Zus en zo

Weekend, tijd om terug te blikken op een bijzondere week. Want, we schreven het al, J's zus was in town, met als belangrijkste aanleiding haar nieuwe nichtje:



Maar ze greep ook de kans om NYC te verkennen. Soms alleen...



...en soms samen met J. op zoek naar de leuke plekjes. Helaas zijn er (nog) geen foto's van de uitstapjes die de zussen hebben gemaakt naar Bryant Park, Grand Central, het Chrysler Building en Lower Manhattan. Als niet-toerist vergeet je nu eenmaal soms je camera. Ok dan, een tripje met de Staten Island Ferry is wel vereeuwigd:



En zo zijn er nog twee zeer belangrijke momenten wél vastgelegd. Ten eerste dat de allerlaatste beschuit met muisjes in ons huis werd verorberd:



en we slaagden er op de laatste bezoekdag nog in om naar de Brooklyn Promenade te gaan! Jazeker, hier zijn de bekende foto's weer:



En daarna was er alweer het afscheid! Ja, het vloog allemaal voorbij.



We hebben behalve goede herinneringen ook een lading cadeaus aan het bezoek overgehouden. Waarvan deze toch wel de beste is, zeker met het oog op het verkleedfeest Halloween:



Hilarisch, maar iets te groot nog voor H. Misschien volgend jaar. We hebben H. voor haar eerste Halloween dan maar een toepasselijk shirtje aangedaan:

J's zus en de president

Zo, twee zeer memorabele momenten vandaag. Om te beginnen met de komst van J's zus. Zij is een paar dagen in de Big Apple en zo kon H. voor het eerst een tante van haar ontmoeten. En wij hadden het idee dat de kennismaking beide partijen zeer goed beviel:



Wij voelden ons niet achtergesteld bij al deze aandacht voor H. Want zus had voor ons onder andere een heel pakket sinterklaas-lekkers meegenomen (we hebben het dan over chocoladeletters en ander zoets). Ons voornemen om minder te snoepen stellen we nog maar een weekje uit. ;)

Het bleef niet bij presentjes overgevlogen uit Nederland. Bij de post zat ook een heel gaaf kado. We schreven er al eerder over en nu blijkt het gelukt: president Obama heeft H. een welkomst-kaartje gestuurd!



Het ziet er allemaal erg echt uit, met een zegel van het Witte Huis en de handtekeningen van Barack en Michelle Obama. Tuurlijk, we weten ook wel dat die handtekeningen niet persoonlijk door de president en zijn vrouw zijn gezet, maar toch. En het enige wat wij erop aan te merken hebben, is dat op de kaart zelf geen naam staat, alleen op de envelop. Nou ja, ingelijst hebben we het toch. Nu nog kijken of Beatrix ook zulke kaarten schrijft. Of Rutte...

US Citizen

Tadaaaaa:



Onze H. is een echte Amerikaan! Tuurlijk, dat wisten we al sinds haar geboorte, maar vandaag is haar paspoort op de deurmat gevallen en nu voelt het veel officiëler. In eerste instantie verbazen wij ons erover dat zo'n belangrijk document gewoon via de post komt. Dan dringt nog iets tot je door. Dat het zo gek is: ze is ons eigen vlees en bloed zogezegd en tegelijkertijd heeft H. een heel ander paspoort dan wij hebben. En ook tuurlijk: H. bleef er rustig onder.



Gelijk heeft ze. Want op dit moment betekent het praktisch gezien nog niet veel (al zijn we er wel erg blij mee hoor). Het is overigens een mooi document, met afbeeldingen van het wilde westen, het Vrijheidsbeeld en een satelliet in de ruimte. En veel teksten uit de grondwet. Oftewel, lekker Amerikaans! Binnenkort maar eens regelen dat ze ook bij ons op het Nederlandse paspoort komt te staan. Dat klinkt toch een beetje minder spannend.

Wij verbazen ons overigens wel over de foto die van H. nu in het paspoort staat. Niet alleen is het zo afgedrukt dat ze onherkenbaar is; haar babykoppie blijft ook nog eens vijf jaar in het paspoort. Alsof ze er over 5 jaar nog zo uitziet. Ahum, ze is een week tijd al erg veranderd. Kijk maar eens naar een paar recente foto's (ja, zo komen we weer tegemoet aan de roep om meer beeldmateriaal):

Power ies bek on

Als over een week alles het nog zo'n beetje doet, dán zijn we pas echt overtuigd. Tot die tijd tellen we onze zegeningen: sinds gisteren hebben we weer overal in ons appartement stroom. En zo komt er een eind aan een periode van kamperen en hotelovernachtingen. Het is ongelooflijk hoe moeilijk het was om de huisbazin ervan te overtuigen dat er toch écht een electricien moest komen. De man die kwam bleek uiteindelijk erg bekwaam. Erg Russisch ook, maar da's minder belangrijk.



We kregen zo ook een klein inkijkje in hoe oud de boel achter de muren hier is. Zo beschouwd is het nog heel wat dat het hier allemaal nog (weer) doet:



Tuurlijk, oude bedrading in een oud huis is normaal. Maar als wij klaagden kregen we te horen van de huisbazin 'ik heb daar 15 jaar geleden ook gewoond, nóóit problemen gehad'. Oftewel: het is nog zo als vijftien jaar geleden en er is nooit onderhoud gepleegd. Waarmee we - in onze mening - op een Amerikaans/New Yorkse algemeenheid stuiten: het gebrek aan onderhoud. Hier wordt gebouwd, afgeleefd (en uitgewoond), afgebroken en opnieuw gebouwd. Als er een probleem wordt geconstateerd, dan wordt er opgelapt, niet opgelost. Pappen en nathouden.
Dus houden we er rekening mee dat we deze winter heus nog wel tegen een ander huis-mankement aanlopen. Dan zien we dan wel weer; nu hebben we eindelijk de elektrische kachel aangesloten. Ah, lekker...

Gast in eigen stad

Vanavond slapen we weer thuis. Ja, we zijn de afgelopen twee nachten in een hotel geweest. We vonden de situatie hier met amper warm water, geen verwarming en mondjesmaat stroom niet geweldig. Zeker niet voor H.



En dus waren we eventjes gast in eigen stad. We verbleven in een hotel vlakbij de Brooklyn Bridge en hadden op de 19de verdieping een prachtig uitzicht over de stad:



En het was heerlijk om even bij te komen van alle stress. Eindelijk wat uurtjes slaap pakken:



Maar na een stevige power-maaltijd...



...was ook H. toe aan een stevige wandeling, die - hoe kan het ook anders - over de Brooklyn Bridge ging:



Daar zijn ook bewegende beelden van beschikbaar, maar die komen morgen/overmorgen wel. Thuisgekomen bleek het warme water weer volop beschikbaar (yes!) en was ook de verwarming aangesprongen (dubbel yes!). Nu is het nog wachten op de elektriciën die pas 'vanaf morgen' tijd heeft. We hebben kaarsen gekocht om de donkere avond door te komen; kom maar op met de romantiek.

Er de balen van

We mogen ook best een keertje klagen op ons blog, toch? Nee, niet over H., zij is een snoepje en wordt met de dag mooier:



Wij hebben de afgelopen week overigens haar paspoort aangevraagd:



En ook al met haar op de Brooklyn Heigths Promenade gestaan.



Eh, wat is er dan te klagen? Nou, over ons appartement. Want dat lijkt uit elkaar te vallen. En daar zit je niet op te wachten met een 5 weken oud kind op je schoot. Niet zo lang geleden viel bij ons de stroom uit en dat ging gepaard met een rokend stopcontact, een ongecontroleerde lichtshow en angstige duisternis. En we...







...je zult het niet geloven, maar echt: tijdens het schrijven van dit bericht valt de stroom weer uit! Eerst in de ene helft van het appartement, dan in de andere. De buurvrouw moet er aan te pas komen om de stroomschakelaar in de kelder om te zetten. Alleen zij en de huisbazin hebben een sleutel. En de huisbazin is niet thuis.

En zo gaat het nu al voor de vierde keer. We worden er gek van. Zeker omdat we alleen maar de vraag krijgen 'maar wat voor apparaten heb je aanstaan?'. Oftewel, het móet aan ons liggen. Maar een lamp, een pc en een tv lijken ons nou ook weer geen overdreven aanslag op het stroomnetwerk te plegen. Zo prutsen we verder, want de elektricien kan maandag pas komen. Of later.


Lastig, zou je zeggen. Zeker en daar komt nog bij dat we een lekkage in de keuken hadden. Ok, we liegen. Niet hadden, maar hebben. Bij de eerste constatering kwam heel keurig de huis-klusjesman opdraven. Niets aan te merken op Claudio. Aardige vent. Alleen niet erg handig. Na zijn eerste optreden was de lekkage naar een ander deel van het aanrecht verhuisd. Bij zijn tweede 'reparatie' was de lekkage nog groter dan voorheen. Bedankt. Hij komt ook maandag nog een keer. Fingers crossed.

Overigens was Claudio nog geen vijf minuten weg na zijn laatste bezoek, of we bemerkten wéér een probleem. Geen druk bij het warme water. Niet zo heel erg natuurlijk, dan wacht je wat langer tot de afwasteil vol is (ja, wij wassen met de hand af). Helaas, na vijf minuten kijken naar een zielig straaltje, was het helemaal voorbij. Geen warm water. En zo is de situatie nu al weer zo'n 24 uur.
Warm water is niet alleen handig, maar ook plezierig nu het kwik weer hard daalt. Dan kan een warme douche zo heerlijk zijn. Zeker als zoals bij ons de verwarming niet aanspringt (we schreven daar vorig jaar al over). Dat gebeurt pas als we hier bijna doodvriezen. Onze huisbazin adviseerde ons vorig jaar om dan maar een straalkacheltje te kopen. Hebben we gedaan. Maar zo'n ding functioneert niet als er geen stroom is...
Samenvattend: geen warm water, een lekkage, geen stroom en geen verwarming. En daar betaal je dan zoveel huur voor.
We hebben H. om haar mening gevraagd. Maar zij slaapt lekker door:

Auw

Daar lig je lekker relaxt op de tafel bij de dokter



Onwetend van het naderende onheil



Wat bedoel je 'dit doet maar even pijn?'



Auuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuwwwwwwwwwwwww, zijn jullie gek geworden?!!!!?!!



Inderdaad, H. heeft vandaag - een maand oud - haar eerste inenting gekregen. Het lijkt hier allemaal hetzelfde te gaan als in NL, met dezelfde prikken. Schrale troost voor H. die zich een ongeluk schrok. De update uit medisch oogpunt is dat het heel erg goed met haar gaat. Ze groeit goed (al 1,5 centimeter erbij) en wordt ook lekker zwaarder. Voordat je het weet, woont ze op kamers.