ons appartement wezen kijken. En het schiet op. Dus morgen maar eens de werkkamer daar op orde brengen. Voor je het weet wonen we er...