Koekje erbij?

Er zijn van die typisch Amerikaanse dingen die wij nu pas echt meemaken omdat we een eigen voordeur hebben. Halloween is zo'n voorbeeld en deze week hebben weer eentje kunnen afstrepen: de Girl Scout Cookies. Dat is echt een fenomeen hier. Padvindertjes - alleen meisjes - gaan langs alle deuren en proberen koekjes te verkopen. Uiteraard is het de bedoeling dat ze daar iets van leren en ondertussen zoveel mogelijk geld verdienen dat weer naar de scouting gaat. Een beetje zoals de kinderpostzegels dus. Met een paar verschillen. Allereerst zijn er in het koekjesseizoen (ja, het is een seizoen) ook tafeltjes met girl scout cookies bij bijvoorbeeld de supermarkten.

Maar daar lopen we uiteraard hautain aan voorbij. Zoals we dat bij zoveel acties bij de ingang van onze supermarkt doen (ok, we gaven aan het Leger des Heils, dus onze zielen zijn gered). Echter, de grote actie is als al die padvindertjes op eh..pad..worden gestuurd om van deur tot deur te gaan. En ja, ze zien er uit zoals in de films: grote sjerp om met daarop allerlei insignes. Of zoiets. We hebben niet de tijd genomen om het allemaal te bestuderen, maar je zult bij de girl scouts ongetwijfeld badges voor allerlei goede daden krijgen. Een zo'n schattig meisje kwam dus ook bij ons aan de deur. Een volwassene (ouder?) stond aan het begin van onze stoep te wachten, om er zeker van te zijn dat wij de girl scout niet naar binnen sleepten. Zo gaat dat.

Bovenstaande foto is eerlijker dan wat je normaliter in films ziet. De meisjes komen (nog) niet met echte koekjes langs, maar met een enorme lijst. Daarop staan alle koekjes waaruit je kunt kiezen en als je meedoet komt je naam op de lijst. En wij deden natuurlijk mee. Niet dat de Girl Scout Cookies het niet redden zonder ons - het is een actie waar zo'n 700 miljoen dollar in omgaan! - maar wij willen nou wel eens weten waar het over gaat. De vraag is dan: welke koekjes kies je? We hebben de girl scout laten vertellen wat nou de meest populaire keuzes waren en zij noemde de thin mints en de samoas. Dus van beide hebben we een doos besteld.

Anders dan bij kinderpostzegels krijg je geen sticker ofzo die je op je raam/deur kunt plakken om aan te geven dat je al een bestelling hebt geplaatst. Misschien komt er dus nog een girl scout langs, of misschien bestaat er een waterdicht systeem waardoor dubbelingen worden voorkomen. We zien wel. Ondertussen hebben we geen idee hoeveel koekjes we nu in totaal hebben gekocht (zes per doosje? 10? 20?) of hoe duur een doosje eigenlijk is (oh wacht, ik lees hier net 3,50 per doos. Koopje!), maar wij hebben straks echte Girl Scout Cookies. Dan kunnen we daar ook weer over meepraten! We moeten nog tot eind februari wachten, want dan worden de koekjes pas geleverd. We zijn echt erg benieuwd. Op deze plek krijgen jullie natuurlijk te lezen wat uw culinaire pioniers (eh: wij dus) er van vinden. Cookies, cookies! Ah mjam mjam mjam (vrij naar: cookiemonster)

De bloemetjes binnen kijken

Belofte maakt schuld. De daad bij het woord voegen. Of wie A zegt moet B zeggen. Oftewel, wij hebben gisteren ons eerste uitstapje naar DC gemaakt, sinds we ons goede voornemen voor 2012 hadden geblogd: meer de stad in. En voor deze trip hadden we gekozen voor de Botanical Garden. Want dat stond hoog op een online lijstje van 'Wat te doen in DC met kids'. Voordat we over de botanische tuin schrijven, kunnen we alvast melden dat H. er niets van mee heeft gekregen, want die lag te snurken. Precies de tijd die wij in de Botanical Garden doorbrachten. Maar we beginnen bij het begin. Een reisje naar DC kan natuurlijk met de auto. Nou dachten wij 'het is zondag, laten we dus ook meteen het openbaar vervoer in DC testen'. En dat begon met ons eerste busritje Bethesda-Washington: Daarna ging het nog een paar haltes met de metro. We hebben wel wat op te merken over het OV hier, maar dat bewaren we voor een volgende blogpost. En toen bleek dat we wel bij de National Mall uitkwamen (dat grote park/grasveld in het hart van de stad), maar niet zo dichtbij de Botanical Gardens als we dachten. Geeft op zich niets, want die hele mall blijft mooi. Lekker wandelen, beetje foto's maken. Maar zoals te zien is, was het koud. Erg koud. En dan is een half uurtje lopen plots wel erg afzien (zo'n open grasveld biedt weinig bescherming tegen de koude wind). Het fijne van DC is dan dat je aan alle kanten van de Mall musea hebt waar je zonder te betalen naar binnen kunt. Tuurlijk, leuk om die kunst te bekijken. Maar ook handig voor wat warmte en een plasgelegenheid. Wij kozen voor het Museum for African Art. En dat was verrassend genoeg érg mooi. Goeie bonus. (ps: die eerste foto is van de 'Castle', het infocentrum van alle Smithsonian museums). Na voldoende te zijn opgewarmd, liepen we nog even goed door. Om eindelijk via de tuinen - ja, winter is daar niet het seizoen voor - en mooi uitzicht op het Capitool... ...de Botanical Gardens binnen te stappen. Zoals gezegd, tegen de tijd dat we aankwamen lag H. al te slapen. Jammer voor haar, want het was er best mooi. Veel rare en kleurige planten. Met een soort kleine jungle in het midden waar gelukkig de wilde dieren en enge insecten ontbraken. Helaas was een deel vanwege het seizoen gesloten, dus we komen nog wel een keer terug. We kunnen in ieder geval één museum - mag je het zo noemen? - van ons lijstje afstrepen. Eigenlijk hebben we daarna nóg een museum bezocht, want we gingen na de Botanical Gardens naar het naastgelegen Museum of the American Indian. Maar alleen om daar zonder om te kijken naar het restaurant te lopen. Ja, musea zijn hier kunstcentra, openbare toiletten en eetgelegenheid. Het is dat of zo'n stugge krakeling en een blikje cola uit 1982 uit een kraam. Ook best lekker. Het eerste DC uitje is ons goed bevallen. We gaan hard nadenken over het volgende museum op ons lijstje.

Sneeuw, dus vrij

Er is een beetje sneeuw gevallen vandaag. Het ijzelde wat. Niets om over naar huis te bloggen, maar wel neerslag met wat gevolgen. Want voor het eerst kreeg P. in de VS te maken met ijsvrij. Inderdaad, de lessen op de Nederlandse School gingen niet door. Als Nederlander zou je willen zeggen 'écht? vanwege dat beetje sneeuw en gladheid?!" Maar de Amerikanen bepalen hier de regels (de Nederlandse School zit in een Amerikaans schoolgebouw) en die willen geen gedoe met ongelukken en verantwoordelijkheid en rechtszaken. Eén ding is wel zo: het is hier overal heuvelachtig, dus een beetje gladheid is al snel erg lastig op de weg. Maar goed, nu er geen school is, hebben we even tijd om eens te bloggen wat P. nou eigenlijk op die school doet. Want dat hadden we beloofd. Het gaat dus om de Nederlandse School in Bethesda (eh...liever niet af te korten met NSB...) die ruim honderd leerlingen telt. We mogen de lokalen van St. Bart's gebruiken. Een school die voor P. op tien minuten rijden is. Lekker handig! Het is een zeer religieuze en - uiteraard - Engelstalige school; dus de wanden hangen vol met spirituele teksten in de taal die we nou juist níet willen horen en zien tijdens die paar uurtjes per week. Maar goed, je moet wat. De klas van P. is groep 7 en dat zijn leerlingen van rond de 11 jaar. Hij begon met 13 leerlingen, maar inmiddels staat de teller op 11. Eh, geen idee wat dat over hem zegt. ;) Eentje is naar Zuid-Amerika verhuisd, de ander is er mee gestopt omdat het 'te belastend' was. We schreven het al: de kinderen doen de NSB, eh...de Dutch School...er bij. Dus na vijf dagen gewone school. ook nog drie uur lang blokken op zaterdagmorgen. En het zijn best pittige uurtjes. Juist omdat er weinig tijd is, proberen we de lessen goedgevuld te houden. En er worden ook echte cito-toetsen gemaakt. Zoals deze maand (als er geen ijzel is, dus). Helaas hebben we (nog) geen foto's van P. in actie, maar daar zullen we aan denken bij een volgende culturele activiteit. Ja, dat zijn extra uren op een aantal zaterdagen waarbij leerlingen allerhande projecten doen. Denk aan het organiseren van een Nederlandse markt, of een Nederlandse quiz, enzovoort enzovoort. Begin februari is er een hele middag gewijd aan beroemde Nederlanders. Wellicht dat daar wat fotootjes te maken zijn. Wat valt er nog meer over de school te vertellen? Nou, dat P. het er erg naar z'n zin heeft. En dat hij ook erg fijne collega's heeft; al gaat iedereen redelijk snel na de les op zaterdag weer naar huis (behalve tijdens lerarenvergaderingen natuurlijk). Binnenkort gaan we iPads inzetten in de lessen, dus het is ook best bij de tijd. En de school groeit; er is zelfs sprake van een tweede vestiging. Oh ja, en dat P. ervan opkijkt hoe snel kinderen hun Nederlands vergeten als ze hier wonen (dat wordt dus oppassen met H. want de oma's willen wel met haar kunnen blijven praten). En dus dat de school - of beter gezegd, het gebouw - snel op slot blijft bij wat neerslag. Er was in ieder geval één iemand die daar erg blij mee was. Vanwege de sneeuw, en vanwege het thuisblijven van pappa. Inderdaad, H. had het enorm naar haar zin in de kou: Ze vindt buiten machtig interessant. Zeker als er zoiets vreemds als sneeuw ligt (ze heeft al eerder sneeuw gezien, maar het blijft intrigerend): Geen idee of de sneeuw blijft liggen en of er nog wat bij komt (dus een echt pak). We hebben in ieder geval de eerste sneeuwpop (werkelijke grootte 50 cm) al gezien: Als de sneeuw blijft komen, gaan we met H. ook een sneeuwpop maken. Een echte. Een grote. Foto's volgen dan natuurlijk!

41, zo hé

Hatsekidee. En zo is P. al weer 41 jaren jong. Minder haren, meer wijsheid. Minder reflexen, meer kilo's. Het maakt P. allemaal niks uit, hij heeft er weer een lekkere verjaardag op zitten. Want niet alleen waren er dikke verjaarszoenen van H., er kwam ook een blits fotocameraatje uit de kadoverpakking en als klap op de vuurpijl bakte J. voor hem een heuse appeltaart. Met de bekende Hollandse mix. En het moet gezegd: de taart was heerlijk. Nou, wás...er is nog een stukje over. Een heel klein stukje (ja, schandalig dat P. zo kan vreten). Wij hebben verder niets bijzonders gedaan op deze verjaardag, alleen genoten van een heerlijk zonnige dag (mensen, het is januari, maar de winter is vér weg). Oh ja, P. heeft dan nog met veel blijdschap alle felicitaties in ontvangst genomen, via e-mail, Facebook of telefonisch. Blijft fijn. Zo, nu maar eens iets gaan maken van dat 41ste jaar.

Driving us crazy

Even diep ademhalen....ok, het gaat weer. We kunnen namelijk niet over dit onderwerp praten zonder ons ontzettend boos te maken, dus vandaar die diepe teug. De stressveroorzaker in kwestie: de MVA. We schreven het al eerder, dat is de motor vehicle department; het kantoor waar je moet zijn voor al je autopapieren en rijbewijzen. En over dat laatste willen we het hebben. Eigenlijk dachten we dat we onderhand al lang hadden kunnen schrijven dat wij een Amerikaanse driver's license in ons bezit hebben. Dat moet namelijk als je hier langer dan twee maanden woont (gerekend vanaf het moment dat je nieuwe visum geldt). Voor ons als journalisten in New York gold dat nooit, maar nu moeten we eraan geloven. Geeft niet, hoe moeilijk kan het zijn.

Diepe zucht.

We schreven ongetwijfeld al dat het allemaal erg bureaucratisch is. Het is erg onduidelijk welke formulieren je nodig hebt voor de verschillende aanvragen en wij zijn al een paar keer van huis naar de MVA en weer terug en weer terug gereden. En de dichtstbijzijnde is hier een half uur vandaan. Maar goed, het rijbewijs dus.

Nog een keer diep ademhalen.

Al weer een paar weken geleden was P. als eerste aan de beurt om af te rijden. Nou ging hij daar niet het best voorbereid heen. Met in zijn achterhoofd het verhaal van een vriend die in de VS z'n rijbewijs kreeg door een zandweg op en neer te rijden, kwam P. aan bij de examenlocatie. Waar de enorme vriendelijkheid van Amerikanen met een beetje macht (lees: rij-examinatoren) weer hartverwarmend was (hoe spel je ironie?). Tot zijn grote schrik was er een heus parcours, met achteruit inparkeren en fileparkeren.

En laat dat laatste nou net P.'s grote zwakte zijn. Om het nog stressier te maken, moest je binnen 20 cm van de stoep staan en had je slechts 3 minuten om het klusje te klaren. Een lang verhaal kort: P. zakte.

Pffffffff....

Dat was gewoon niet zo goed voorbereid. Maar we willen ons een beetje vrijpleiten door erop te wijzen dat bestuurders in Maryland notoire slechte rijders zijn. En misschien is fileparkeren dan niet de meest belangrijke toets. Maar oké, wat moet dat moet. Overigens, als je denkt 'ik rij al jaren, dat doe ik blind', vergeet dat maar. Je bent gewoon niet meer gewend om bij elke stuurbeweging over je schouder te kijken. En daar geldt ook: drie keer is af.

De afgelopen week (de wachttijden voor een examen zijn enorm lang) kon J. eindelijk naar haar afrijden. Ook hier de korte versie: zelfs J. - toch niet de slechtste fileparkeerder - kwam de parkeerplaats niet af. Wat gebeurde er: de achterband stond bij poging één een halve centimeter te ver van de stoep. Echt. Poging 2 en 3 waren helaas niet beter en toen was de tijd voorbij. Wat bleek: J. had gewoon ín het vak 'heen en weer' mogen sturen totdat ze goed stond. Die info kun je alleen krijgen als je je examinator vooraf vraagt of dat mag. Echt. En aangezien J. aan het begin van het examen iets vroeg en werd afgesnauwd, vroeg ze maar niks meer.

Heeeel diepe zucht.

Gewapend met die kennis - en een paar lange oefensessies - ging P. afgelopen donderdag voor de herkansing. En? Geslaagd? Nee, nog erger: helemaal niet aan het afrijden toegekomen. Want P. kwam met exact dezelfde papieren bij exact dezelfde balie. Maar dit keer bleek er opeens een 'officele vertaling' van het buitenlandse rijbewijs nodig te zijn. "Ja, maar ik was hier eerder, mijn vrouw was hier gisteren, nooit..." Gekmakende halstarrigheid, ongeinteresseerdheid en bureaucratie vallen je deel. En binnen drie seconden weet je dat er niets anders op zit dan naar huis te gaan. Nog even schelden op de persoon achter de balie (je moet je ei kwijt) en bellen met het enige ge-autoriseerde vertaalbureau. "Vertalen is geen probleem. Dat is 150 euro per rijbewijs". Kajing!! Wederom: we kunnen geen kant op.

We willen ook nog even het volgende opgemerkt hebben: in DC (een echte stad en niet zo'n uitgewaaierde verzameling dorpen als Maryland) ruil je buitenlandse rijbewijs zo in voor een Amerikaanse. In Virgina neem je zes lessen en voila. Maar nee, wij moesten zo nodig naar Maryland...

Zucht, zucht, zucht.

Binnenkort dus maar de vertaling regelen en in maart, ja maart pas, is er weer een nieuw gaatje in de agenda voor ons. We verwachten dan te horen dat ons theorie-examen niet meer geldt, dat onze auto niet lang genoeg in de staat is, dat wij onze dochter niet H. hadden mogen noemen, of dat wij op een oneven huisnummer wonen. Dat zijn allemaal ongetwijfeld allemaal goede redenen om ons weer te laten zakken. Alles wijst erop dat de MVA voor ons een gebed-zonder-einde is.

Ondertussen rijden we dus nog op onze Nederlanse rijbewijzen. En wat we uit ons eerste telefoontje met de MVA-afsprakenlijn hebben begrepen, is dat nog ok. Bij een tweede keer zakken, gaan er andere regels gelden. Het zal allemaal wel. Wij hebben het even he-le-maal gehad met die lui.

Den Ollanders

In New York hadden we Nederlandse vrienden en Nederlandse collega's. We gingen wel eens naar een feestje van het Nederlands consulaat en we bezochten wel eens een Nederlands evenement. Maar toch, waarschijnlijk vanwege het vele reizen en de vele New Yorkse vrienden, hoorden we niet bij de Nederlandse scéne. Tenminste, zo hebben we dat ervaren. We gingen de Nederlanders niet uit de weg, maar zochten ze ook niet op. Als dat logisch klinkt. We hebben het gevoel dat het hier anders is. Misschien is het gewoon onontkoombaar met J. die op de Nederlandse ambassade werkt en P. op de Nederlandse school. We zien meer Ollanders, en we zien ze vaker. En we zien dezelfde mensen terug op verschillende feestjes en meer mensen op verschillende feestjes die weer anderen op andere feestjes kennen (enzovoort). Dus is er sprake van een Nederlands netwerk, waar we toch langzaamaan in terechtkomen. Dit weekend was een goed voorbeeld, want eerst was er een nieuwjaarsfeestje van J.'s baas. Daar kwamen we niet alleen haar collega's tegen (uiteraard), maar ook ouders van P.'s school. Die dan weer via een andere weg (kinderen, banen van partners) de collega's van J. kenden. Overigens was het erg (Nederlands?) gezellig, dat weer wel. Een dag later (gisteren dus) stonden we op de Nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging van DC. Daarop gewezen door Nederlandse vrienden hier. En ja hoor, wéér (andere) collega's van J. en ook (andere) ouders van school, maar ook mede-docenten die blijkbaar iets van doen hebben de vereniging. Voordat we naar binnen gingen, liepen we nog langs een vrachtwagen van de Fietsfabriek die de Nederlandse borrel had aangegrepen om - mooie maar dure - bakfietsen en opoefietsen aan de man te brengen. Binnen wachtten ons bitterballen en oliebollen. Veel Nederlandser kan het niet. Er was dan ook een typisch saai Nederlands praatje, waarbij de spreker duidelijk minder improvisatievermogen had dan de gemiddelde Amerikaan die nou eenmaal van jongs af aan gewend zijn toespraakjes te houden: Waar gek genoeg meteen wel alle aanwezige kinderen voor in een quasi cirkel gingen zitten. Zelfs H. schoof later bij. Zit dat in hun genen ofzo? Ook dit was gezellig, al was het ook wel een beetje Nederlands kneuterig. Wat niet erg hoeft te zijn. En Nederlands 'doe maar gewoon'. Het werd namelijk in een zeer simpele zaal gehouden met klapstoeltjes en -tafels. Een Amerikaans feestje zou zéker veel meer worden aangekleed. We zijn overigens geen lid geworden van de Nederlandse vereniging. Al zou dat zomaar kunnen gebeuren. Wat belangrijker is: de Nederlandse wereld is klein hier. En zoals P. al te horen kreeg toen hij op school begon: 'niet met je kennissen over de kinderen praten, want er is altijd wel iemand die iemand kent die diens ouder kent'. En dat 'roddelgevaar' geldt ook voor volwassen Nederlanders.

In da hood, dotcom

Ons voornemen om iets meer de stad in te gaan, wordt voorlopig gedwarsboomd door een 'coldsnap': een kort krachtig koudfront. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat 'ie gisteren alweer voorbij was, maar H. had zo veel snot (als snot goud was...) in haar hoofd, dat ze eventjes weinig zin had in fris uitwaaien. En dat terwijl ze een paar dagen geleden nog zo enthousiast haar HEMA-muts liep te showen: Geeft niet, volgende week dan maar. En dubbel geeft niet, want dat geeft P. de gelegenheid om te kijken hoe het met alle buren staat. Ja, nog meer burenissen (trademark). Ditmaal niet over viezeriken, maar over die andere 99%. De buurt blijkt namelijk ook nog online actief. Er is een heuse Yahoo-groep aangemaakt voor de Westwood-hood. Blijkbaar heet zo de buurt waarin wij leven. Zo leer je steeds wat bij. Sinds gisteren zijn wij bij die groep aangesloten en voordat we daar een bloemlezing uit houden, eerst de aanleiding beschrijven: Donderdag stapte P. in de auto op weg naar een volleybalwedstrijd en hij dacht bij het volgende kruispunt gepiep te horen. Banden, aangereden dier? Het bleek helaas het laatste: een soort langharige teckel zat zichtbaar gewond - vermoedelijk gebroken pootje - aan de kant van de weg. Zo eentje: Op zoek naar de eigenaar klopte P. bij een aantal buren aan en zo stonden we al snel met een mannetje of acht bij het hondje. Geruststellen, 911 gebeld, dekens en een bakje water gehaald. Ondertussen nergens een spoor van de eigenaar. Er was geen naam op het halsbandje, hoewel aan de verzorging duidelijk te zien was het geen zwerfhond was. Een van de buren merkte plots op: "Laten we hem op de list server zetten! Kijken wie reageert." En zo ontdekte P. van het bestaan van de Yahoo-groep. De eerste reacte die overigens volgde was 'zorg aub voor het hondje, het is zo koud buiten'. Ja mensen, lekker. Na een minuut of 20 wachten op een wagen van de dierendienst (hoe heet zoiets), kreeg P. het in z'n volleybaloutfit aardig koud en vonden de buren dat hij wel weg kon naar z'n wedstrijd. Bij terugkomst bleek de eigenares van het weggelopen hondje inderdaad de melding op de Yahoo-groep te hebben gelezen. Ze heeft Lucky (goeie naam ahem) opgehaald en naar een dierenarts gebracht. Eind goed, al goed, hopen we dan maar. Je ziet: niet alleen in de opstand in Egypte, maar ook in Bethesda spelen social media een belangrijke rol! We zijn de flauwigheid nog niet verleerd. Maar eh, wat komen we nu allemaal te weten, sinds we op de server/in de groep zitten? Bijvoorbeeld dat er in een aangrenzende buurt inbraken worden gepleegd door mannen met bivakmutsen. PANIEK!! TIME TO GET ORGANIZED!!! En wie er derhalve extra verlichting nodig heeft, of dat zo'n sensor niet de beste oplossing is. Of dat er twaalf verhuisdozen gratis af zijn te halen. En dat het nu toch echt te gek wordt met al die bestuurders die niet voor stopborden stoppen. Dan vraagt er nog iemand om een goede dierenarts in de buurt en wordt er een lovend praatje gehouden voor yogalessen bij iemand in huis (eh...toch niet die man op de hoek hè?). Je ziet, het is allemaal heerlijk buurts. En wij hangen er aan. Als vliegen aan een digitale wand. Hoewel, er staat nu een sofa te koop. Die ziet er niet eens slecht uit; en dat vier blokken hier vandaan. Toch maar eens een kijkje nemen...

Op de kleintjes letten

Wij hebben leuke buren. Dat mogen we wel zeggen. We worden uitgenodigd voor barbecues, voor oudjaarsfeestjes, ze brengen groenten uit eigen tuin, kado's voor H. en bieden hun oppastalenten aan. Nadeel van al die gezelligheid is natuurlijk ook dat er lekker geroddeld wordt. Hoewel nadeel... Gezien de aardige lui in onze straat waren wij enorm verbaasd toen we onlangs hoorden dat er een rotte appel tussen zit. "Die man op de hoek". Ja, die "man op de hoek" is een sex offender, zo vertelde een buur ons. Wat? Maakte 'ie nou een grapje? Had 'ie ruzie met hem ofzo? Nee hoor, vier huizen verderop woont inderdaad een sex offender; iemand dus die een seksueel misdrijf op z'n geweten heeft. En hoe kan het dat iedereen dat weet? Omdat je dat gewoon online kunt opzoeken. Er is een speciale website (elke staat heeft er een): de Maryland Sex Offender Registry. Kun je gewoon je postcode invullen en kijken welke viezerik bij jou in de buurt woont. En bij ons om de hoek is dat dus deze meneer:

Ja, we twijfelden nog over een balkje, maar meneer is bij jullie niet bekend en staat ook zo gewoon open en bloot op een officiële site. Vandaar dus. En op die site kun je precies vinden waar de persoon in kwestie nu werkt, maar ook waarom ie ooit bestraft is, waar dat gebeurd is enzovoort enzovoort. In 'ons' geval gaat het om een zaak uit 2006 in Florida. Wat er precies is voorgevallen, blijft onduidelijk door het juridisch jargon. Maar je begrijpt dat wij het niet het allerlekkerste idee vinden, zo met H. "Maak je niet te druk", wist een buur te vertellen. "Hij valt op tienermeisjes". Nee, dat maakt het een stuk relaxter. Overigens is ons buurmeisje een tiener. Hoe zou die zich voelen? Tegelijkertijd doet niemand er al te opgewonden over. Iedereen laat hem met rust; er zijn geen protestborden, geen bekogelingen met eieren, bekrassen van de auto of zoiets. Hij leeft dan ook redelijk anoniem z'n leven (ehm, afgezien van die online vermelding). Eerlijk gezegd weten we niet of zo'n site je nou gerustelt of juist niet. We hebben overigens ook nog onze oude postcode gecheckt. Blijken daar 15 (!) sex offenders te wonen. Zie, we zijn er op vooruit gegaan.

Dan gaan we dansen, dansen, dansen

Onze filmpjes voor dit blog staan sinds H.'s geboorte op de site Vimeo. Geen echte reden voor, maar nu we weer een nieuw filmpje willen plaatsen, zien we plots die andere van haar in ons lijstje staan. En dan zie je pas op die 'oude' beelden hoe snel H. toch groeit en zich ontwikkelt. In ons videolijstje staat een clip met foto's van de eerste maanden, een filmpje van haar eerste stapjes en een filmpje van haar echte wandelen. Nou, daar kunnen we hier haar nieuwste favoriete beweging aan toevoegen: dansen. Ja, H. is gek op dansen. Dat meldden ze ons ook al bij de dagopvang waar H. de hele tijd aan het swingen is. Haar repertoire is misschien nog een beetje beperkt, want het bestaat eigenlijk vooral uit rondjes draaien. En daar word je duizelig van... Geeft niet, ze doet het allemaal sierlijk (vallen én dansen). Ze heeft ooit van iemand een plastic Elmo gekregen die een radio draagt waarop zo'n tien liedjes staan. Klinkt voor geen meter, maar het is H.'s favoriete jukebox (je begrijpt; wij worden er gek van). Maar het levert leuke beelden op, en met name de oma's kunnen hun honger naar bewegend beeld van 'hun' H. weer even stillen:

Dansez maintenant from Pascal Theunissen on Vimeo.

(password: dansez)

Hé, grote oliebol

EEN GELUKKIG NIEUWJAAR! Zo, 2011 zit er al weer op. En we hebben er op z'n zachtst gezegd gemengde gevoelens over. Het voorgaande jaar dan, niet het nieuwe. Want ook waren we wat blogstil, er waren toch aardig wat hoogte- en dieptepunten. Onder die eerste natuurlijk een verjaardag, een nieuwe baan, nieuw huis, nieuwe stad, nieuwe auto, mooie vakantie. Onder die tweede natuurlijk het overlijden van J.'s vader, de operatie van P., het overlijden van Ezzie. Raar om dat rijtje zo bij elkaar te zien. En dan was er nog een aardbeving en een omvallende boom.

Maar we zijn helemaal klaar voor 2012! Ja, vol goede voornemens natuurlijk. Waaronder bijvoorbeeld dat we echt meer gaan bloggen. Dagelijks is misschien te veel gevraagd, maar we hopen ook niet weer maanden voorbij te laten gaan waarin we hier maar twee keer wat schrijven. Da's te gek. Verder: meer van Washington DC zien. We zijn de afgelopen zes maanden te weinig in de stad geweest of hebben al die leuke - vaak gratis - dingen niet bezocht. We houden je daarover op de hoogte. Al bloggend! Maar eerst de laatste dag van 2011 nog eventjes. Want dat ging hier toch redelijk Hollands. Met heuse oliebollen. We schreven al eens over dat Nederlandse winkeltje bij J. op haar werk en daar verkopen ze dus ook oliebollenmix. Dus ging er een pak mee naar de Bethesda Bridgepeople. Gistermiddag ging J. enthousiast aan de slag: Nog geen uur later, lag er een hele berg heerlijke bollen. Echt, ze waren geweldig: Maar...er was nog een primeurtje te behalen. Want H. had natuurlijk nog nooit een heuse oliebol gegeten. Vorig jaar was daar nog niet aan toe. ;) En? En? En? Wat zou ze er van vinden? We lieten haar zelf die rare bol - met poedersuiker natuurlijk - inspecteren en oppakken: Na de eerste aarzeling, was H. helemaal verkocht. We hebben haar niet zo vaak zo intens zien genieten: Het was lekker uitbuiken voor H. (al moest ze die vette bol na een paar happen alweer inleveren): We kunnen dus wel stellen dat H. voor de Holland-test is geslaagd. Hoewel zelfs Amerikanen aan de oliebol durven, want P. wist een van z'n New Yorkse vrienden zover te krijgen oliebollen te maken en afgaande op de FB-foto's waren ze zeer geslaagd: ps: zoals jullie zien, is poedersuiker eenvoudig te krijgen hier, echter helaas niet in zo'n handige schudbeker. Wat hebben we verder op oudjaar gedaan? De overbuurman had ons uitgenodigd, dus zijn we daar nog even een biertje gaan halen. Eenmaal terug hebben we - heel erg rock&roll - de tv aangezet en gekeken naar de Ball Drop op Times Square. Daarna gingen de luikjes dicht. Vandaag hebben we meteen ons goede voornemen uitgevoerd en zijn we lekker gaan wandelen/windowshoppen in Georgetown, een van de leukere wijkjes van DC. We zagen onder meer het oudste huis van DC en genoten verder van het winterzonnetje (over het weer hebben wij géén klagen): Net als de oliebollen smaakte dit uitstapje naar meer. Dus we doen ons best om DC beter te leren kennen dit jaar. Maar vooral veel plezier in 2012, en we wensen jullie natuurlijk hetzelfde: