Prettig kennis te maken

Het zit er al weer op. Ons vliegtuig naar huis vertrekt pas aanstaande vrijdag - inderdaad, op oudjaarsdag - maar vandaag hebben we ons laatste bezoek uitgezwaaid. Een raar soort voldaan en triest gevoel is dat om de laatste auto te zien wegrijden van ons 'leenhuis' in Apeldoorn. Zoveel oude bekenden en zoveel nieuwe gezichten voor H. die het allemaal prachtig leek te vinden. Net als wij. Over een deel hebben we hier al geblogd, maar er volgden nog zo veel. Om te beginnen bij de vrijdag voor Kerst waar Pat en Pilon bij ons aanschoven in het pannenkoekrestaurant bij ons om de hoek.



De volgende dag kon het grote familiegebeuren beginnnen. Het was immers kerst en dat is de beste gelegenheid om H. aan de familie voor te stellen. Eerst naar Wijhe, waar J.'s familie op ons en dan met name die kleine wachtte:



Voor en na het kerstmaal stonden wij weer klaar met de camera om H. in handen van oma, opa en tante te fotograferen.



En H. kon het ook goed vinden met haar neefje:



Voor het eerst tijdens dit verblijf was H. ook niet de jongste in het gezelschap. Nee, ze heeft er sinds ruim twee maanden een nichtje bij (welcome to the world Lisanne):



Zo verlieten wij Wijhe met een goed gevulde maag en weer nieuwe gezichten in ons leven (zeker H.). Aangekomen in Apeldoorn gingen we aan de slag met voorbereidingen voor tweede kerstdag, want die dag kwam P.'s familie bij ons op bezoek. Wie ons kent, weet dat we geen keukenhelden zijn, maar we zijn er toch in geslaagd een goede kerstdis te bereiden (ok, toevallig kijkt men op deze foto net even niet al te vrolijk, maar de borden zijn nagenoeg leeg).



Maar ook hier gold, dat de meeste aandacht (en cadeaus!) bestemd was voor H. en we legden ons daar bij neer:



Wederom was er verbazing over hoe rustig H. zich het allemaal liet welgevallen en hoe ze kalm bleef poseren. Bij wie ze ook op schoot zat of lag:



Dat is maar goed ook, want het hield bij lange na niet op met de kerstdagen. Maandag was een extra uitgebreide - maar zeer goede - poseerdag. De vrienden die in het begin van ons verblijf niet konden komen vanwege de sneeuw, slaagden er gelukkig bij de tweede poging wel in. Zo heetten wij de familie Leeuwe welkom, gevolgd door meneer Venema en de Elvis-familie:



Ontzettend gezellig, maar nog slechts de helft van het dagprogramma. 's Avonds kwamen namelijk de vriendinnen van J. langs. Voor roddels, wijn, sterke verhalen, H., foto's, lief en leed en een Chinees-Indische rijsttafel voor 8 (die in werkelijkheid 50 zou hebben gevoed):



De volgende dag schoof Karel aan en de familie Van der Kolk. Een huis vol Delftenaren (oh, en een New Yorkse, sorry):



Na uren bijpraten, ging het met Karel en Lies naar het centrum van Apeldoorn waar we belandden in Cafe de Paris. Waar onder meer een echte sate-schotel op het menu stond. Lekker.



Weer een geslaagde dag afgerond. Maar zoals gezegd; het bezoek bleef komen, want vandaag zagen we Floor (weer):



en ook de zus van J. met haar kinderen. Zij konden het meteen goed vinden met H. en het gevoel was wederzijds (kids lijken daar een soort radar voor te hebben).



We gaan morgen richting Schiphol om ons rustig voor te bereiden op de terugreis. Er zal een extra koffer mee moeten voor al die kado's die we hebben gekregen - iedereen ontzettend bedankt, stuk voor stuk mooie geschenken!. Maar H. heeft vooral met veel nieuwe mensen kennisgemaakt. Een zeer geslaagde reis dus. Zodra we in het zeer besneeuwde New York zijn, bloggen we verder.

Op audiëntie

Vorige week werden we geplaagd door de sneeuw. Bezoekers konden ons huis door centimeters hoge sneeuwbergen niet bereiken. Maar nu gaat het beter en gelukkig kan de een na de ander een bezoekje aan ons in Apeldoorn brengen. En als we 'ons' schrijven, beseffen we heel goed dat H. op de eerste plaats komt. Hebben we geen problemen mee. En H. poseert heel geduldig met al het bezoek, alsof zij de prinses is en men op audiëntie komt:



Vinden wij ook leuk hoor. En ook al is H. alweer bijna 15 weken oud, wij serveren onze gasten zonder gene beschuit met muisjes (dat mag toch nog?):



Het zal niemand verbazen: deze typisch Hollandse lekkernij/traditie valt hier beter dan in de VS, waar onze goedbedoelde pogingen strandden op ontzette gezichten.
Op deze manier zijn wij erg blij met onze keuze - en vooral met het aanbod! - om in een huis in Apeldoorn te blijven. We voelen ons erg belangrijk en genieten van de voortdurende stroom bezoek. Alle laatste roddels horen en tegelijkertijd niet van de bank hoeven komen. Hoe geweldig is dat?



De enige die het beter heeft, is H. want die hoeft niet eens op te staan voor het eten (of bij de plaatselijke Chinees langs te gaan):



Dit weekend dan haar eerste kerst. Ze heeft er zin an (denken we).