Foster plan

"Marjorie Foster does NOT live here!" Niets voelt zo als een nieuw begin als een nieuw telefoonnummer. Behalve als dat een oud telefoonnummer blijkt te zijn. Sinds een paar dagen hebben wij telefoonaansluiting in ons Bethesda-stulpje.



Even dachten we dat onze telefoon was verdwenen tijdens de verhuizing, maar gelukkig vonden we 'm in de allerlaatste tas in de allerlaatste doos. Om maar aan te geven hoe hard we hebben gezocht en hoe graag we telefoon wilden hebben. En we worden al best vaak gebeld. Wat gek is, want zoveel mensen hebben ons nummer nog niet. Helaas blijken de bellers meestal niet naar ons op zoek, maar naar ene Marjorie Foster. En elke weer dus 'Marjorie Foster does not live here!" Geen idee wie het zijn die bellen, zo ver komen we niet met de gesprekken, maar Foster blijkt een populaire dame te zijn. Een beetje ge-Google leert ons dat het vermoedelijk om een Canadese gaat die na haar studie in DC terechtkwam en daar voorzitter van de Canadese Club werd. En dat zij in 2010 is overleden.



Over de doden niets dan goed, dus we nemen ons petje ervoor af dat zij zo lang na haar dood nog zo vaak wordt gebeld. Daar hadden ze bij Verizon waarschijnlijk niet op gerekend toen ze het nummer weer in roulatie brachten en ons ermee opzadelden. Het wachten is nu natuurlijk tot een grappenmaker belt 'Met Marjorie Foster' en vraagt of er nog mensen voor haar hebben gebeld (zo, daarmee hebben we hopelijk die flauwe grap onschadelijk gemaakt). Vandaag kregen we overigens weer telefoon en terwijl we klaar stonden om te vertellen dat dit Marjorie's nummer niet meer was, vroeg men aan de andere kant van de lijn om John Quinn. Nee he, wie is dat nou weer?
Nou, we hopen maar dat dit soort telefoontjes vanzelf verdwijnen en dat we meer gesprekken uit NL krijgen; we sturen daarom snel een mail rond met onze nieuwe gegevens. Met daarbij dus het Foster-nummer. En dat van Quinn

Uit de dozen

Afgelopen week zijn we nog even naar Brooklyn gegaan. Omdat er nog wat spulletjes van ons te halen waren en vooral omdat er een kleine babyboom was. Geen idee hoe het kan, maar het waren onze beide voormalige onderburen die er een tweede kind bij hadden gekregen. Dus de buren van Deanstreet, én de buren van 5th Street. En ook nog allebei een zoontje. Erg schattig, totdat ze op hun 14de voor onze deur staan om met H. uit te gaan natuurlijk:



Wij moesten en zouden daarnaast nog één keer naar de Promenade gaan, om daar dé foto te maken. Onze New Yorkse vriend Rich nam de honneurs waar.



Het was alsof we nog één keer achterom keken naar ons 'oude' leventje. Want bijna de dag dat we terug naar Bethesda reden, stond de verhuizer op de stoep. Met de spullen voor ons nieuwe leventje.
En eigenlijk ging de verhuizing heel rap. Deze enorme vrachtwagen reed ons laantje binnen;



De buurt zal hebben gedacht dat ons vorige huis een kasteel was. Helaas, al onze spullen pasten op 1/10de van de laadruimte (de rest waren overige verhuizingen). De kleine H. vond het allemaal prachtig. Zij kreeg een verhuisdeken om op te spelen en keek toe (zelfs dat niet altijd) hoe anderen het zware werk verrichtten:


Om een indruk te krijgen van hoe weinig spullen we eigenlijk hebben: met twee man waren ze met dik twee uur al klaar. En dan hadden ze ook nog een aantal dingen weer in elkaar geschroefd, zoals het bed en de box bijvoorbeeld. Nou, wij waren erg blij alles weer te hebben. En H. ook:



Met alles een beetje op orde, gingen we voor een wandeling door de buurt. Om eens te ontdekken waar we nou eigenlijk zitten en hoe de rest woont.



Het is een mooie groene buurt, waar het erg sprookjesachtig wordt 's avonds als de vuurvliegjes met tientallen tegelijk over de veldjes zweven. En wij bedachten tijdens de wandeling al een aantal onderwerpen voor volgende blogs. Zoals pocherige auto's, landscaping en rijbewijzen. Daarover dus meer de komende dagen.
Nog even dit: we hebben onze eerste mini-calamiteit al gehad (herinner je je nog dat we op Dean Street een gaslek en lekkage hadden?). Dit keer wilden we onze thuiskomst vieren met een pizza-uit-de-oven. Maar dan moet je wel de pannenlappen uit de lade halen, anders komen er vlammetjes en staat de hele keuken vol rook.



Zoals je misschien kunt zien, zijn het onze Nederlandse pannenlappen die het loodje hebben gelegd. Daar zal ongetwijfeld enige symboliek uit te halen zijn.

Inhaalblog

We zijn er nog hoor! Ja, het is enorm stil op ons blog, maar we hebben daar allerlei redenen voor. Zoals; te druk met verhuizen, geen internetverbinding. Met enige blijdschap kunnen we melden dat we sinds maandag internet in huis hebben. Waarom dan niet eerder geblogd? Nou, omdat we tussendoor - in afwachting van onze spullen - nog eventjes naar Brooklyn zijn geweest. Daarover en over allerlei zaken veel meer in volgende blogs. Eerst even deze post, zodat jullie weten dat we nog leven en wij jullie een beetje kunnen bijpraten.
Want we waren gebleven bij Smoky Mountains en beren. Geweldig, maar nog niet het einde van ons uitstapje. We besloten daarna namelijk ook nog even op het strand te gaan liggen, Carolina Beach om precies te zijn:



Ja eh, we hadden immers een badpakje voor H. gekocht en dat met succes in het zwembad van een hotel getest:



Nu wilden we wel eens weten wat zij van het strand vond (ze kende strand al, maar was er nooit langer dan een uurtje geweest). Het was een groot succes. Zet H. op een handdoek tussen de strandstoelen en je hebt geen kind aan haar (boe, slechte woordgrap):



Geen idee waarom, maar ze voelde absoluut niet de behoefte om weg te lopen. Heerlijk, zo genoten wij ook volop van zon, zee en strand (en pittige golven). Carolina Beach vinden wij wel een aanrader. Overigens was er ook nog vuurwerk - absoluut geen idee waarom - en dat was best oké, maar H. schrok zich helemaal het apezuur. Die moeten we dus langzaam laten wennen met wat trekrotjes.



En dat was het eigenlijk wel wat betreft onze 'voordat-we-in-DC-gaan-wonen' tripje. Want niet lang daarna was er de sleuteloverhandiging en konden wij onze intrek nemen in ons nieuwe stulpje! Yes! Zoals beloofd hebben we foto's gemaakt, zodat jullie een betere indruk krijgen van The Rambler. De voor- en achterkant:



De keuken (het keukentje) en badkamer:



De slaap- en woonkamers:



En de zolder:



Wij zijn er nog steeds erg blij mee. Inmiddels zijn de buren op bezoek geweest met een mandje geschenken (echt!): Van Gogh kaas, zonnebloemen, speelgoed voor H. Da's wel even anders dan in NYC, al hadden we daar natuurlijk níet over de buren te klagen. Juist niet. Ondertussen lijkt H. zich hier ook best te vermaken. Vooral met de vele lege ruimtes die perfect zijn om te kruipen. Overigens kan mevrouw al staan! Jazeker, zonder hulp en langere tijd. Nog even en ze gaat boodschappen voor ons doen (schoonmaakdoekjes bijvoorbeeld):



Binnenkort vertellen we meer over onze eerste indrukken van Bethesda, ons tochtje naar Brooklyn en de nieuwste ontwikkelingen van H. (met foto's natuurlijk). Tot snel. Echt, dit keer.

Beren-gezellig

Nog even en dan kunnen we in ons nieuwe stulpje in Bethesda. Ondertussen hebben we tijd om iets voor onszelf te doen. We zijn bijvoorbeeld in Louisville (Kentucky) geweest, waar ze een mooie rivierboot hebben liggen, erg trots zijn op hun honkbalhistorie en rare spiegels maken:


En we rijden met onze Jeep tegen mooie plaatjes aan:


Maar het hoogtepunt van de afgelopen dagen was ons bezoekje aan de Great Smoky Mountains, waar we een cabin hadden gehuurd.



Heerlijk in het groen, ver genoeg weg van de kermisgekte van Pigeon Forge en Gatlinburg. Dat zijn de plaatsjes van waaruit je het park binnenkomt. Maar in plaats van aandacht voor de natuur is er alleen maar bungeejumpen, bumpercars, Dollywood (echt waar), spookhuizen, en...wacht, is dat Herbie en een mini-Herbie? Toch maar een foto:



Nee, we vermaakten ons prima in en rond de cabin. Bijvoorbeeld met een bezoekje van een echte wasbeer. Die had weinig moeite met de vuilnisbak (waarvan wij dachten dat 'ie wel snuffel-proof zou zijn):



En tja, P. mag dan eerst moedig op het dier afstappen en tssss roepen, maar als meneer (?) de wasbeer zich voor geen meter verroert, wat dan? Opeens zie je hoe groot een raccoon eigenlijk is en hoe scherp z'n achterpoten zijn. Slik. Onze survival-tip van de week: water. Spuit water op de wasbeer. Gek genoeg (met zo'n naam) houden ze daar niet van. Meneer liet zich daarna niet meer zien.

Gelukkig voor ons bleef het niet bij deze ene ontmoeting. We zagen wilde kalkoenen en veel bosmarmotten (groundhogs). Maar het meest bijzondere moment was toch tijdens een wandeling naar de Laurel Falls. Een zeer populaire route, want niet te vermoeiend, goed begaanbaar en eindigend bij een aardige waterval. Wij waren dus niet de enigen met een baby voor- of achterop:



Met relatief veel bezoekers, leek deze wandeling de minst voor de hand liggende gelegenheid om een beer tegen het lijf te lopen. Er zijn in de enorme Smoky's slechts 1500 (schatting he) en veel bezoekers komen jaar na jaar terug zonder één beer te zien. Terwijl de zwarte beer dé mascotte van de Smoky Mountains is.
Je raadt het al: wij hadden geluk. Een echte beer kruiste ons pad! Spannend en eng tegelijk, want plots verschenen er rangers die ons en nog een aantal andere wandelaars op afstand hielden en vertelden hoe we níet moesten wegrennen als de beer aan zou vallen. En dat dit een jong was en zelfs de profs een tikje ongerust waren dat ze nergens mama-beer zagen.



Dat zwarte vlekje op de foto is inderdaad de beer. We hadden het idee er veel dichter bij te zijn dan deze foto doet vermoeden, maar afstand is belangrijk in dit soort gevallen. Het hele beren-avontuur duurde bij elkaar wel twintig minuten. Daarmee vergeleken was de waterval 'wel aardig'.
Ach, onze H. vond het leuk (die kreeg achter de rug van pa weinig mee van de beer):



We vermoeden dat zij sowieso heeft genoten van de dagen in de cabin. Al schrok ze van de wasbeer, ze genoot van de zonnestralen en haar eerste pannenkoek:



Het gaat overigens erg goed met H. Ze heeft inmiddels vijf tandjes en kan al lopen (ok, ok, met zo'n speelgoed-looprek, maar toch)



en ze is verrassend makkelijk om mee te reizen. In de auto valt ze snel in slaap en overal waar we komen is ze een hit. Tot nu toe zijn we er echter nog niet in geslaagd om flinke kortingen te krijgen met haar guitige glimlach. Daar is ruimte voor verbetering.