Kees, de hond

Via dit blog kwamen niet zo heel veel suggesties binnen over wat nou de nationale hond van Nederland zou moeten zijn (zoals op een Snapple-dop stond). Welnu, dat blijkt dus deze te zijn:



De Keeshond. Maar verder dan dat komen we niet. Wat ís een nationale hond eigenlijk?
En hoe kan het dat we hier iets over Nederland leren dat we nog niet wisten. Of is er valse Nederlandse informatie in omloop? Wie antwoorden heeft; we horen het graag.

Light, kamer, action

Nadat we waren afgewezen voor de hoofdrollen in Titanic, Transformers, alle Harry Potter films en elke andere blockbuster, hebben we een nieuwe manier gevonden om een voet tussen de Hollywood-deur te krijgen. In onze recente afwezigheid hebben we ons appartement beschikbaar gesteld aan een filmcrew:



Sommige mensen bieden hun kinderen of huisdieren aan Hollywood aan, wij proberen het met onze huiskamer.

Het echte verhaal is dat een vriend van ons filmmaker is en dat hij onze kamer erg geschikt vond voor een shoot. We weten niet precies waarom, maar wij zeiden natuurlijk 'ja'. Dus kwamen ze hier een middag met alle toeters en bellen filmen.



Eerlijk gezegd hebben we geen idee waar de film over gaat, of welk deel zich in ons huissie afspeelt. Maar dat krijgen we binnenkort - na de montage - uiteraard te zien.
Wij hopen nu alleen dat onze vriend ooit echt doorbreekt, zodat wij over een paar jaar kunnen zeggen 'die heeft nog in ons huis gefilmd'.

Om vervolgens een flinke duit aan achterstallige royalties binnen te slepen.

Het yesword

Het zit er alweer op. Onze eerste bruiloft in New York. En ja, we hadden een limousine én het jawoord werd op de Brooklyn Heights Promenade uitgesproken. Als wij niet al getrouwd waren, hadden we het ook op die plek gedaan. Wat een locatie toch. Er kwamen ook aardig wat toeristen voorbij die een fotootje van de bruiloft maakten. Ach, P. deed dat ook eens van een trouwerij in Central Park, dus zo raar is dat nou ook weer niet. Hier een filmpje om een idee te krijgen:



Hoe Amerikaans is zo'n bruiloft? Nou, wij zagen behalve het uitzicht niet zo heel veel verschillen. De bruid werd weggegeven door de vader en er werd een glas kapot getrapt, maar dat kun je waarschijnlijk ook op veel Nederlandse, joodse bruiloften zien. We vonden de speeches wel redelijk Amerikaans en echt New Yorks was dat het bruidspaar zijn huwelijk aankondigde in de New York Times. Zie HIER. Dat is nog steeds erg populair en vaak zitten er ook foto's en video's bij.

Zoals je op het filmpje hebt kunnen zien, hebben wij er nog een Nederlands tintje aan gegeven. Tenminste, we hebben iedereen hier gewoon verteld dat het erg Hollands is om de deur van het bruidspaar te versieren. En de 'strip' met stappen van 'hoe je de bruid over de drempel draagt' was ook ons idee. Gelukkig bleken bruid en bruidegom het ook te kunnen waarderen en hij tilde haar zelfs over de drempel heen.

Bruiloft in New York. Check.

Natasha

Het is een week te laat, maar gezien is gezien. Met al dat geklets over auto's, zijn we vergeten te melden dat we eindelijk weer eens een celebrity zagen. Een celeBRITy dit keer. Terwijl we op LaGuardia op ons vliegtuig naar Detroit zaten te wachten, ging namelijk Natasha met haar posse tegenover ons zitten.



Natasha Bedingfield that is. De Britse zangeres is hier behoorlijk populair, maar geen wilde taferelen. Ze had slechts haar gitarist, manager en hulpje bij zich. Die laatste twee functies hebben wij bedacht voor de oudere man en de jongere dame die bij haar waren. De gitarist was te herkennen aan de gitaarkoffer.
Nou had P. zijn mandolinekoffer bij zich, dus wij waren niet onder de indruk. We vermoeden dat Natasha een week later heeft geblogd dat zij 'waarschijnlijk' tegenover een bekend muziekduo zat. Of niet.

Hondenbaan

Zo, we hebben meer dan genoeg auto's gezien. Voor een staat waar de autoindustrie zogezegd verdwijnt, hebben we nog aardig wat vierwielers gezien. En alles wat daar mee te maken heeft. Overal autoreclame; op tv, radio, langs de weg.



De een na de andere autohandelaar, auto-onderdelen-winkel, garages, benzinestations, bandenspecialist en ga zo maar door.
Als je het zo bekijkt, is het ook niet verrassend dat we deze enorme band langs de kant van de weg zagen:



Voordat we terugvlogen naar New York, wilden we nog langs een paar plekken die met de autohistorie te maken hadden. Maar de weg waar ze aan zouden moeten liggen, voerde door de meest chaotische wijken van Detroit en omgeving. We hebben naar ons gezond verstand geluisterd en zijn maar lekker in de auto gebleven en hebben onze eigen drive-by shooting gedaan:



Om vervolgens terug te vliegen naar New York. Hier wachtte ons behalve een heerlijke doos chocolade (omdat ons appartment als hotelkamer fungeerde), deze dop. Vrienden hadden een Snapple gehad en daar stond dit in:



Wij hebben geen idee waar dit over gaat. Wie kan ons helpen? Over welke hond hebben ze het hier?

Arre moe

Vandaag dus door Elkhart gezworven, op zoek naar verhalen van de inwoners die het hardst getroffen zijn in deze economische crisis. Waar het landelijke werkeloosheidsgemiddelde rond de 10 procent ligt, is het hier 18%. En dus spraken we met mensen die na 40 jaar geen dag zonder werk, plots nergens meer aan de bak kunnen. Misschien dan niet zo gek dat het eerste wat we tegenkwamen dit bord was:



Dit was hartje Elkhart. Een dorp dat er niet eens beroerd uitzag in het centrum, al zagen we erg veel leger-des-heils-zaken. We gingen onder meer naar binnen bij een van die tweedehands(zeg maar vijfdehands) winkels, waar gezinnen uit deze rekken het speelgoed voor hun kids uitkozen:



Brrrr...

We voelden ons echt even raar met onze huurbak, gps, dure camera, en Starbucks capuccinno in de hand (ok, dat had ook gewoon een grande moccacinno con arroganto kunnen zijn). Maar iedereen was even aardig tegen ons en sprak openlijk over moeilijke tijden. We hoorden alles: van banenverlies tot moord en van meth-laboratoria tot echtscheidingen. Geen saai moment in Elkhart.

Toch moesten we weer door, want de reis ging richting Detroit. Morgen vliegen we terug. Onderweg vond J. het nog leuk om een slapende P. te kieken:



Dat zit zo: als P. rijdt, dan houdt J. het gesprek gaande. Maar steevast vijf minuten nadat J. het stuur overneemt, ligt P. te snurken. Nou noemt J. dat desinteresse, maar P. noemt dat vertrouwen.

Hij was nog wel op tijd wakker om deze ongetwijfeld grootste basketbal ter wereld te zien:



En, vanwege een omleiding, een buitenwijkje van Detroit. Erg urban en dus fotogeniek, maar we hielden toch de autodeuren maar op slot:



Nu maffen nabij Pontiac en morgen naar huis. Maar niet voordat we een toer hebben gemaakt langs 'auto-historische' plekken. Morgen meer.

Werken op St. Patrick's Day

Ja ja. Opeens is iedereen hier een Ier. Vandaag (gisteren) werd St. Patrick's Day gevierd en in deze contreien waren alle ramen beplakt met klavertjes. Zoveel Ieren kunnen hier toch niet wonen? Misschien dat de Amerikanen elke feestdag aangrijpen onder de huidige economische omstandigheden.
Maar het is geen vrije dag. Voor ons in ieder geval niet. Wij hadden namelijk nog wat mensen te spreken over....auto's inderdaad:



We spraken nog met een meneer die duidelijk één keer te veel uit de auto was gevallen, want hij had het over 9/12 toen het over 9/11 ging. Werkelijk? Zo'n datum vergeet je? Echt?

Maar goed, we hebben vandaag Minnesota verlaten, zijn in de auto gestapt (ja, onderweg was er Journey op de radio met het prachtige 'Faithfully', en het was tot dan toe niet eens een easy listening station).
Nu dus in Mishawaka, Indiana. Mocht je nou denken 'dat klinkt bekend', dan is dat juist want we zijn hier al geweest. Sterker nog, we zitten in hetzelfde hotel!

's Avonds nog snel wat gegeten en daarbij konden we echt niet aan de Ierse klavers ontkomen:



(sorry voor de mini-foto, daar ging iets mis).

Morgen gaan we kijken wat er over is van Elkhart, Indiana, dat ooit bekend stond om het bouwen van RV's, maar nu wordt gezien als werkloosheids-stadje pur sang. Hopelijk is er in ieder geval een koffietentje open...

Merkvast

Niet te geloven, maar pas vandaag komen we erachter wat voor type auto we rijden. Het is een Dodge JOURNEY. Hoe hebben we dat al die tijd niet gezien?



Journey? Journey? Echt waar? (wie neuriet daar 'Don't stop believin'?) Het blijft ons achtervolgen.

We raken ondertussen letterlijk niet uitgepraat over de auto's, want in Lansing weten ze niet beter. Vandaag hebben we weer met een aantal mensen over het verleden van deze plaats gesproken toen iedereen en alles om het maken van auto's draaide. En het is duidelijk dat het diep zit.
Onder meer met een meneer gesproken die boeken over Oldsmobile heeft geschreven:



Nou had hij ook een heuse Oldsmobile Curved Dash in zijn schuur staan. De eerste en masse geproduceerde auto:



En daar mochten we van hem best een rondje door de tuin mee maken! Yes, yes!

Eh, hij bedoelde over een paar maanden als het mooier weer was. Nu stond het ding in een oplegger, op blokken in een gesloten schuur. Ja hallo. Dooie mus alert!
Voor de foto dan maar de speelgoed Oldsmobile uit de boekenkast getrokken:




Oh en als je je afvraagt hoe groot die 'tuin' van meneer dan wel is dat hij er rondjes in een auto in kan rijden: het heeft twee meren, hij plant elk jaar tweehonderd bomen en er zijn zelfs herten:



Dat heet bij ons dus een bos.

Terugkomdag

Whohaa, we waren vandaag plots terug op school. Niet echt terug, want we waren op een highschool, een geen van ons heeft ooit op een highschool gezeten. Maar een beetje middelbare school dan. En dan op z'n Amerikaans. Alles wat je ervan verwacht, was er te vinden. Posters met verkiezingen voor de homecoming queen, de vlag van de sportclubs, inschrijven voor het jaarboek:



Het voelde helemaal als Saved by the Bell of DeGrassi High of High School Musical. Ahum. We waren niet in de DeWitt High School omdat we zo'n heimwee naar de schoolbanken hebben, maar omdat de theatergroep van de school een voorstelling gaf met als thema de crisis. Leek ons wel geinig om te zien hoe ze dat hier naar het toneel vertalen.



Dus zaten we tussen vrienden, ouders en trotse grootouders van de acteurs naar een serie korte sketches te kijken. Niet slecht voor studenten en als je de ene scene niet leuk vond, was binnen een paar minuten de volgende aan de beurt. Alles kwam voorbij: octomom, Michael Phelps en z'n blowen, Obama, illegale Mexicanen, ontslagen bij GM, de pindakaas-besmetting etc. etc.



Na afloop nog met ouders gesproken die er tijdens de voorstelling om konden lachen, maar in het echt hun kinderen ook niet meer naar college kunnen sturen of nieuwe schoenen kunnen betalen. Dan is het echte leven toch minder grappig.

Om onze solidarieit met de plaatselijke bevolking te tonen, gingen we na ons theaterbezoek eten waar iedereen hier eet: de Steak 'n Shake.



Conclusie; ze hebben het hier inderdaad niet makkelijk.

Autogekken

Het draait hier in Michigan allemaal om auto's. Of draaide. Om even op te snuiven hoe bijzonder deze plek is/was voor de auto-industrie zijn we vandaag naar 'Re Olds' gegaan: het plaatselijke automuseum. Vernoemd naar meneer Olds die - wij hadden een aha-moment - hier Oldsmobiles maakte. Meneer Ransom E. Olds heeft er niet alleen voor gezorgd dat wij alle oude auto's oldsmobiles noemen, maar hij is ook degene die de R.E.O Speedwagon maakte, waar die rockband naar is vernoemd.
Ok, maar het ging dus om auto's en als je er een beetje van houdt, is dit een enorme aanrader. Fantastische exemplaren, van stoomdriewieler tot raket-op-wielen, staan hier tentoongesteld. En in perfecte staat. Tijd voor de foto's (die eerste kost 1 miljoen dollar, zó perfect is ie gerestaureerd):



Uiteraard voelde J. zich helemaal thuis tussen die auto's; P. daarentegen kun je er beter niet bij hebben als je panne krijgt:



Wij vonden het verder erg leuk dat ook de typisch Amerikaanse fuzzy dice een plek hadden gekregen in het museum:



En dat voor Nederlands bezoek ook een hoekje over fietsen was (al is de naam van deze 'boneshaker' - bottenschudder- niet echt vertrouwenswekkend):



Daarnaast hebben we voor het eerst een alleenstaande auto-ouder gezien met zijn/haar kindje. "Je kunt wel zien van wie hij zijn bandjes heeft":




Het rare is dat ondanks zo'n museum en de autohistorie van deze streek, de auto's en de wegen zelf hier in behoorlijk slechte staat verkeren. Overal enorme gaten in de weg en elke vierde auto heeft een deuk, roestgat of ontbrekende bumper. Daar staat tegenover dat we 's avonds een zeer gezellig gesprekje hadden op de parkeerplaats van de WalMart met een dame die onze huurauto bewonderde. Ze was van een 'Dodge'-familie en blijkbaar rijden wij in een nieuw model. Eentje die een 'cross-over' heet: te groot voor een compacte auto, te klein om SUV te heten. Mevrouw was erg onder de indruk. "Ik ben toe aan een nieuw model. Wij rijden al generaties lang in Dodge auto's, vooral omdat ze zo veilig zijn. Mijn familie heeft al heel wat ongelukken overleefd dankzij de Dodge'. Misschien moet de familie gewoon níet autorijden?

Oh nee, The Bronx en oh ja, Lansing

Tot onze schaamte moeten we bekennen dat we nog maar twee keer in The Bronx zijn geweest. En dan nog niet eens echt. Want de eerste keer was een wedstrijd van de Yankees en de tweede keer was een bezoekje aan de The Bronx Zoo. Dan ga je toch een beetje achter de andere supporters/toeristen aan. Maar voor z'n boek moest P. woensdag toch echt in The Bronx zijn. Gek genoeg was er opeens die twijfel. Is The Bronx eigenlijk wel veilig? P. durft te bekennen dat hij 'Is The Bronx safe' heeft gegoogled. En voor de buurt waar hij naar toe moest, kwam onder meer 'relatief veilig' als treffer. Ahum. En slik. Wat is precies 'relatief'?



Raar misschien die vrees. Maar The Bronx roept nu eenmaal associaties op met (drugs)bendes, wapenbezit, overvallen op klaarlichte dag en meer van dat soort gezelligheid. Je voelt 'm al aankomen; P.'s bezoekje aan The Bronx stelde weinig voor:



Weinig verschil met Queens of de iets armere delen van Brooklyn. Zelfs de samenstelling was heel anders dan P. verwachtte. Bij The Bronx denk je aan een overwegend arme zwarte bevolking, maar P. zag veel meer nationaliteiten, opvallend veel senioren en zelfs een paar mensen die - snelle beoordeling op grond van kleding - niet tot de allerarmsten behoren.
Ja, voor The Bronx geldt dat er wel wat aan onderhoud mag gebeuren en er zijn wijken die je moet mijden en onlangs zijn nog 40 gangleden opgepakt. Maar onbekend maakt ook onbemind en P. moet zich wat minder aanstellen.
Al met al vindt hij vliegen enger.

Waarmee een bruggetje naar vandaag is gemaakt, want we zaten weer een paar uur in het vliegtuig omdat we een weekje in Michigan verblijven. De vlucht was net zo spannend als The Bronx. We hebben ons geposteerd in het plaatsje Lansing, op anderhalf uur rijden van Detroit. We zijn hier om te kijken naar de auto-industrie (of het verdwijnen ervan). Nu al merken wij zelf de gevolgen. De auto die we huren is niet klein:



maar heeft geen cruisecontrol, centrale deurvergrendeling, meedraaiende koplampen, stoelverwarming, mp3-speler of een teakhouten interieur. Tja, zo wordt het nooit wat met Detroit (wat zijn wij toch heerlijk verwende New Yorkers geworden)
Nee hoor, hoe het verhaal hier echt is, horen we de komende dagen.

Vandaag even Lansing bekeken dat het stadje blijkt te zijn waar de Kellog cornflake is uitgevonden:



Waar het stoom de mensen niet uit de oren maar uit de straatdeksels komt:



Waar iemand goede sier probeert te maken met Coney Island (niet doen):



Waar te veel mensen nog met een zonnebril lopen (terwijl het 5 graden vriest!):



En waar een mooi capitool schuilgaat achter iemand die net z'n zonnebril afzet:




Morgen gaan we de omgeving eens bestuderen.