All in one

De week lijkt voorbijgevlogen. Zeker voor P. is er veel gebeurd de afgelopen dagen, maar helaas (nou ja, niet echt helaas) was er geen tijd om dat allemaal ook even hier te melden. Die achterstand wordt hierbij ingehaald.
De zondag stond helemaal in het teken van 'het Schrijversfeest', de reden dat P. naar NL is gekomen.



In de bibliotheek van Alkmaar verzamelde uitgever Conserve alle auteurs die dit seizoen voor hem hebben geschreven. Het publiek kon de presentatie van de boeken bijwonen en later waren er mini-lezingen van de schrijvers.
Die presentatie was drukbezocht, er was accordeonmuziek en de uitgever was net zo charmant warrig als bij P's boekpresentatie in Nieuwspoort:



En voor alle auteurs was er een pen (!), meegenomen uit Bali. Ja, het kan niet op, op zo'n bijeenkomst.



Na het officiële deel was er even tijd voor een hapje, drankje, praatje:



Het publiek kon vervolens kiezen bij wie het wilde aanschuiven voor de mini-lezing. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er voor P's praatje nou niet echt veel belangstelling was.



De verklaring is simpel. Voor de overige auteurs was dit de officiële boekpresentatie, dus zij hadden familie en vrienden meegenomen. En P. kende precies één bezoeker. Maar gezellig was het toch en er werden zelfs boeken verkocht én gesigneerd. Wat wil je nog meer?



En het viel allemaal zeker mee in vergelijking met het noodweer dat die avond P. doorweekte op weg naar het station én de enorme NS-storing. Het enkeltje Alkmaar-Delfzijl (normale reistijd zo'n 3.45 uur) kostte slechts 6.5 uur.




Maar goed, P. was in Delfzijl.

En daar wachtte de volgende dag een heuse signeersessie in de plaatselijke boekhandel! Ha. Geregeld door P's zus (waarvoor nogmaals dank).



Meer foto's volgen, maar het was ontzettend gaaf om te doen. Ok, er kwamen alleen bekenden opdagen en de verkoop bedroeg slechts 3 exemplaren. Who cares. Signeersessie check!
Op deze plek komen binnenkort meer foto's van dit literaire evenement én het gezellige samenzijn met de familie.

Woensdag was het noordelijk avontuur al weer voorbij en ging het richting Amsterdam. Waar, in het Slotervaartziekenhuis of all places, de derde promotie-activiteit plaats zou vinden. Waarom de keuze op hem was gevallen, is P. nog steeds niet duidelijk, maar de ziekenhuisomroep Radio Domino (best neon sign ever!!)...



...wilde hem twee uur te gast om te praten over New York in het algemeen en het boek in het bijzonder. Hij was aan de beurt na een item over de kinderband Kinderband.



Ook hier volgen meer foto's van. Het waren twee bijzondere uurtjes, waarin de twee interviewers van de hak op de tak sprongen, maar oprecht geïnteresseerd waren. Geen idee of iemand in het ziekenhuis luisterde overigens.

En gisteren nog een reünietje gehad met de collega's waar P. mee werkte vlak voordat de Bridgepeople de oceaan overstaken.



Ja, zo vliegt zo'n week inderdaad voorbij. Vandaag is het begin van Het Uitje, waarbij P. en vrienden ergens een huisje huren en kletsen en drinken. Dus reken niet op een blogpost van P's hand, de komende dagen.

Old skool

Zo'n paar dagen naar NL is meestal ook een trip down memory lane. Bij mensen of plekken langs waar je korte of veel langere tijd niet meer bent geweest. In het geval van P. was dat gisteren bijvoorbeeld een bezoekje aan zijn voormalige volleybalteam. In een spiksplinternieuwe hal waar hij niet eerder was en men droeg een nieuw tenue dat hij nog nooit had gezien.



Dat bleek allemaal niet zo erg - ook het verlies van de heren niet - want P. constateerde tevreden dat hij en het team kwalitatief niet zo gek veel uitelkaar waren gegroeid (sorry, heren). Maar nog belangrijker was het, dat de nieuwe kantine en een nieuwe clubnaam geen enkele invloed hadden op de ouderwetse gezelligheid (dank, heren). Helaas was er om 2 uur 's nachts geen metro meer, zoals P. gewend was, maar Nederland kent nog echte BOB'ers die best even taxi willen spelen naar Voorburg (wederom dank).

Vandaag nog meer oude bekenden, maar dan van langer geleden dan een paar jaar. In Naarden (je komt nog eens ergens) had P. een afspraak met Elles en Nynke, helemaal van de middelbare school. Iedereen die dit leest en ook een Fivel-verleden heeft: ja, jij bent ook besproken!




Vervolgens werd P. - erg gastvrij - zelfs nog uitgenodigd om mee te gaan naar de intocht van Sinterklaas. Toch maar niet gedaan. Want tja, eh hoe leg je dát aan je Amerikaanse vrienden uit als er foto's opduiken van Bridgepeople met Zwarte Pieten...;-)

Nou breekt m'n klomp

Bridgepeople zijn de komende dagen noodzakelijkerwijs gescheiden. Want P. zit in NL om onder meer z'n boek te promoten en J. moet in NYC doorwerken. Snik. De 'scheiding' vond woensdagmiddag in NYC plaats.



Vervolgens stapte P. in het vliegtuig, waar hem een zeer relaxte vlucht én een paar verrassingen wachtten. De eerste was van de ranzige soort. In alle uren die we al in een vliegtuig hebben doorgebracht, hadden we nog nooit een kotsende mede-passagier meegemaakt. Nou, dit keer dus wel. De Indiase oude dame in de stoel voor P. presteerde het om een ongelooflijke hoeveelheid projectiel-braaksel het gangpad in te slingeren. Als in een slapstick met Leslie Nielsen.



Ja, voor dit soort gevallen zijn zakjes beschikbaar, maar blijkbaar was de dame daar niet van op de hoogte. Goed, zoiets blijft P. zeker even bij.

Oh, en wat dacht je dat de stewardessen deden? Die ruimden het niet op, maar gooiden er een grote berg gemalen koffie overheen. En warempel, de lucht was meteen weg en blijkbaar was het zo makkelijker opruimen voor de schoonmaakploeg in Amsterdam. Helaas had P. zijn jas onder de stoel gelegd en die bleek in de spatzone te liggen. Lekker.

Verrassing twee op de vlucht: Russell Shorto was aan boord.



Dat is de man die The Island at the Center of the World heeft geschreven. Het boek dat strikt genomen de aanleiding voor P.'s boek was. Toch wel bijzonder dat juist die man in hetzelfde vliegtuig zit, op weg naar P's eigen boekpromotie. Omdat hij zich aan boord slechts één keer liet zien, wachtte P. tot de bagageband om zijn vermoeden te bevestigen. 'Are you Russell Shorto?' 'Yes'. Knullig uitleggen dat zijn boek de inspiratie was voor dat andere boek.
P. bedacht dat het een goed idee was om een exemplaar aan Shorto te geven. Maar ja: slechts één meegenomen en die zat in de koffer. En Shorto had, met zijn bagage al op het karretje, niet veel zin dit gesprek al te lang te laten duren.
Toen P's koffer van de band rolde, snel het boek eruit gehaald en achter Shorto aangerend. Om bijna straal langs Charlie te joggen (die naar Schiphol was gekomen om P. te verwelkomen). 'Mister Shorto, sorry to bother you again'. En daar nam hij het boek aan. Vroeg naar de uitgever en of het een succes was.
Ha, een echte plug. Zoals je ze in de film ziet. In de Hollywood-versie belandt P's boek nu bij een grote New Yorkse uitgever die het in het Engels uitbrengt en de filmrechten regelt...

Nee hoor, belangrijker was het om Charlie weer te zien. Die zomaar haar huisje beschikbaar heeft gesteld. Te gek!




En haar auto bij de Klomp had geparkeerd.




Heerlijk om weer in Nederland te zijn.

Ladies and gents....here's...P.!

En het eerste internationale optreden zit er ook al weer open. Vanavond togen P. en J. naar een kerkje in Bay Ridge waar Victoria op ons wachtte. Zij runt het Scandinavian Museum en had P. uitgenodigd om over zijn boek te praten. Daar zeiden we geen 'nee' tegen, ook al moest het in het Engels.
De afgelopen dagen had P. dus lopen knutselen op een beetje interessante voordracht en een paar geinige foto's.
Dat resulteerde in een half uurtje kletsen over P. en J., Nieuw Amsterdam en het boek.



Zoals je al een beetje kunt zien, echt eh...druk was het niet.



Hahaha...er waren misschien tien mensen? Maar toch, in het Engels, en best nog een beetje boeiend. Victoria kwam zelf ook nog aan het woord en vertelde iets over de Scandinaviërs in Nederlands New York.



En daarna haring, marsepein, koekjes, wijn en kaas. Lekker. Het was raar om in een Lutherse kerk te staan voor slechts een handjevol mensen, maar dit komt wel weer op P.'s cv te staan. 'Member of the New York speaker circuit'

Blogspot, blogpost, blog stop

Jullie horen het als eerste. Of eigenlijk als tweede. Nee, derde. Goed, als een van de eersten: P. gaat stoppen met z'n New York blog.



Na ruim twee jaar is het mooi geweest. Dat wil zeggen, die lui van blog.nl begonnen te zeuren en P. had daar geen zin in. Wanneer het laatste bericht wordt geplaatst, is nog niet duidelijk. Wellicht aan het eind van dit jaar. Dan kan iedereen die zo aardig was een link naar het blog op zijn/haar site te plaatsen, dat ding weer weghalen. Nogmaals dank voor jullie promotie!
Voor iedereen die nieuws uit New York wil volgen; wees niet bang, P. begint met een eigen blog. Details volgen, maar jullie zullen de eersten zijn die ervan lezen. Of, misschien de tweede...

...en Frangelica

Zo kijk je uit naar veel bezoek, zo is iedereen al weer weg. Na het afscheid van Wineke, was er vandaag het afscheid van Frangelica.
Maar voordat we schrijven over het uitzwaaien van P.'s zus en zwager, moeten we nog even terug naar vrijdag. Want die morgen was er afgesproken in Battery Park. Daar kregen immers de honkballers van de NY Yankees een ticker-tape parade.



Wij wilden daar wel bij zijn. Dus naar Lower Manhattan, waar P.'s zus zich al helemaal thuisvoelde en uiteraard deze poster aannam:



We waren er niet al om 7 uur 's morgens gaan staan, maar vonden toch een plek vlak langs de straat. Waar we de praalwagens in voorbereiding zagen en ook de bands zagen warmlopen:



Dat we zo laat nog een plek hadden gevonden, had eigenlijk een hint moeten zijn. Pas toen de wagens verderop werden toegejuichd, kwamen we erachter dat we helemaal niet langs de route stonden, maar bij een aanvoerweg. Waar de sporthelden langsgingen, stond al uren vol mensen. Ach, we hebben dan in ieder geval de sfeer meegemaakt, de uitzinnige fans, de rare verkleedpartijen, de stoere verhalen en als je goed kijkt, zie je nog net een Yankee op de foto:



(nee, meer naar links, daarachter, zie je? Nee? ah, net weg dus...)

Vandaag dus voor het laatst deze trip weer allemaal bij elkaar gekomen. Afgesproken bij de Apple Store waar wel heel veel eetkraampjes stonden, die allemaal íets te veel stoomden:



Het leek ons wel een goed idee om gevieren bij het enige Nederlandse 'restaurant' van Manhattan te gaan eten: Danku. Wat denk je? Is dat ding dicht op zondag! Dat is wel heel Nederlands; alle andere tenten zijn hier alle dagen, alle uren open.



En bedankt. (sorry)

Dan maar naar een nabijgelegen Italiaan. En dat was geen slechte beslissing, want daar gingen de pizza's van de grote hoop. De heel grote hoop:



En P's zus ging ook nog voor een echt New Yorks drankje, haar eerste cosmopolitan:



Yo!

We sloten het af met een kleine fotosessie op de rode trappen van Times Square. Toeristisch? Jazeker, maar daar trokken we ons niets van aan. Mooie foto's zijn mooie foto's.



De Nederlandse golf zit er op. We blazen even uit.

Wineke

Even een kleine blogachterstand inhalen. Er is weer genoeg te vertellen, want donderdag stond een hele dag met Wim en Ineke op het programma. Zij hadden een paar dagen Big Apple geboekt en hadden mooi nog even tijd om met ons te 'hangen'. Goede keuze, vonden wij. Na de welkomst-cappuccino (Starbucks heeft alweer kerstbekers, dus de feestdagen zijn begonnen!)



...besloten we een bezoekje aan Bodies te brengen:



Voor wie het niet kent, het is een tentoonstelling over het menselijk lichaam. Dus zie je er echte lijken, opgezet, gevuld met contrastvloeistof, ontdaan van hun huid, in schijfjes gehakt of gereduceerd tot een streng zenuwen.



Gek genoeg valt het in de praktijk best mee hoe 'eng' dat is. Zelfs als je op het laatst een hoopje hersenen en longen mag aanraken. De show is overigens niet zonder controverse, zo schreef P. al eens op zijn blog. Maar we vonden het alledrie erg indrukwekkend en interessant.

Veel rustiger was de tweede stop in onze tour. Recht tegenover Bodies, in het South Street Seaport Museum, is nu een tentoonstelling over Nieuw Amsterdam te zien. Daar natuurlijk ook even gaan kijken:



Misschien minder spectaculair zo'n verzameling prenten, maar het museum bood veel variatie. Voor de prijs van één kaartje, kon je niet alleen documenten uit Nieuw Amsterdam zien, maar ook een verzameling modelboten van president Roosevelt en in een tweede gebouw nog meer nagemaakte mini-bootjes en een oude drukkerij:



Nou mocht je op de meeste plekken geen foto's maken, maar jullie moeten ons maar geloven dat het best aardig was om overal langs te struinen. Zeker omdat we óók nog twee boten in de haven van Manhattan konden bezoeken.
In eerste instantie leken beide vaartuigen gesloten voor het publiek, maar je mocht blijkbaar gewoon zelf de gangplank openen:



Na wat gestruin over de dekken - ok, South Street Seaport Museum, afgevinkt! - ging het richting de Brooklyn Bridge. Eerst wat koffie aan de voet van de brug...



...waarna J. zich bij de groep voegde en we gevieren over 'onze' brug liepen. Blijft een bijzondere wandeling:



's Avonds waren een paar relaxte uurtjes gedacht in onze buurt in Brooklyn. Maar ja, bleek er dus een of andere malloot 12 mensen te hebben doodgeschoten op een legerbasis in Texas. Dus moest er nog snel gewerkt worden in huize Bridgepeople. Wim en Ineke toonde zich erg geduldig - nogmaals dank - waardoor we uiteindelijk toch nog met z'n vieren heerlijk konden gaan eten in 12th Street Bar & Grill.



Weer eentje voor op ons lijstje 'goede zaken'. Inmiddels zijn onze Haagse vrienden alweer thuis, maar we hebben de foto's nog. En de cd van de Nits!