Todd ziens

Zo, de kerst zit er alweer op en morgen (overmorgen) waarschijnlijk een kort verslagje op deze plek. Eerst nog even dit. We hebben namelijk tot nu toe altijd bijgehouden wie we aan bekende mensen tegenkomen. Welnu, er is weer eentje voor ons lijstje. En het is een van onze helden, mogen we wel zeggen. Een van onze media-helden.

Voor wie het niet kan lezen, dit is Chuck Todd en hij is (was?) chief White House correspondent. En in die hoedanigheid was hij dé man die we in onze journalistentijd aandachtig volgden. Zeker tijdens de presidentsverkiezingen. Hij weet waar 'ie het over heeft en geeft altijd slimme inkijkjes in de Amerikaanse politiek. Onze uitdrukking was altijd 'Chuck Todd is Godd', als hij weer eens een politieke race juist voorspelde.

Genoeg over deze man, jullie willen wellicht weten waar we hem hebben 'gespot'. Nou, dat was dus weer ná het volleyballen van P. We schreven al eerder (zie onze bijdrage over 'pundits') dat ná het maandag-volleybal van P. een basketbalteam de gymzaal inkomt, waar ooit een keer een Republikeinse woordvoerder deel van uitmaakte. Die man hebben we eigenlijk nooit meer gezien. Maar afgelopen week dook dus opeens Chuck Todd op. De Republikeinse meneer was wellicht vervangen, of dit was een ander team. We kunnen alleen maar gissen. Feit is, dat de maandag-sportavond een redelijk vruchtbare 'spot-avond' is gebleken.

Uiteraard zag Todd er raar uit 'in het echt', zeker als je hem van de tv kent en nooit eerder in een sportbroek hebt gezien. En het is ook niet de gelegenheid om iemand even om een fotootje te vragen. Misschien moet P. maar gaan basketballen, daar zitten voorlopig meer bekenden bij dan bij het volleybal.

Sinterklaa - woehaa, woehaa - aaasss

Vorig jaar waren we met Sinterklaastijd in Heino en de toen ruim 1-jarige H. zal weinig hebben meegekregen van de Goedheiligman en de Pieten die over het dorpsplein paradeerden. Dit jaar beschouwden we dus als haar eerste echte Sinterklaas. Komt de Sint dan ook naar Washington? Jazeker, er is een zeer actieve Nederlandse Club in de regio. En die had, zoals voorgaande jaren, ook ditmaal een Sinterklaasfeest georganiseerd. Dat werd zaterdag 1 december gehouden. Maar we besloten daar niet heen te gaan: dan hadden we na P.'s les moeten racen om het te halen, het is er altijd stikdruk en de Zwarte Pieten hoeven voor ons niet zo nodig (discussie mag in de comment-sectie).

Meer mensen dachten er zo over en een groepje ouders besloot om een dagje later en petite comite een eigen Sinterklaasfeest te houden. Gewoon bij vrienden thuis, maar wel met een heuse Sint! Ouders kochten een kadootje voor hun eigen kroost en vertelden de Sint vooraf iets over het stoute/zoete kind in kwestie.

Helaas bleken ook hier diepzwarte Pieten te komen (discussie mag in de comment-sectie), maar het moet gezegd: het zag er mooi uit. En H. was voor niemand bang. Ze nam een pepernoot aan (eentje hè, ze was niet gierig) en gaf die meteen aan Sinterklaas. Ze wist bij wie ze moest slijmen.

Die onverschrokkenheid verdween als sneeuw voor de zon toen H. als allereerste aan de beurt was om op schoot van Sint te komen zitten. Haar eerste Sint-schootbezoek en wat was die man met die lange baard en die rode muts opeens dichtbij!

Het is misschien niet supergoed te zien, maar het huilen stond H. nader dan het lachen. Gelukkig was ma dichtbij! Maar goed, ze bleef toch even zitten. En het was allemaal oké, toen een van de zwarte hulpjes (discussie mag in de comment-sectie) een enorm cadeau voor H. had. Aanpakken en wegwezen!

Eerlijk gezegd heeft H. daarna niet zoveel meegemaakt van de Sintenissen. Ze had alleen maar oog voor haar cadeaus. Ja, af en toe kwam ze kijken of er nog meer cadeaus waren of hoeveel eten er nog op armafstand te krijgen was.

Het moet gezegd, al met al een groot succes, dat eerste Sintfeest. Afgezien van de angst op het moment suprême (dat slijt wellicht met de jaren) en een duidelijk hiaat in de kennis van Sinterklaasliedjes (daar gaan we aan werken!).
Van de kado's was H. grote favoriet een schoolbus met daarin lego-achtige blokken. Maar ze kreeg de eerste dagen ook geen genoeg van Mr. Potatoe Head. En dan met name het brilletje dat erbij hoort:

Eens kijken of ze met kerst nog iets krijgt.

En bedankt!

In twee weekenden tijd gingen we van heel Amerikaans naar heel Nederlands. Gisteren hebben we Sinterklaas gevierd bij vrienden - daarover in een volgende post - maar vorige week was het hier Thanksgiving! Met kalkoen enzo.

Voor ons geen kalkoen, maar wel een bijzondere Thanksgiving, want we konden een lang weekend naar de Big Apple! Even terug naar onze 'hood'. Daarvoor moesten we ons wel in het verkeer wagen in de drukste periode van het jaar. De woensdag voor Thanksgiving was de drukste dag en wij vertrokken donderdagmorgen, de een-na-drukste dag. Nou, het viel ons nog wel mee. Alleen de laatste paar kilometers, met beroemde Brooklynse gebouwen al in zicht, duurden erg lang.

We hadden het geluk dat een van P.'s oude volleybalvrienden zijn appartement in Flatbush beschikbaar stelde. Alles bij de hand en je hebt minder het idee er als toerist te zijn:

We gingen 's avonds naar een van de weinige restaurants die open waren (ja, zelfs in Brooklyn). Een Indiase Thanksgiving. Heerlijk.

De volgende dag waren er afspraken met oude bekenden en liepen we door 'onze' 5th en 7th Avenue. We vonden het stiekem fijn dat er niet al te veel was veranderd. Alleen ons oude huis had een felrode deur gekregen:

Voor H. was het onderdeel metro een enorme belevenis. Ze had er natuurlijk al eerder ingezeten, maar nu maakte ze het wat bewuster mee.

We hebben nog meer vrienden bezocht, nog eventjes bij het World Trade Center gekeken (eh, het nieuwe gebouw dus)

En voor we het wisten was het lange weekend al weer om. Snik.

Maar het was goed om even terug te zijn op het oude 'nest'. En te weten dat je met een uurtje of 5, 6 rijden uit en thuis kunt zijn (hoewel, zondagavond was weer een drukke dag en toen duurde de terugreis 8 uur). We gaan zeker vaker terug. Dan gaan we eens dingen doen waar we al die jaren in Brooklyn nooit aan toe zijn gekomen.