Glitter en tranen 2

Nog geen genoeg van Michael Jackson-fans? Wij vonden het in ieder geval nodig om gisteren (zondag) ook nog even bij zijn ouderlijk huis te kijken. Daar was namelijk ook een soort gedenkplek ontstaan. En tegelijkertijd diende het als uitvalsbasis voor de familie Jackson, dus als er iets te melden was, deden ze dat hier. Dus stond er een enorme rij media-wagens opgesteld. Wij vermoeden dat de overburen hun gazons verhuurden en goede zaken deden.



Voor de fans was er een hoek afgezet met hekken. Zo tussen Jacksons huis en dat van de buren in. Heel veel mensen gluurden natuurlijk over het verkeerde hek. 'Michael doesn't live here sir'. En sommigen namen zelfs bewust een foto van het verkeerde huisnummer-bord. 'Well, the Jacksons don't have one on their entrance, so this is the next best thing'. Werkelijk?
Net als bij de andere plekken, was hier een mix aan bezoekers



er waren gewoon geïnteresseerden, normale fans, gekke fans, huilende volwassenen en enkele persmuskieten uit Nederland.



En sommigen hadden te veel vrije tijd en veranderen hun beddengoed in een enorme post-it:



Eerlijk gezegd is het wachten nu toch een beetje op de begrafenis.

Glitter en tranen 1

Het waren weer een paar bijzondere dagen. En dat waren het. Gisteren en eergisten zijn wij kriskras door Los Angeles en omstreken gereden om te zien waar de fans van Michael Jackson bijeen kwamen. De eerst stop: Neverland. Het ehm...kinderparadijs...van Wacko Jacko. We kwamen tot aan de poort en dat vonden we al heel wat.



Het was een komen en gaan van fans, al werd het er nooit echt enorm druk. Misschien omdat Neverland zo belachelijk afgelegen ligt. De relatieve rust gaf J. in ieder geval de gelegenheid om uitgebreid met de mensen te praten:



Er waren echte die-hard fans die helemaal kapot waren van MJ's dood. Maar ook genoeg nieuwsgierigen die toevallig langskwamen. En natuurlijk ook mensen die alleen maar een fotootje wilden bij de poort.



Iedereen zet alles op de foto/film. Dat merk je steeds vaker. 'Vroeger' (ahum) kwam je ergens en dan haalde je je camera uit je tas. Nu komen mensen aan met de camera/flip video/etc in de aanslag en wordt letterlijk elke stap gefilmd. Dus wilden mensen ook met J. op de foto nadat zij hen had geïnterviewd ('Bolleke' aan de linkerkant is een Belgische journalist die ook voorbijkwam).



Leuk hoogtepuntje voor ons (alsof ze wisten dat wij een 'bekende-Amerikaan'-onderdeel op ons blog hebben), was dat Jermaine en Tito Jackson plots het landgoed kwamen afgereden. Voordat P. het doorhad was Jermaine alweer voorbij, maar Tito hadden we 'te pakken':



Daarna zijn we naar de Hollywood Walk of Fame gegaan, omdat daar de ster van Michael in de stoep ligt:



Ja ok, dat is de ster van Journey, maar het is wel weer toevallig dat we die net zien.

Goed, de mensenmassa op de Walk of Fame dus. Die viel eigenlijk ook wel mee. Wij verwachtten dat het helemaal vol zou staan met mensen en dat het centrum ontoegankelijk zou zijn vanwege de herdenkingen. Nee hoor.



De drukte bleef beperkt tot de stoep waar zich een rij had gevormd die een paar straatblokken lang was. Maar als je deed alsof je neus bloedde, liep je er zo langs en zo kwamen wij twee keer langs de gedenkplek. Wat overigens één grote berg bloemen, kaarten, ballonnen, gedichten, foto's, cadeautjes, knuffels en kaarsjes was geworden. Die ster was nergens te zien.



Ook hier waren mensen die oprecht huilden over de dood van Michael en anderen die wel eens wilden weten wat er gratis te krijgen was aan het einde van de rij. En niet te vergeten de instant-handelaren die altijd binnen een minuut handelswaar voorradig hebben die betrekking heeft op een actueel onderwerp. In dit geval dus MJ en dus zag je zijn afbeelding op T-shirts, stickers, klokken, sleutelhangers, handdoeken, vlaggen en ga zo maar door.



Allemaal erg vermoeiend.

Na de vliegreis

Het was geen geinig bedoelde actie: we moesten gisteren echt het bloggen afbreken omdat we gingen boarden. En eenmaal aangekomen op onze bestemming hadden we de puf niet meer om verder te schrijven. Die eindbestemming is overigens Oxnard van waaruit we op zoek gaan naar Michael Jackson fans. Maar nu hebben we nog even tijd om jullie helemaal bij te praten.
Na Greensburg, die ook nog prat gaat op de 'grootste met de hand gegraven waterbron' ...



...was het tijd voor het tweede onderwerp. De gevangenen van Guantanamo. De vraag is hier 'waar moeten de gevangen heen als dat complex dichtgaat?' De meningen zijn verdeeld. Het ene dorp is doodsbang dat er in hun gevangenis een terrorist zou zitten, het andere dorp wil niets liever.
In de eerste categorie valt Fort Leavenworth waar een superbeveiligde gevangenis staat waar nooit iemand uit is ontsnapt. Dus vinden sommige politici dit wel een goede locatie om de Guantanamo guys neer te zetten. Maar veel bewoners moeten daar niets van hebben.
Helaas hebben we geen beeldmateriaal, want ze stellen foto's niet erg op prijs daar. Hmmm, dan maar een fresco van het dorp, als bewijs dat we er waren:



Vervolgens gingen we naar het plaatsje Billings waar ze twee jaar geleden een gevangenis bouwden die sindsdien leeg staat!



Daar willen ze de Guantanomo-gevangenen maar wat graag hebben, want dat betekent banen en economische welvaart. Zo hopen de voorstanders.
Om hun idee te promoten, kregen wij een toer door het leegstaande complex. Grappig, om de nooit beslapen bedden, nooit gebruikte keuken en nooit bespeelde binnenplaats te zien.



Er lagen al twee jaar lang honderden oranje overalls te wachten op gevangenen. En de cellen waren alleen geopend en gesloten voor media-bezoek:



We mochten ook nog even met de beveiliging spelen en dat liet P. zich geen twee keer zeggen. Hij wist nog net te voorkomen dat een of andere malloot de inrichting zou ontvluchten:



Ok, genoeg gespeeld. We hoorden bij terugkomst in het hotel dat MJ overleden was en het was duidelijk dat we naar Californie moesten. Niet zo erg hoor, maar we hadden ons nog wel verheugd op een paar dagen Montana en dan met name een paar ritten in onze stoere huur-pick-up. Ach, we hebben nog altijd de foto:

Michael, we looooooove you!

Daar gaan onze plannen om een paar dagen in Montana te zitten. We wachten nu op de luchthaven op het vliegtuig dat ons naar LA gaat brengen:



Omdat de aandacht nu verlegd is naar meneer The King of Pop. Dus gaan we kijken hoe men daar in Californië op reageert en wie er allemaal naar toe komen om de man te herdenken. Het raakt ons persoonlijk dat MJ er niet meer is, want een van onze (lees P.'s) vaste opmerkingen te midden van grote groepen mensen was: 'Niet te geloven dat al deze mensen Michael Jackson kennen'. Echt.

Ondertussen hebben we jullie nog steeds niet verteld wat er de afgelopen dagen allemaal te doen was. Laten we dat hier proberen, al moet worden opgemerkt dat het vliegtuig er elk moment kan zijn. Als jullie dus straks een half blog lezen, dan weet je waarom.
Wij vertokken in eerste instantie om naar Greensburg te gaan.



Dat dorp werd een paar jaar geleden door een tornado getroffen en letterlijk van de kaart geveegd. Wat een ongelooflijke puinhoop was dat, zo is op de foto´s van de nasleep te zien.
De bewoners van Greensburg hebben vervolgens gedacht dat ze bij de wederopbouw van het dorp de naam van hun dorp eigenlijk eer aan moesten doen. En dus zijn ze ´groen´ gegaan. Zo groen dat ze nu een voorbeeld zijn voor de rest van het land:



Wij spraken onder meer met de burgemeester die zelf ook alles kwijt was geraakt. Maar momenteel vliegt 'ie de hele wereld rond om over duurzaamheid te praten. Ook niet verkeerd.



Het verhaal is natuurlijk binnenkort te lezen.

Dat geldt ook voor het verhaal over...oh, we gaan boarden.

Pick me up

Echt, binnenkort vertellen we uitgebreider wat we allemaal aan het doen zijn. Nu lijken de dagen te kort, gaan we van hot naar her en worden complete nachten doorgewerkt om een boek af te maken. De korte variant is dat het boek nu af is (yes!) en dat wij momenteel in Billings, Montana zitten. Het hoogtepunt van vandaag was dat we deze bij de autoverhuur kregen:



Eigenlijk is een pick up ontzettend onhandig, want je levert bagageruimte in en krijgt er een onbruikbare laadklep voor terug. Maar oh, wat voelt het 'country' en wat gaan we goed op in onze omgeving. Morgen hopelijk wat meer plaatjes (en verhalen).

Nou, wat heet

We zitten in Kansas en zijn met onze neus in de smeltende boter gevallen. Hier kampen ze namelijk net met een hittegolf. Raar hoor, want we lieten een zeer regenachtig New York achter ons. En terwijl de Weather Channel vrolijk vertelt hoeveel Amerikanen jaarlijks overlijden ten gevolge van de hitte...



...bereiden wij ons voor op een paar leuke interviews.
In korte broek.
Zodra we weer wat tijd hebben, vertellen jullie er alles over wat we hier doen/hebben gedaan.

Don't judge a book by its cover

Whohaa, vandaag per mail de voorpagina van P.'s boek gekregen. Het is net echt! Wij vinden het best mooi geworden:



Zo'n boek zouden wij nou meteen kopen als we het in de winkel zagen liggen...;-)

Met ons is er geen kunst aan

Vandaag alweer het tweede bezoek aan Governors Island in korte tijd. Nog steeds op zoek naar een paar Nederlandse dingetjes. Maar de andere bezoekers aan het eiland kwamen waarschijnlijk voor het festival Figment dat deze dagen bezig is. Leuk hoor, veel kleur, zeepbellen, rare types:



Maar we kwamen er vandaag achter (nou ja, we wisten het zelf al) dat wij toch niet zo goed in 'participerende' kunst zijn.
Allereerst werden we ergens staande gehouden door de 'onderzoekers' van de Abberation Tracking Society. Of wij konden zeggen wat hier aan de hand was. Ze stonden rond een soort opgekruld stuk asfalt en wij mochten dan zeggen waardoor deze abnormaliteiten ontstaan. Mevrouw de onderzoeker speelde het erg overtuigend, maar op haar vragen 'is het door mondiale stress?' of wellicht 'hadden wij een betere verklaring?', staarden wij voor ons uit. Er kwam geen creatief antwoord naar boven borrelen.



Te nuchtere Nederlanders en New Yorkse kunst mixen niet goed. Tweede poging dan: we liepen door het oude fort Jay dat op het eiland staat. Uit enorme boxen die er waren opgesteld, klonk geluid waarmee ze - dat vermoeden wij - de gevangenen in Gitmo martelen. Brzzzzz. Grrrr..Zbrrr..mmffffffff (lage bassen, dat soort werk)



Meneer de kunstenaar kwam naar ons toe. Wat wij vonden van het geluid. Eh....
Bleek er een dj ergens bovenin te zitten die het geluid maakte en zich daarbij liet inspireren door mensen die door het fort liepen. Of wij het misschien wilden proberen door raar te lopen, zelfs te dansen wellicht? Om te ervaren wat voor geluid de 'dj' zou produceren.
'Wij gaan net déze kant op', aldus P. die naar de uitgang wees.

Drie keer scheepsrecht dan maar, en we vonden dus dat we toch één keertje mee moesten doen. Maar dit was dan ook eenvoudig. Een dame stond met heel veel bolletjes garen op voorbijgangers te wachten:



Of wij er eentje wilde oppakken. Aan het uiteinde kwam een ijzeren ring waarop we onze woonplaats schreven en dat werd om een steen gebonden. P. mocht vervolgens elke willekeurige richting uitlopen met het garen. Zo ontstond een spinneweb-achtig werkje. Ok, dat kunnen we wel:



Volgende keer gaan óf beter voorbereid óf als er geen festival is. Hoe dan ook; we gaan terug, want het is er prachtig.
Op de terugreis liepen we nog tegen deze heren aan:



Geen kunst, toch een leuk plaatje, en nee, ook hier doen we niet aan mee.