We mogen niet klagen

Net onze thuiskomst in New York gevierd met een heerlijk biertje in het Park Slope Ale House dat letterlijk tegenover ons zit. Het moet nog een keer gezegd: we mogen niet klagen over ons nieuwe appartement!



Even uitblazen van een weekje waarin stevig werd doorgewerkt, maar waar we ook tijd vonden om nog wat van de omgeving te zien. We zeiden al, dat we onze zinnen op de Great Smoky Mountains hadden gezet. Een National Park, op zo'n twee uur rijden van ons hotel. Gisteren (donderdag) was het heerlijk weer en nadat we eindelijk het park hadden gevonden (je moet eerst door een ver-schrik-ke-lijk kitschering indianen disney-dorp), zagen we meteen een 'elk' relaxt in het gras liggen. Wij dachten dat het een edelhert was, maar Wikipedia spreekt van een wapiti. Hoe dan ook, een imposant dier:



Meteen dachten we te weten waarom dit het drukstbezochte National Park van de VS is. We hadden visioenen van velden vol elken, beren, wolven, dinosaurussen. Camera klaar; kom maar op met de beestenboel.

En daar stokte het dus. We zagen niets meer. Dat wil zeggen, er waren zeker mooie plekken in het park:




En wij vonden een locatie waar drommen fotografen zich voorbereiden op een prachtige zonsondergang. Terecht, want het was ook mooi.




Maar...en sorry dat dit blasé klinkt...we hadden het allemaal al een keer eerder gezien. Mooier, bijzonderder. En dan bleef de beloofde ontmoeting met beren ook nog uit.
Vandaag deden we nog een soort van tweede poging door op de weg naar de luchthaven een scenic highway door de Smoky Mountains te nemen. En scenic was het.



Genoeg foto-ops dus, maar wederom moeten we zeggen: Dit kennen we al. Klinkt dat erg verwend? Dat willen we niet, want we mogen niet klagen. We zien immers weer een prachtig stuk Amerika. Om vervolgens terug te gaan naar New York waar we wonen. Dus we zeuren niet.
Overigens kregen we bij terugkomst - vlak voor het biertje aan de overkant - een mailtje van Gijs en Annemarie, onze gasten van onlangs. Ze waren na het bezoek aan ons gaan wandelen in een ander National Park. En waren daar een zwarte beer tegen het lijf gelopen...

Opgebrand, klaar om te gaan!

Lekker is dat. Een van de leuke dingen van onderweg zijn, is dat je na het werken de boel kunt verkennen. Zodat je je bijvoorbeeld kunt verbazen over het dorp dat z'n watertoren verandert in een gigantische perzik:



Maar gisteren was een verloren dag door pech met de huurauto (kost úren om dat te regelen) en aanhoudende regen. 's Avonds uit arremoede maar naar de bios gegaan. Omdat dat zo lekker Amerikaans is (veel neon!).




Vandaag was de zon er gelukkig weer. En wij gingen opgewekt naar Greenwood. Om daar zeg maar de hoofdrolspeelster van onze trip te bezoeken. Edith Childs. Deze mevrouw (zie haar HIER op YouTube) heeft een belangrijke rol gespeeld in de Obama-campagne, want zij introduceerde onbedoeld de kreet 'Fired Up, Ready to Go'. Het werd dé slogan tijdens campagnes.
Dus vond J. haar een goede kandidaat om eens te interviewen over 'hoe staat het nu met de VS onder Obama?' Tjonge, het is alweer bijna een jaar geleden dat hij werd gekozen!



't Was een gekke dame. Gek van de leuke soort. Recht-voor-z'n-raap uitspraken, gouden tanden, altijd een hoedje en een aanstekelijke lach. Maling aan alles.
Binnenkort kun je het bijbehorende verhaal lezen.

We zijn nog even door het dorp gegaan, om de sfeer te proeven. Greenwood heeft een hoge werkloosheid en dat zíe je aan de inwoners. Maar er is geen reden voor droefheid in een plek met dit restaurant!



Gek om dat te zien. Hoewel, dit winkeltje langs de weg scoorde pas echt hoog op de bizar-o-meter met al z'n schedels. Duidelijk een hobby en niet alleen vanwege Halloween:



De terugweg voerde nog - een tip van Tommy onze TomTom - langs een nabijgelegen National Park. Maar ook na het vijfde uitlegbord, begrepen we niet wat we nu aan het bezichtigen waren. Iets met een oorlog. Nou ja, het was lekker groen en een nagebouwde taveerne bood een goede plek om even uit te rusten:



Als tijd en weer ons gunstig gezind zijn, gaan we morgen naar een echte topper qua Nationale Parken: de Smoky Mountains.

Terug van nooit weggeweest

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat we voor het laatst een echte reis hebben gemaakt door de VS. Gisteren was het dan eindelijk weer eens zover, toen we het vliegtuig richting North Carolina namen. We waren het nog niet verleerd: de koffers snel ingepakt, soepel langs de controles en bij aankomst als vanzelf naar de autoverhuur. Alsof je een van je oude favoriete schoenen aantrekt.
We landden in Charlotte:



(Charlie, deze is natuurlijk voor jou!)

maar onze bestemming was Greenville, een plaatsje in South Carolina. Dit keer geen Journey op de radio, maar het hotel (wederom een Courtyard) gaf ons meteen het gevoel alsof we terug waren van nooit weggeweest.

-Receptionist:
'De ijsmachine staat hier...'
-Wij:
'...links, naast het zwembad dat van 7 tot 11 open is. We weten het'.

Omdat we nog wat tijd over hadden, zijn we bij de highlight van Greenville gaan kijken. Het Falls Park on the Reedy. Dat bleek een soort tuin rond een waterval te zijn.




Met, naar eigen zeggen, de enige 'kromme hangbrug met gekantelde pilaren in de VS'. Of zoiets.



Wij waren al lang blij, dat er weer eens een gelegenheid was om een 'Albrand-foto' te maken (ja, zo noemen we dat nog steeds):



Het is lekker om weer even onderweg te zijn.

Passing through

Een van de aardige bijkomstigheden van ons leventje in New York, is de 'drive by'. Niet de misdadige soort, maar het bezoek van mensen die je al lang niet hebt gezien of mensen die in Nederland niet meteen bij je op de koffie zouden komen. Maar als ze dan de Big Apple bezoeken, denken ze 'hé, jullie wonen toch in de stad? Zullen we langskomen?'
Voor hen een manier om te zien hoe een New Yorker woont, voor ons altijd een goede reden om de wijn te voorschijn te halen en bij te kletsen. Misschien valt het het bezoek tegen dat wij net zo normaal leven als in Delft, maar de wijn blijft een goed idee.
Zo hadden we eergisteren Gijs en Annemarie op bezoek:



Met wie we in een prima Marokkaans restaurant aten en waar wij ze hopelijk de goede kant hebben opgestuurd...;-)
En gisteren waren Johna en Wilbert op bezoek voor Brooklynse borrelhapjes:



En ondanks dat we onze gasten niet meer meenemen naar de Brooklyn Promenade, zijn het leuke onderbrekingen om weer even Nederlandse gasten te hebben. De komende week hebben we echter geen tijd voor dergelijk bezoek, want we gaan weer een reisje maken. Morgen landen we in North Carolina.

Studio Central Park

En zo zaten we plotseling in een geweldige radiostudio, in een appartementencomplex aan de Upper West Side. Temidden van rare poppen en oude radio's:



Dat zat zo. De VPRO had P. uitgenodigd om gast te zijn in het radioprogramma 'De Avonden'. Het ging vooral over New York en P. mocht daar mooi nog even zijn boek promoten. Leuk, leuk.



Maar het was ook weer bijzonder om even een kijkje te kunnen nemen in een van die vele statige gebouwen langs het Central Park. Aan de buitenkant...



...is niet te zien dat hier in een van de huizen een studio is gevestigd. Maar de zeer oude eigenaar (en misschien alleen al vanwege zijn leeftijd ooit op de foto gegaan met John McCain)...



...schijnt in de jaren zeventig nog voor de VPRO te hebben gewerkt! Hij zei dan ook bijna foutloos 'tot ziens' bij het afscheid. Maar meneer verhuurt zijn appartement nu deels aan radiomensen. Dus zat P. met twee presentatoren en een mede-gast in een klein kamertje gezellig te keuvelen. Via camera's hadden ze contact met de geluidstechnici die weer in een andere kamer van het huis zaten. Overal kabels en overal die poppen. Bizar. En o zo New Yorks.



De uitzending - helemaal niet zo highbrow als P. verwachtte - is woensdagavond (NL-tijd) te beluisteren.

Kleine moeite...

Hoe het precies in elkaar steekt en wie erachter zit, is P. niet duidelijk. Maar blijkbaar kun je sinds kort electronische kaartjes sturen met de voorpagina van P.'s boek. Het gaat via Covercards.nl en daar kun je uit vele boeken een titel kiezen. De bijbehorende voorkant is je kaart en achterop is er ruimte voor een groet of iets anders leuks.
Dat ziet er dan zo uit:



Wie wil dat nou niet krijgen? ;-)

N als in Nancy

Bij onze verhuizing komt natuurlijk ook allerlei administratieve rompslomp kijken. Veel dingen doe je snel online, maar niet alles gaat even vlug. Zeker niet als je de pech hebt dat het alleen telefonisch geregeld kan worden. Iedereen kent de nadelen: lange wachttijden, onduidelijke keuzemenus en chagrijnige telefonistes (m/v).



Maar wij hebben een extra obstakel: onze namen. In een metropool als New York mag je bij de nutsbedrijven wellicht wat ervaring verwachten als het op namen aankomt. Maar niet dus.
Vandaag bijvoorbeeld weer - zonder overdrijven - er tien minuten over gedaan om P'.s volledige naam en e-mailadres duidelijk over te brengen. "No, the first letter is a T. A T! As in coffee and tea!! No? T as in Tennis!!! You know what tennis is, right?!!!'
Om nog maar te zwijgen van de vele pogingen van J. om haar achternaam te spellen, waar de altijd lastige 'N' twee keer in voorkomt. "N. as in Nicholas. No, no, as in Saint Nicholas. Stop, no not S, an N. No, that's M."
Enzovoort, enzovoort.
We zijn er inmiddels achter dat het aan een paar dingen ligt. Onze Amerikaans Engelse uitspraak is niet zo goed als wij zelf denken. De Amerikaans Engelse uitspraak van de mensen aan de andere kant van de lijn is nog slechter dan zij zelf denken.
En wij gebruiken de verkeerde woorden.
Zoals je in Nederland zegt 'N als in Nico', is hier ook voor elke letter een vast woord. En dat is niet 'Tennis voor T of Nicholas voor N'.




Tja, hoe konden we dat nou allemaal weten? Volgende keer maar onze namen spellen met dit lijstje naast ons. Als de telefonistes zich er nou ook maar aan houden. Want de meneer van vandaag zei 'U as in Unicorn?'. Zeg luister eens, nu niet opeens weer zelf dingen gaan verzinnen.

Krijg Koop het Heen en Weer

Weer een blogje over een boek, maar dit keer níet dat van P. Nee, een van onze vrienden heeft een boek geschreven en om hem te helpen met wat promotie vragen we jullie aandacht voor:
'Heen en Weer op het Hogeland'.



Het is het dagboek van de treinforens. Auteur Roelf Reinders treint door het noorden van het land en laat ons kennismaken met zijn mede-forenzen. Iedereen die ooit in een trein is gestapt, moet dit natuurlijk lezen! Wie in Groningen woont (of woonde), heeft al helemaal geen excuus.
Meer info is op de website van Roelf te vinden. Al zijn de belangrijkste gegevens:
ISBN 13: 978-90-78641-15-5
Prijs: 14,50 euro
Het boek komt op 31 oktober uit.

Blasfemie

Even twee fotootjes van dingen wij hier tegenkwamen.
Allereerst deze vorm van heiligschennis. Ook al is het bijna Halloween, dat is nog geen reden om dit Hollandse meesterwerk zo toe te takelen. En dit hangt dus letterlijk bij onze buren. Schande!




En wat is hier de bedoeling van? Deze auto stond bij ons in de straat en uiteraard keek niemand er van op. Wij dus wel. Zijn deze vrome figuren (we geven toe dat we ze niet herkennen) bedoeld als stootbumper? Of moeten ze de chauffeur beschermen tegen de slechte stad? Weird! Wij dachten 'als je dit doet, neem dan de halogeen-uitvoering', dan heb je er in het donker ook nog iets aan.

Weer een paar bekenden erbij

Ook gek. Hadden we plots donderdag twee oude bekenden over de vloer. Mannen waar P. nog mee heeft samengewoond in zijn studentenhuis (wacht, dat is een rare zin...). Rene Walhout (foto) woonde ooit boven P. Hij introduceerde P. en J., stal ons bruidsboeket en interviewde P. onlangs voor Radio Noord. En was dus vervolgens bij ons. Zo is de cirkel rond:



Er zijn foto's van het etentje dat wij hadden met Rene, Sikko (ook oud-huisgenoot) en de drie vrienden die ze hadden meegenomen. Die plaatsen we zodra we ze ontvangen.

Vandaag hebben we weer een andere bekende gezien. Een bekende New Yorker. We hadden in Chelsea geshopt voor een echte Kentucky mandoline voor P.



Jazeker. Binnenkort maar eens optreden in de metro.
Maar op de terugweg liepen we deze acteur tegen het lijf:



Wat? Je kent Jeremy Sisto niet? Hij is momenteel het bekendst wegens zijn werk voor Law & Order. Maar inderdaad, het is wederom geen ster met platinum A status.

We hoeven in ieder geval niet te rekenen op betere resultaten in onze nieuwe wijk, want daar wonen al helemaal geen grote sterren. De bekendste naam is wellicht Jennifer Connolly:



En die is dit jaar net verhuisd naar Manhattan.
Hoe komen we aan die wijsheid? Vandaag voor het eerst onze onderburen op bezoek gehad. Zodat we nu de 'bekenden-status' hebben. Nog net geen Facebook-vrienden, maar het zit er dicht tegenaan.
Het blijken gelukkig zeer aardige mensen te zijn. Ooit beiden bij CNN-gewerkt, dus mede-journalisten, nu advocate en blogger/schrijver (hé, wat?). Ze wisten nog heel wat tips over de buurt te geven (kroegen, restaurants), dus we gaan de komende weken weer wat nieuwe dingen hier uitproberen.