H., een medelander

Tadaaaa. Het is gelukt! Aan zelfs het meest bureaucratische proces komt ooit een einde en sinds eergisteren is H. officieel een Nederlandse (nou ja, was ze al, maar nu met een document ter bewijs). Je kunt zien dat ze er blij mee is. Of is het eerder verbaasd?



Om dit allemaal mogelijk te maken, is P. weken geleden naar de County Clerk gegaan. Op zak had hij een nieuw aangevraagde geboorte-akte met daaraan geniet een bevestiging (van het bureau dat de aktes uitschrijft) met handtekening. Op dat document werden stempels gezet en er werd nóg een papier aan geniet. Na het afrekenen (3 dollar, koopje!) ging het naar een ander bureau. Daar moest het nieuwe pakketje papieren worden ingeleverd en kwam er na een half uur wachten en 10 dollar later (ook een koopje!) een geheel nieuw papier. Dit keer met een gouden stempel! Nou ja, zo'n nepding dan.


Dat heet een apostille en daarmee moesten we weer terug naar het Nederlands consulaat in Midtown. Waar het eigenlijk allemaal redelijk snel ging. Wij zagen dat maar als een compliment voor onze vasthoudendheid en dat we alles goed voor elkaar hadden. Je krijgt zo'n paspoort dan natuurlijk niet meteen mee. Dat ging per FedEx. En laat die nou net ons twee keer missen en een derde keer helemaal niet te rijden vanwege de sneeuw.
Over die sneeuw gesproken; er liggen nog steeds enorme bergen. Er is een streep stoep geveegd en de wegen zijn min of meer geschoven. Met als gevolg dat je tussen de heuvels sneeuw doorloopt. Erg grappig. En vandaag zagen we dat sommigen ook erg kunstzinnig zijn met al die sneeuw:



Inderdaad, dat is een sneeuwmeermin en ze ligt bij ons om de hoek. Mooi werk dachten wij zo. Het is allemaal aan H. nog niet zo besteed, zij heeft het te druk met haar nieuwe favoriete bezigheid 'eten ontdekken'.



Met 'al haren trekkend vliegen' op een goede tweede plaats:



Zij vindt het prachtig, en wij ook. Vandaag mag ze een keertje extra proeven en vliegen, want het is een soort van jubileum: H. is namelijk 20 weken. 20 weken al! Voor je het weet, is haar paspoort al weer verlopen. Wij hopen nog een paar keer te bloggen voordat het zover is.

Wunderkind

Het heeft even kunnen bezinken, dus nu kan P. met een gerust hart concluderen dat er niets zwaarwegends veranderd is, met het officieel passeren van de 40-mijlpaal. Toch bedankt voor alle 'het leven begint nu pas'-wensen ;) en ook voor die (digitale) felicitaties. Dat blijft leuk, of je nou 39 of 40 wordt. Overigens hebben we het op de dag van de 'Big 4-0' redelijk rustig aan gedaan. Lekkere brunch met vrienden:



En mini-mensen lijken tegenwoordig niet meer weg te denken. Uiteraard poseert ook H. weer geduldig:



's Avonds nog meer gasten en voor H. wachtte haar eerste banaan(lik). Ach, ook een soort kadootje voor haar:



Maar zoals gezegd had P. een leuk kado gekregen en daar was H. veel meer in geïnteresseerd, zeker toen de piano app (gratis hè, we blijven Nederlanders) erop was gezet. Luister en geniet van ons kleine Wunderkind:


Van zoveel muzikale inspanning valt ze gelukkig snel in slaap. Dromend van haar eerste verjaardag ongetwijfeld.

The Big 4 - 0

Yep.



En omdat het zo'n mijlpaal is (toch?) hebben we besloten dat P. z'n 40ste verjaardag 30 uur mag vieren. In Nederlandse tijd is hij immers al zes uur lang jarig. En de prachtige kado's stromen binnen. Allereerst is het gelukt om een Nederlands paspoort voor H. te regelen! En op de minuut dat hij in NL jarig zou zijn, lag er een heuse aaipet op P. te wachten. Prachtig. Morgen komen de cupcakes op tafel!

Napraten

We zijn al weer helemaal gewend aan ons plekje in Brooklyn. De herinneringen aan de Hema en de oliebollen beginnen langzaam te vervagen. Al weten we nog goed dat het erg leuke dagen waren in Nederland, zeker omdat we zoveel vrienden en familie konden zien. En ook omdat zo'n beetje iedereen een kado voor ons (ok, meer voor H.) mee had genomen. We moesten dan ook wel lachen toen we, na een nachtje Amsterdam, op Schiphol de vraag kregen 'heeft u nog iets kado gekregen?' Ja, hele koffers vol! Op de een of andere manier zijn we er in geslaagd om alles mee te krijgen. Van feestspeen tot 'jungle gym':



En H. geniet elke dag van een nieuw Nederlands Nijntje:



Wij kwamen overigens in New York aan toen de grote sneeuwstorm net was geweest. Even vreesden we zelfs dat we niet op oudjaarsdag terug konden vliegen, maar Newark was begaanbaar en na een soepele vlucht - ook H. was weer voorbeeldig - landden we in een nog witte stad. Overal bergen sneeuw. Tuurlijk, 't was opgeschepte sneeuw, maar wat een bende nog. De taxi kon ons niet eens voor de deur afzetten, zoveel sneeuw lag er.



Het maakte ons verder weinig uit. Zeker die oudjaarsdag, want we waren vooral moe. We keken nog even naar buiten voor een paar vuurpijlen...



...en een half uur later lagen we allemaal al te maffen. Maar eh, bij deze nog iedereen een mooi 2011 gewenst! Gelukkig bleek H. (net als op de heenweg) weinig tot geen last te hebben van zoiets als een jetlag. Alsof er niets was gebeurd, pakte ze haar oude ritme zo weer op. Wij prijzen ons nogmaal gelukkig.



Nog meer gelukkig nieuws bereikte ons vorige week uit Londen. En bij deze willen we RoKa nogmaals feliciteren. Geweldig! Ter ere van die andere J. hebben we onze H. een dag lang deze aangedaan ;)



Daarbij valt de rest van ons nieuws in het niet. Want verder sneeuwde het hier nog een keer (maar een herhaling van de blizzard bleef uit):



En de rest van de tijd hielden we in de gaten hoe H. zich ontwikkelt. We vinden dat het echt met sprongen gaat (zeker als ze hierin 'hangt')



En ze begint voluit te brabbelen. Het geeft niets dat wij haar (nog) niet begrijpen; we vermoeden dat ze ons ook nog niet helemaal doorheeft, hoe slim ze soms ook kijkt:



Ten slotte heeft ze vandaag een soort van grote stap gezet. Haar eerste vaste voedsel. Maar alleen om aan te likken hè, een echt prakje eten komt later. De nectarine viel alvast goed:



Ok, morgen gaan we weer op pad om haar Nederlandse paspoort te regelen. Wie weet, gaat het lukken. Duim voor ons.