Vrij om te wachten

Het vorige bericht is van 1 januari. En we hebben daarbij vergeten een belangrijke gebeurtenis te melden. Op die dag ging namelijk J.'s 'maternity leave' in, dat is de Engelse term voor zwangerschapsverlof. Bijzonder dat ze er hier een term voor hebben, want de Amerikaanse bedrijven zijn niet scheutig met vrije dagen voor de zwangeren. Maar gelukkig heeft J. een Nederlandse baas.
En zo zitten we nu gedrieën te wachten op de vierde. Da's erg fijn, om deze tijd samen door te brengen.

Da's bijvoorbeeld makkelijk omdat je dan sneller de boom aftuigt. Ook al vond H. het helemaal niet leuk dat dat enorme groene speelgoed opeens weg was, met al die glimmende dingetjes erin.

We hebben tijd om eens rustig uit eten te gaan:

En ook H. lijkt het goed te bevallen dat pa en ma de hele dag om haar heen zijn en met haar willen spelen.

Maar waar we ook eindelijk aan toe zijn gekomen, is een heuse fotosessie. We herinnerden ons dat we voor H.'s geboorte een keer of drie, vier de fotocamera op volle toeren lieten draaien om de vorderende zwangerschap vast te leggen. Geen idee waarom, maar 'de tweede keer' waren we er nog niet aan toe gekomen. Puntje van aandacht voor ná de geboorte.

Maar goed, er is nu tijd voor de sessie en we schoten een paar plaatjes in de tuin voor ons huis.

Oh ja, we hebben natuurlijk al wel een paar foto's van de ongeborene, want als ze hier bij een controle de kans krijgen om je buik door te lichten, dan laten ze dat niet na. En zo krijg je bijvoorbeeld een foto van 'het oor':

Verder overleggen we over de indeling van de kinderkamer ("Als die kast nou een kwartslag draait, dan kan die andere wieg daar"), kijken we alle kleertjes na die we bewaard en gekregen hebben ("Moet dit écht gewassen", en "Felroze kan best voor een jongetje"), en is de discussie over de naam afgerond (wie een gokje wil wagen, laat maar een reactie achter!).

Wanneer de baby komt, weten we uiteraard niet. Al gokken we zelf dat het nog een paar weekjes kan duren. Tot die tijd genieten we zoveel als het kan van de maternity leave en bedenken we dingen om wat meer van de stad en de omgeving te ontdekken. Met bijbehorende foto's voor deze blog natuurlijk.

Alle dagen feest

Poef, zo zijn de feestdagen én 2012 voorbij. We kijken niet terug op het gehele jaar, maar jullie hebben nog wel een kort verslagje te goed van de feestdagen. Sinterklaas beschreven we al, maar we stonden al snel daarna een kerstboom uit te kiezen. Je mag hier al aan Kerst beginnen, zodra Thanksgiving is afgelopen. Dus dat is rap (22 november om precies te zijn).
Dus heb je kans om in de plaatselijke boekwinkel tegen een groepje studenten-carrollers aan te lopen. Meerstemmige (denk Glee) kerstliederen waar H. opvallend genoeg erg van genoot.

Wij wachtten netjes tot de Sint en zijn zwarte helpers (discussie in de comments) op de boot terug waren voordat we een boom gingen zoeken. Nou, keuze genoeg hier, want Kerst is een groots feest in de VS. Wij lieten ons door buurtrecensies leiden en kozen voor een bomenhandel (ze verschijnen gewoon her en der op grasvelden) niet ver van ons vandaan. Meer dan genoeg keuze en H. vond het ook machtig interessant:

En het bijsnijden van de voet vond ze ook boeiend, maar meehelpen met het vastbinden van de boom op het autodak was er niet bij. Voor P. ook niet, want de verkopers deden dat voor ons. Eerlijk gezegd vreesden we de terugreis (gelukkig niet erg ver dus) de hele tijd dat 'ie van het dak zou vallen. Want het zat niet erg profi vast en die kuilen in de weg hier...

Maar de boom kwam heel aan. En het moet gezegd, H. hielp thuis mee om de boel op te zetten en de boom te versieren. Zo goed als ze kon:

En als het harde werk gedaan is, is het goed rusten:

We hebben het rustig aan gedaan tijdens de feestdagen. Met een collega van J. en haar man en kind zijn we nog naar het Playmuseum gegaan. Daar waren wij al eens geweest, dus we volstaan met de foto's (en halen zo weer ruim ons H.-quotum):

Uiteraard was er op de opvang van H. ook aandacht voor Kerst. Met een heuse kado-uitwisseling en daar zijn ze zo multiculti dat tegelijkertijd ook chanoeka en kwanzaa worden behandeld. Alles in één; die dochter van ons draait voor een geloof of cultuur meer of minder haar hand niet meer om:

(dit is de ingelijste foto die we meekregen, en je ziet H. hier aan een menora sabbelen met kerstman en -boom op de achtergrond)

Het kerstdiner hebben we gezellig thuis genuttigd en de dag ernaar werden we uitgenodigd bij onze New Yorkse vrienden die weer bij hun ouders in Virginia waren. Mocht je een bizar goed geheugen hebben, dan weet je dat we daar toevallig vorig jaar ook waren. En wederom waren er carollers (daar kwamen wij vorig jaar mee binnen en de gastheer en -dame dachten lange tijd dat wij daar bij hoorden). Deze zongen niet, maar speelden kerstliedjes op ijzeren staven en H. mocht ook even meedoen. Filmpje (wachtwoord = carol):

IMG 1123 from Pascal Theunissen on Vimeo.

Oh ja, en ondanks dat er af en toe een vlokje viel, was ons ook dit jaar geen Witte Kerst gegund (het bleef niet liggen, zoals dat heet). Geeft niet, H. vindt het nu prachtig om sneeuw/snow te roepen.

Daarna begon het aftellen naar oudjaarsavond (gisteren dus). We hadden afgesproken met vrienden van ons. En hun kinderen kunnen het ook nog eens erg goed met H. vinden, dus dat is helemaal geweldig. Wij zorgden voor de champagne en de oliebollen en appelflappen (P. was verantwoordelijk voor het beslag - zonder mix hè - en dat was wat aan de stevige kant. Best te doen, maar met ruimte voor verbetering, zullen we maar zeggen):

We hebben heerlijk samen gegeten en veel gekletst:

En de bollen gingen er toch ook goed in:

En terwijl de kinderen gezellig naar een Disney-film keken (hopen we), speelden wij een ouderwets bordspel (Jagers en Verzamelaars). Kwam geen iPad aan te pas, heel gek...

En na 2 potjes was het tijd om de bubblies erbij te halen. Met een proost en dikke smakken luidden we het nieuwe jaar in!

Waar zijn alle stoere verhalen van knal- en siervuurwerk? Inderdaad, die zijn er niet, want dat is verboden hier te Maryland. Blijft gek hoor, om het nieuwe jaar zo stil in te luiden. Tuurlijk, het was erg gezellig, maar je mist toch het geknal en dat de lucht rood en blauw kleurt van de pijlen. Onze gast had nog twee trekrotjes bij zich; rook het toch nog even naar
zwavel...

Ja, wij hebben ook nog gezocht naar sterretjes. Nergens te vinden. Iemand tipte ons dat het bij de Dollar Store te vinden zou zijn. Wij daarheen en uitleggen wat we zochten. Leidt de verkoper ons naar een speelgoed light saber. Geen grap. We hebben het toen maar opgegeven. Volgend jaar wellicht naar Arizona ofzo, waar je naar hartelust vuurwerk mag kopen en afsteken.

Voor nu: iedereen een super geweldig fantastisch 2013 gewenst, waarin we hier toch enigszins regelmatig bijhouden hoe het met ons gaat. Houd in ieder geval februari in de gaten!