Een nieuw stukje

We leven nog. Maar zoals gezegd doen we het rustig aan en vandaar dat je de afgelopen dagen weinig nieuws ziet op ons blog. Neem nou vandaag. Terwijl de rest van het land Thanksgiving vierde, hebben wij warme chocolademelk gehaald en de 1000-stukjes puzzel aangebroken:




Dáár schrijft toch niemand een blog over? Eh, wacht...

Er is nog wel één ding over te zeggen. Drie keer raden namelijk wat voor puzzel we hier hebben gekocht. Eentje waarop de molens van de Kinderdijk staan!





Geweldig toch dat je dat in New York kunt kopen? Hoeveel New Yorkse kinderen hebben ook al gezwoegd op een stukje wiek, het zoveelste blauw of stukje gras dat óveral lijkt te passen?
Wij puzzelen nog even verder en melden ons weer als we iets leuks hebben. Of als het allemaal te lang duurt.

Dat was het alweer

We hebben vandaag Charlie uitgezwaaid. Bij het taxibedrijf weten ze inmiddels dat ze op de foto komen als ze bij ons klanten op komen halen:



Het waren een paar zeer gezellige dagen. Charlie, bedankt voor alle croissants...;-)

Voor ons is de vakantie aangebroken. Of we bloggen, hangt er helemaal vanaf of we lekker niets doen, of de stad gaan verkennen. Ondertussen kun je kijken op het geheel vernieuwde blog van P. Wij vinden het wel een verbetering.







What say you?

Voor hem en haar

Kudos voor Charlie. Die trekt zich er niets van aan dat het is gaan vriezen in New York. Ze is de hele dag op pad om de straten van Manhattan de doorkruizen. IJzige wind of niet.
Op deze zeer wazige foto kun je zien dat het vandaag 26 graden was (voor ons dus -2):


Wij zijn niet van de helden en we kwamen alleen de deur uit om óf vanuit Washington weer terug te komen naar Brooklyn (J.) of kaartjes te kopen voor een Broadway-show (P.).
Met Charlie naar een voorstelling móest en zou gebeuren natuurlijk.
Nou blijkt er op 10 minuten lopen hier vandaan ook zo'n handige TKTS-kiosk te zitten waar je kortingskaartjes kunt kopen. 't Is wat armoediger dan die op Times Square en ze zijn niet echt hulpvaardig, maar toch goed om te weten.
Omdat noch P., noch J., noch Charlie een voorkeur had, werd er voor de goedkoopste tickets gekozen. Dat bleek deze musical te zijn:




Uiteraard mag er binnen niet gefilmd en gefotografeerd worden, dus daar geen beelden van, maar het was wel weer gaaf. Zelfs P. die vooraf had gezegd 'geen toedeliedoedelie-liedjes aub' vond het zeer ok. Humor en gevoel voor show in overvloed.

En dat was alweer de laatste volle dag van Charlie in NYC. Morgen vliegt ze naar huis.



Voor ons begint de vakantie. J. gelooft nog steeds niet dat dat echt bestaat.

Buzz

We spelen te weinig toeristje. Nou ligt dat bij J. aan het feit dat ze gewoon moet werken - zo is ze vandaag naar Washington - en bij P. is het een beetje gêne. Het is toch niet cool om als echte New Yorker met een wegwerpcamera over Times Square te lopen?

Soms moet je ook gewoon toegeven aan de realiteit dat je geen echte, echte New Yorker bent en doen wat iedereen doet. Dus toog P. vandaag naar hartje Manhattan om daar samen met Charlie





- die al de hele dag door NYC had gezworven - de dag über-toeristisch af te sluiten.
Dus eerst bijkletsen in een Starbucks en de stad aan je voorbij zien trekken:




en inderdaad poseren op Times Square:



je toch weer verbazen over de enorme hoeveelheden reclame en knipperende lampjes:




Maar bovenal: een heuse BUS-toer! Jawel, we zijn de dubbeldekkerbus ingestapt en hebben de Night Tour gemaakt. Anderhalf uur lang door Manhattan én Brooklyn getuft. IJskoud, maar als echte bikkels bovenin gezeten én in het deel dat géén dak had. Ha, ons krijg je niet.




We zijn de schaamte inmiddels voorbij; het was geweldig. Niet alleen is zo'n toer een mooie manier om de stad in vogelvlucht te zien, je bekijkt het allemaal ook eens vanuit een andere hoek én je hoort altijd wel een leuk weetje. En je wordt er een stuk minder moe van dan een lange wandeling.
Morgen volgt een video-impressie, P. moet eerst z'n hand laten ontdooien die hij buiten de bus stak om te filmen. Brrrrrrrr....

Is het alweer een jaar geleden?

Een goed hotel heeft gasten die terugkeren. Nu zijn we geen hotel, maar toch vinden we het leuk als gasten terugkeren. Zeker als het goede gasten zijn. Zoals Charlie die vandaag landde:




We kwamen gezamenlijk tot de ontdekking dat het alweer meer dan een jaar geleden was dat ze bij ons op bezoek was. Een jaar? Als ooit de uitdrukking 'wat gaat de tijd toch snel' van toepassing is, dan nu toch wel.
Wij verwachten overigens dat Charlie de klinkers weer uit de straten van Manhattan gaat lopen.

My home is my castle

Het post-Obama tijdperk is er eentje van minder bloggen. Dat hadden we vooraf al verwacht, maar voor iedereen die ons volgt en denkt 'hé, waar blijven die blogs', sorry, maar we doen het rustig aan.
We hebben dan ook eindelijk weer tijd voor wat sociale dingen. Zodat we gisteren bijvoorbeeld konden aanschuiven bij een diner in SoHO:



Je ziet, dat filmpje gaat ook nergens over, maar waar we even de aandacht voor vragen is het appartement dat je daarin zag. De gastheer en -dame verhuren dat namelijk. Dat is hun bedrijf. Ze verhuren het aan artiesten die een persconferentie willen geven, aan bedrijven die een brainstormsessie houden, of ontwerpers die een presentatie geven. Daar is blijkbaar vraag naar.
Onze vraag is: waarom hebben wij dat niet bedacht? (tuurlijk, ons huisje is 8 keer zo klein en ook 8 keer goedkoper ingericht, maar toch).
Misschien moeten we dat gaan doen als we weer op pad zijn. En alsof de duvel ermee speelt, kunnen we binnenkort een beetje oefenen. Een vriend van ons is namelijk een film aan het opnemen en wil een scene in ons appartement draaien.
Voor een fles wijn gaan we wel eventjes wieberen.

Tja, zo word je er niet rijk van. Softies die we zijn.

Zwaaien naar Albrand

Donderdagavond kwamen we weer aan in New York. Yes.




En wie belde er een paar uur later ook aan? Juist, Albrand. Die had alles gevolgd bij McCain in Arizona en wij konden mooi nog even onze ervaringen uitwisselen ('best goeie speech van McCain', 'best druk in Grant park'). Maar vandaag kwam er dan toch echt een einde aan de zeer succesvolle samenwerking tussen J. en Albrand.




Na nog wat souvenirs, zwaaiden we Albrand uit:




Als grap gedroeg P. zich nog even als paparazzo en meteen - echt - hoorden we voorbijgangers vragen 'hé, wie is dat'. Blijkbaar dacht iemand toch dat Albrand een celebrity was. 't Is die kaaklijn, hè.





Jammer dat het er alweer op zit. We kijken uit naar een volgend bezoek, maar dan wordt er zeker minder gewerkt.

De ene mijlpaal na de andere mijlpaal

Wakker worden in een land waar Obama president wordt, is anders dan eentje waar McCain president wordt. Stellen we ons zo voor. Het was in ieder geval goed slapen op de herinneringen aan gisteren:




Vandaag onze laatste volle dag hier doorgebracht en eerlijk gezegd lijkt er op het eerste gezicht niet veel veranderd in de VS. De mensen waren vandaag allemaal erg vriendelijk, maar dat kan door het weer komen.
Wat wél opviel, was deze:





Dat is de fameuze rode Starbucks-beker. Als je die ziet, dan weet je dat het kerstseizoen in de VS is begonnen. Het kerstseizoen? Maar het is zo mooi weer nog! We gaan de kerstkaarten maar alvast schrijven.

Een historisch moment

Wat een historisch moment...




...dit is ons 500ste bericht op Bridgepeople. Echt waar.
(ja, en Obama is ook tot president verkozen)

Obama, en wij waren er bij

Woohaa, we kunnen nu echt zeggen dat we er van begin tot eind bij waren. Vandaag stond natuurlijk geheel in het teken van wie er nou de president zou worden. En toen zo goed als duidelijk was dat het Obama is, gingen we snel naar Grant Park. Natuurlijk zaten we in het bijvak van het bijvak, maar dat geeft niets. Wat een mensenmassa! Een heel verschil met hoeveel er stonden in Springfield, die koude dag waarop Obama zijn kandidatuur bekendmaakte. Jammer dat hij ons niet onthouden heeft van die dag, anders had hij ons misschien vandaag een plekje dichtbij het podium gegund...;-)

Nee hoor, zo was het ook mooi. We hoefden geen uren te wachten en hadden toch het gevoel een beetje bij de historie te horen. En ja, wij vinden het ook een bijzonder moment dat Obama de nieuwe president is.
Ok, tijd voor een filmpje:




Wellicht is dit filmpje ook op de krantensite te zien, maar met dit verschil dat je hier J. nog even in actie ziet.

Het was een geweldige, spannende, enerverende, bijzondere, rare en historische dag. Maar wij zijn nu vooral erg moe....

Wat gaat het worden?

Morgen is het dus zover. Dan weten we wie de nieuwe president is. Voor ons ook een enorme afsluiting, dus we zien er naar uit met spanning en een gevoel van 'laat het nou maar een keer voorbij zijn'.
Om het enigszins van dichtbij mee te maken - ja, wij verwachten toch wel dat Obama wint - zitten we momenteel in Chicago. Mocht McCain winnen, dan zal Albrand dat verslaan.




Echt veel valt er van Obama zelf niet te zien hier, denken we. Want er staan morgen ongetwijfeld een miljoen mensen tussen ons en hem in het park waar hij zijn speech geeft. Ach, een beetje sfeer proeven is altijd goed.

Wij zijn in ieder geval met een goed gevoel vertrokken uit Ohio vandaag, want P. had vandaag een primeur. Hij heeft de voorpagina van de krant gehaald met z'n foto's. Ja, foto's als in meer dan één:





Ja, best een beetje trots op.

Geen idee of iemand dat nieuws ook aan het hotel had verteld waar we vandaag aankwamen, maar zij hadden een fles wijn voor ons klaarstaan (echt geen idee waarom, misschien verwarren ze ons met andere gasten, maar die wijn zien ze niet meer terug natuurlijk):

Wat moeten we daar van maken?

Ha, team P.& Albrand in actie! Omdat afwisseling van spijs doet eten, besloten J. en P. vandaag eens niet samen het 'veld' in te trekken. Dit keer gingen P. en Albrand op zoek naar de primeurs. Nou ja, naar enthousiaste aanhangers van beide presidentskandidaten. Niet zo'n ontzettend moeilijke opdracht, want die lui zitten gewoon in de campagne-kantoren. Dus wij daar heen:





Wat ons opviel was dat het er bij de Obama-lui erg relaxt aan toe ging. 'Pers? Nederland? Leuk! Tuurlijk!' Iedereen liep erbij alsof het het eerste de beste clubhuis was. De zoete inval, zeer zichtbaar voor de wijk; erg toegankelijk dus.





De tweede halte, het Republikeinse campagne-kantoor, was heeeeel andere koek. Bewaker voor het pand, een jarenzeventig kantoor op de derde verdieping van een gebouw op een afgelegen terrein. 'Wat willen jullie? Je mag mij niet quoten. Heb je autorisatie?' Wat, wat en wat? En waar de democraten 'Volunteer of the Week' aan de muur hadden hangen, waren hier de buttons van Nixon het pronkstuk. Maar we zagen ook hoe dertig mensen gedisciplineerd achter rijen tafels zaten en met koptelefoons op telefoontjes pleegden. Zeer strak geregeld (bij de Obama's was er een soort knutseltafel met een laptop erop).
Wat moeten we daar van maken? Wij dachten dat juist de Democraten het allemaal zo goed georganiseerd hadden? Afwachten maar of ze deze staat weten te winnen zo.

Uiteindelijk bleek overigens de dame die we bij de McCains konden spreken erg aardig te zijn.




Dus al onze kritiek geldt niet voor haar.

Nu mag 4 november wel komen trouwens, we worden al die verkiezingsborden een beetje moe:

Melloween

Het was vandaag Halloween. Hetgeen betekent dat personeel verkleed door het restaurant en de supermarkt loopt. 't Gekke is alleen dat ze er voor een verkleedpartijtje niet echt vrolijk uit zien. Wij hebben weinig gedaan aan Halloween, er moesten immers verhalen worden geschreven. Ok, we hebben een Wal Mart bezocht en daar staat het vol met 'enge' spullen...



...en we hoorden nog van een serveerster dat ze 'eigenlijk als Sarah Palin verkleed had willen gaan, maar dat al die kostuums al waren uitverkocht'. Er is veel mis met die opmerking: mensen willen zich verkleden als Palin, daar is blijkbaar een kostuum voor, zonder kostuum kun je geen Palin zijn en het Palin-kostuum is mateloos populair. Ai, ai en ai.

De niet enge dag afgesloten met een etentje in een pizzeria waar nóg een collega aanschoof die in deze buurt al weer heel wat weken aan het werk is (ander medium). Minder lekker eten, wel net zo gezellig.




Oh, en de collega wist nog te melden dat de echte Sarah Palin hier binnenkort in de buurt is. Wordt het toch nog eng.

Reünie

Wat? Een dag niet geblogd, terwijl we gisteren een reünie hadden! Albrand en wij zijn 'rond'; we hebben de battle states bezocht en dus zitten we nu met z'n allen in Akron. In hetzelfde hotel, werkend aan verhalen. Een bijzondere en rare gewaarwording.
Voordat we onze reünie met Albrand hadden, gingen wij zoals gezegd nog achter de rednecks aan. Die vonden we onder meer in Somerset, waar we ook met 'normalere' mensen spraken. Het bijbehorende verhaal kun je overigens HIER lezen.




En we gingen vervolgens naar Shanksville; inderdaad de plek waar Vlucht 93 tijdens 11 september crashte. Je kunt niet bij de crash site komen, dat schijnt - volgens omwonenden - nog steeds bewaakt te worden, maar het tijdelijke gedenkteken is voor iedereen open:



Toch weer aangrijpend. Het momument staat in het grote open veld en het enige dat je hoort zijn de wapperende vlaggen. Al die persoonlijke spulletjes bij de namen van de slachtoffers én een transcript van de laatste minuten in de cockpit...dat laat je niet koud.

Zoals gezegd, eindigde de dag in Akron, waar we het weerzien met Albrand vierden met een heerlijk etentje in een echt goed restaurant. Dat is meestal niet eenvoudig te vinden onderweg.
We vonden de 'glazen-muurtegel-als-bord' een leuke vondst




Al vraag je je natuurlijk af wat ze dan in het afscheidingsmuurtje hebben gebruikt.
Het was allemaal zo gezellig dat we de te vriendelijke ober - soms zijn Amerikanen té beleefd en blíjven ze vragen hoe het gaat - voor lief namen en het ook maar accepteerden dat we als allerlaatste gasten onze eigen jassen uit de 'bewaakte' garderobe moesten halen.



Hier houden we het wel een paar dagen uit.