Uit(je) en thuis

Het weekje Nederland werd afgesloten te midden van vrienden. J. maakte met vriendinnen Utrecht onveilig en P. ging met 'de mannen' (aanhalingstekens zijn wel op z'n plaats) naar de jungle. Of in dit geval, een huisjespark bij Apeldoorn. Dat betekende veel bijkletsen...





De mobiele telefoons uit...




Luidruchtig gezamenlijk ontbijten:



En levenswijsheden uitwisselen.

De activiteiten waren ditmaal een wandeling over de hei. Met een ontmoeting met echte Schotse Hooglanders.





P., die zich de laatste tijd presenteert als fotograaf, presteerde het om de batterij van de camera in het huisje te laten liggen. Dus van hem geen foto's van deze wandeling.
Of van het bowlen dat daarop volgde in Arnhem, waar P. eventjes faam verwierf met 140 punten, maar letterlijk van de baan werd geveegd door Jeroen die 158 punten scoorde. Uitslover!





Daarna nog naar de Griek en vervolgens Bruce Willis zien falen in Die Hard.
Beter dan dat wordt het niet. Dus ging het vanmorgen weer richting huis, richting Brooklyn.
Daar zitten we nu en vatten we de week in een paar woorden en foto's samen. Als we mensen of belevenissen te kort doen, laat het maar weten.
Wij maken ons - terwijl het hier aardig sneeuwt - op voor een weekje zon. We gaan naar de Bahama's.






Wie weet bloggen we daar wel.

Rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan

Na Delfzijl ging het richting Schoorl, met een bliksembezoek aan de zus van J. (vergeten de 'sfeerfoto's te maken) en vervolgens naar de hoofdstad. Daar toonden Arno en Michelle zich echte vrienden door hun pasgeborene uit de kinderkamer te halen om plaats te maken voor ons.





Het waren onze eerste maar niet laatste nachten in een kinderkamer, want ook bij Albrand en Angela in Rotterdam (onze volgende stop) week de wieg voor ons. Nogmaals dank aan allen.




In Rotterdam ging J. de nodige zakelijke gesprekken voeren. Met zoveel vrije tijd, kon P. de verleiding niet weerstaan om diergaarde Blijdorp te bezoeken. Gelukkig vonden Albrand en dochtertje dat ook een goed plan. Tijd voor een korte foto-impressie:




En ach, we gooien er nog een paar tegenaan:





Woensdagavond nog meer vrienden gezien: J. ging borrelen, maar P. had de camera mee bij zijn bezoekje aan 'de jonge honden'. Dus slechts één foto:




Volgende keer kletsen we langer door, I promise!

En donderdag ging het richting Delft. Daar kon J. eindelijk haar favoriete Nederlandse gerecht eten:




En de nacht doorgebracht in hotel De Plataan. Leuke plek, mooi café/restaurant, maar ook een systeemplafond in de kamer. Hmmm, of dat bij een volgend bezoek van ons aan NL ook ons hotel wordt, is nog maar de vraag. Veel plezieriger was ons uitgebreide tafelen met Karel en Lies. Dat waren nog eens 'oude Delftse tijden' voor ons.

Dag vader en dag moeder...

Een heftige week Nederland is alweer voorbij. Veel gereis, veel geklets en veel drank. Perfect dus. Er was slechts één klacht: we hebben niet geblogd. Maar daar kwamen we tussen de Toyota-kilometers, bami, wijn, regen en babyvoeding niet aan toe. Dus hier - opgeknipt in een aantal posts - het verslag.

We kwamen donderdag de 18de aan. In de storm die het midden van het land teisterde. Dat betekende een landing op Schiphol met een bijna kotsende J. en een zich aan de stoelleuning vastklampende P.



(ietwat gedramatiseerd)

Eenmaal in Wijhe was er het blije weerzien met de familie van J.





Met de jetlag in het lijf namen wij de volgende dag in het plaatselijke bos de stormschade op:


En 's avonds was er het eerste drankgelag met vrienden. Hoewel, drankgelag, de cola light vloeide verrassend rijkelijk:




Wij hebben er in ieder geval van genoten. Vooral P. klaagde niet echt dat hij tussen alleen maar vrouwen aan de dis zat...;-)

Zaterdag ging het richting Delfzijl. Onderweg konden we het cliché-Holland-beeld dat Ten Boer ons bood ('Fotografeer Elders Niet Wat Ten Boer U Biedt') niet negeren. Iedereen met een molen-klompen-tulpen fobie nu wegkijken!





Ook bij P's familie was het ouderwets gezellig. Zeker toen het richting de dijk ging. Even met P's moeder de geur van de zee opsnuiven. (of roken we nog het angstzweet van die landing van donderdag??)






En - ook niet onbelangrijk - onze katten waren (ok, ze hadden even nodig om ons te herkennen) blij om ons te zien.


Ze zien er goed uit. Heel goed zelfs. Critici zouden kunnen zeggen 'beter dan in Delft', maar dat zullen we nooit toegeven...;-)

Hoogtepuntje in Delfzijl was de gezamenlijk fotografeersessie. Mooi het geld van een echt fotograaf uitgespaard en toch kiekjes die in het familiealbum passen. Wij waren onder meer erg blij met deze:

Holland

Wij zitten de komende dagen in Holland. Bij voorbaat excuses aan iedereen die we graag hadden willen zien, maar wegens tijdgebrek niet gaan ontmoeten.
There's always next time!

Iedereen jarig

Voor huize Bridgepeople gold vandaag maar één verjaardag: die van P. Maar zo'n beetje heel Amerika kon vandaag vrij krijgen vanwege een andere verjaardag: die van Martin Luther King (MLK). Lekker is dat, moet P. 15 januari 'opeens' met MLK delen.

Ach, vandaag moest er toch worden gewerkt. Door P. welteverstaan. Jazeker, hij had vandaag een interview met Frans Bloem. Deze geboren Groninger woont al 35 jaar in New York, is entertainer en brengt binnenkort in The Big Apple werk ten gehore van deze bekende Groninger:




juist, Ede Staal (thuisfront, nogmaals dank voor de tip). Een leuk verhaal voor het Dagblad van het Noorden, dacht P. En zo dacht het Dagblad er ook over.
Dus bracht P. de hele middag door met Frans Bloem.




Die - het is niet te geloven - vandaag OOK zijn verjaardag vierde! Is iedereen vandaag jarig?
Het was een leuk gesprek. Bloem is zeer veelzijdig, al voelde P. zich niet helemaal op z'n gemak toen de man midden in een café een van zijn liedjes begon te zingen.

's Avonds heerlijk uit eten geweest en de huisbewoners op bezoek gehad. (vergeten foto's te maken) Wijn en tacochips, dat soort werk. Het was al met al een zeer geslaagde verjaardag. Dat doen we volgend jaar nog een keer.

36

Bij Oud&Nieuw hadden we het voordeel van tijdszones al ontdekt en ook nu zijn er meer uren om te vieren. P. viert al vanaf 18.00 uur NY-tijd dat hij jarig is. Klopt natuurlijk niet (hadden we maar niet moeten verhuizen), maar ja, je krijgt zo'n jongen dan niet meer rustig.
Zeker niet als er al een erg leuke kaart binnenkomt via de e-brievenbus:


(klik)


Dank daarvoor.
Hoe de rest van de dag eruit ziet, is nog niet helemaal duidelijk. Een ding is zeker: P. gaat vandaag...werken. Echt waar, maar daarover later meer.
ps: over een paar uur staat bij de Bridgepeople koffie en gebak klaar, wie een stukje wil hebben, moet het maar komen halen!

Weg ermee

Alles moet weg! High score geeft recht op een mooie kerstboom. Bijna niet gebruikt.

Een komen en gaan

Er is alweer nieuw bezoek. Ditmaal eentje die z'n eigen eten en slaapplek meenam. Da's handig, maar daar staat tegenover dat 'ie een paar keer per dag moet worden uitgelaten. Ja, we hebben het over hem:




De onderbuurvrouw is een dagje weg en heeft Dudley aan ons toevertrouwd. Nou, daar was onze kleine keffer erg blij mee. Soms een beetje te blij...:




Nee hoor, we vinden het leuk dat hij er is. Ook al kun je geen vijf seconden met hem buiten lopen zonder dat iemand zegt 'oh, how cuuuttteeee'. P. heeft Dudley een 'dameshond' gedoopt en weigert met hem aan de riem te lopen. Verder is het wel een leuke hond hoor. Dit houden we wel tot morgenavond vol.





Maar vandaag stond ook in het teken van afscheid. RoKa verlaat namelijk New York om voor een tijdje in Californie te gaan wonen. Het einde van een leuke tijd, hier met z'n viertjes in Brooklyn/Manhattan. Nog een keertje eten dan, als afscheid:




J. lijkt een lange neus te maken, maar dit was bedoeld als afscheidszwaai. Hopelijk tot snel RoKa!

Brrr...

Niet te geloven, maar waar: we hebben vandaag onze eerste New Yorkse sneeuw gezien! En dat duurde precies 5 seconden. Echt. Maar misschien volgt er binnenkort meer.
Ondertussen wordt het flink kouder hier. Dus vandaag hadden Ro. en P. (de dames Ka en J. moeten gewoon werken) een indoor-activiteit afgesproken. Het werd een bezoekje aan het Brooklyn Museum.




Ro. was zo aardig om gehoor te geven aan het gesmeek van P. Die wilde namelijk graag de expositie van Ron Mueck zien. Helaas was dat een van de twee dingen die je in het museum niet mocht fotograferen. Maar daar trok P. zich dan maar niets van aan:



Die Mueck maakt prachtige dingen. Een combinatie van 'brrrr' en 'huh?' en 'wauw'. Zijn 'poppen' lijken levensecht (qua huid en haren) maar zijn of groter of kleiner dan echte mensen. Je moet het met eigen ogen zien.
Hier nog een gejatte foto om de verhoudingen te zien:



Eerlijk gezegd was de rest van wat het museum te bieden heeft....zo zo.
Tuurlijk was er nog wel eens iets waar we wat langer naar keken:




Maar het was vooral het bekende werk uit Egypte:




Met de bekende thema's:





Het was het laatste uitstapje van 'ons' met 'RoKa'. Zij vertrekken vrijdagmorgenvroeg naar Californie. Wij drinken morgen hopelijk nog een afscheidsborrel met ze.

De rest van de dag nog gewerkt. J. en P. gingen langs een paar Recruiting Stations. Dat zijn de centra waar je je aan kunt melden als je het leger in wilt. Ja, die mensen zijn er. Er is een bekend Recruiting Station op Times Square, dus daar gingen we ook kijken:




Foto's binnen maken was niet aan de orde. En we hebben ook nog buiten interviews gehouden. KOUD! Nog meer brrrr... Verstopt in een dikke sjaal en dito muts is hier J. te zien (links) die de ijzige wind trotseert.





Volgende keer maken we weer een verhaal in Miami.

Een soort afscheid

We werden vandaag wakker en zagen geen RoKa aan de ontbijttafel. ;-( Ze logeren namelijk niet meer bij ons, maar in een appartement dat de nieuwe werkgever van Ka heeft geregeld in Manhattan voor de tijd dat Ka in NY werkt. Bij deze wensen we haar succes met de eerste werkdag!

Gisteren zijn we als een soort afscheidsdagtocht op de boot gestapt. Bij Circle Line kun je kiezen uit uitstapjes die een uur tot drie uur duren.





Wij kozen voor de rondvaart rond Manhattan. Drie uur lang genieten van de skylines van Manhattan/Brooklyn/New Jersey. We fotografeerden ons natuurlijk weer gek.



De kustwacht kwam voorbij, alleen maar om hun machinegeweren te showen:




En wij maakten nog maar een paar foto's.



De boot ging, vanwege werkzaamheden aan een brug, helaas niet helemaal rond het eiland Manhattan en de tocht duurde ook iets minder dan de beloofde 3 uur. Maar een kniesoor die daar op let.

Daarna hebben we RoKa nog geholpen met de 'verhuizing' naar Manhattan.




En 's avonds nog een afscheidsetentje gehad in hun nieuwe buurt. Goeie Italiaan daar!




Zoals gezegd, het is een soort van afscheid, want ze zijn nog een week in The Big Apple. Vanavond gaan we maar weer even langs...