Ze zijn er

Al weken is J. aan het aftellen. En vandaag was het dan eindelijk zover. Lies, Leonie, Agnes, Tamar en Maureen arriveerden in New York. Na een kalme vlucht en ruim een uur wachten voor de douane 'no really my passport is stil geldig' en enig ijsberen aan de andere kant van de aankomstdeur was er de hereniging tussen de jeugdvriendinnen (sorry geen foto's van dit emotionele weerzien want J., gewend aan privefotograaf, was het toestel vergeten). Daarna op naar Manhattan, waar de dames na een korte inspectie van het hotel(zeer ok, alleen jammer van de knusse kleine bedjes)onmiddellijk richting Fifth avenue toerden.




Daarna volgden onder meer Bryant Park en Times Square.





De rest van de avond besteedden de dames -verrassend fris na de lange reis-aan bijpraten en het legen van enige flessen Merlot. Morgen staan Manhattan en Brooklyn op het programma.

Onze stad

Vandaag was het tijd om eens wat meer te weten te komen over de stad waarin we wonen. Op naar het Museum of the City of New York dus. Het bleek een geinig klein dingetje te zijn. En omdat het zo klein is, is de aandacht voor de Nederlandse periode (Nieuw Amsterdam) helaas ook beperkt. Hoewel, we zagen nog een schaalmodel van de Halve Maen waarmee 'we' Manhattan ontdekten en een 3d-kaart van de Nederlandse nederzetting:




En kom, we rekenen deze bever ook mee, omdat 'den Hollander' immers hierheen kwam om bevervellen te handelen:





We dachten vooraf dat het museum ons een chronologisch beeld zou geven van de stad. Maar zo doen ze het daar niet. Het museum heeft een paar thema's en vertelt daar de New Yorkse invalshoek bij. En dat ziet er altijd aardig uit met kleine poppetjes, zoals deze bij het thema 'zeevaart':




En zo liepen we langs 'handel', 'wonen', 'interieurs'....




De afdeling 'New Yorks speelgoed' was ook leuk, vooral de poppenhuizen:




Maar het meeste indruk maakte een korte film over de stad New York. En daar zijn die Amerikanen toch goed in: ze lieten zien hoe de stad steeds na slechte periodes er sterker uit kwam. En verdikkeme, na afloop voelden wij ons toch een beetje trots dat we ook in New York wonen, 'that great city'. Terwijl onze bijdrage aan de geschiedenis van de stad beperkt is. Of zou een bovengemiddelde Starbucks-consumptie ook gelden?

It's a small world after all

Iedereen nog van Pasen aan het genieten? Wij hadden een geweldig paasontbijt vandaag bij vriendin Floor, ook woonachtig te Brooklyn.




Twee dingen zijn vermeldenswaardig. Allereerst dat P. en J. voor het eerst sinds jááren weer eens konden 'eieren tietschen' (zoals de zuiderlingen het noemen), al werd het vandaag eieren koppen genoemd. We hebben het over 'eieren tikken' dus waarin je op elkaars ei tikt en wiens ei heel blijft, wint.




Niet gedacht dat we dat nog een keer in New York zouden doen. Toegegeven, met bijna alleen maar Nederlanders, maar toch.

Ten tweede ontmoette J. een oude bekende uit onverwachte hoek. Uit Delft om precies te zijn.




We dachten deze jongen nog nooit eerder te hebben gezien, maar na wat blikken van herkenning en een paar 'waar heb jij gewoond dan'-vragen, blijkt hij de buurman van J. te zijn geweest tijdens haar stage in Delft. Toeval bestaat misschien niet, maar dit lijkt er toch sterk op. De wereld is al klein, als nou ook nog iedereen van Delft naar New York verhuist...

Licking yourself

Je zou je kunnen afvragen waarom we een week niet hebben geblogd. Het antwoord is een combinatie van luiheid en minder blogwaardige dagen.
Hoewel, we hadden iets kunnen vertellen over de fietsrace voor gewonde soldaten die we nog in Texas meemaakten:




Of we hadden nog extra aandacht kunnen vragen voor alle verhalen die J. heeft gemaakt (en hier, hier, hier, hier , hier en hier te lezen zijn).

Of P. had - voor de fotoliefhebbers - nog een keer kunnen schrijven over het bezoek aan fotowalhalla B&H (inclusief aankoop):




Of over het bezoek van een blog.nl-collega aan de Big Apple:




Maar dat hebben we allemaal niet gedaan. Eh...


Waarom dan toch weer bloggen? Omdat J. vindt dat P. een blauwe M&M is. En P. het daar natuurlijk niet mee eens is. Kijk hieronder naar de bewuste reclame en laat ons weten of je ook vindt dat de M&M op de bank je aan P. doet denken:

Offers brengen

Het duurt niet meer lang of de oorlog in Irak 'viert haar vijfde verjaardag'. Daar wordt in de verkiezingscampagne uiteraard veel over gesproken, maar het heeft toch meer impact als je de mensen spreekt die die oorlog van dichtbij hebben meegemaakt. Vandaag interviewde J. een paar Amerikaanse soldaten, zoals deze Ryan:




Zoals je kunt zien, is hij zijn been kwijtgeraakt. Dat gebeurde toen zijn niet-gepantserde Hummer op een bom terechtkwam. Ryan vertelde openhartig over deze verschrikkelijke ervaring en het is bewonderswaardig dat 'ie nu alweer bezig is met zijn nieuwe leven als helikopterpiloot.

En dan Juan, die niet alleen een stuk uit z'n been moet missen, maar ook een arm:




Hij zou het allemaal zo weer doen. Bijzondere verhalen waar over een tijd uiteraard een artikel over verschijnt. Wij gaan morgen nog meer veteranen - dat blijft gek klinken als het om zulke jonge kerels gaat - zien bij de start van een wielerrace voor hen. En daarna wacht ons de terugreis. We gaan weer naar New York. Back home.

Dat was Gruene

Vrees niet, er wordt heus gewerkt, maar om jullie daar nou mee lastig te vallen. Obama heeft gewonnen en dat is het belangrijkste (ok, P. draaft een beetje door in zijn anti-Hillary-opstelling). Wij hebben vandaag weer wat tijd gehad om lekker te toeren. Genoeg binnendoorweggetjes hier om het Texaanse land op te snuiven.




Zoals al gezegd, stond een bezoekje aan nog een oud Texaans dorp op het programma; Gruene. Dat heeft als motto 'zich vriendelijk verzetten tegen verandering sinds 1872'. Nou kan niemand in het hedendaagse Amerika nog tegen 'change' zijn (Go Obama!), dus waren we skeptisch. Maar het viel niet mee en niet tegen. Gruene is een aardig durp waar je je best even cowboy kunt wanen, waar de meeste winkels blijkbaar op dinsdag dicht zijn en waarvan de rit er naar toe nét iets leuker is dan het bezoek zelf.




Wel een tien voor gedetailleerdheid (en oubolligheid) als je zelfs de pinautomaat nog van een country&western tintje kunt voorzien:

A country for old men (and bats and cows)

Nog meer onderzoeksdrift bracht ons gisteren naar Luckenbach. Dat telt 4 gebouwen. Oh, en een podium. Het dorp is een oude handelspost en fungeert nu als cultuurplek. Hier kun je op een bankje zitten, biertje erbij en luisteren naar echte countrymuziek. Wij zagen/hoorden een paar jonge gasten die een aardig deuntje speelden, maar geen nieuwe Garth Brooks.




Dit was het toilet:




En dit de bar/annex General Store:





En gelukkig eindelijk een keer mannen met cowboyhoeden. He, he, dat heeft lang geduurd!





We vielen uit de toon, dat was duidelijk gezien de blikken. Maar bij nadere inspectie bleek die General Store ook niet veel meer dan een veredelde souvenirwinkel, dus moeten ze aan 'buitenstaanders' zijn gewend.

Omdat je snel klaar bent met het bekijken van 4 gebouwen, besloten we nog even naar de Old Tunnel Wildlife Area te gaan. Geen idee wat te verwachten, maar het klonk wild.

Nee dus, want wij kwamen in de verkeerde maand naar dit kleinste natuurgebied van Texas. Van mei tot november kun je hier namelijk de vleermuizen zien vertrekken uit 'de tunnel'. Er zitten gemiddeld zo'n 3 miljoen (!) exemplaren in deze oude treintunnel. En dat ziet er dan zo uit.


Een bijzondere ervaring ongetwijfeld, maar wij zagen slechts een bordje 'no bats yet'. Bummer.




Dan onderweg nog maar even wat koeien op de foto gezet. Ja, je moet wat. (en het zijn niet eens de Texaanse longhorns...)



('wat vinden jullie van de Clintons?' - 'Boeoeoeeoe')

Morgen verlaten we Kerrville en gaan we nog even langs bij een ander oud Texaans dorpje. Hopelijk meer dan 4 gebouwen.

Utopia

We kunnen wel ophouden met reizen, want we hebben alles bereikt. Dat mag je toch zeggen als je in Utopia bent aanbeland?



:-)
Het plaatsje Utopia was onze pitstop vandaag tijdens een rondrit door het binnenland van Texas.





We wilden wel eens wat meer van het cowboy-Texas zien. En dat betekent eigenlijk vooral veel koeien en herten, overal ingangen van ranches, zonder dat je de ranch zelf zag, veel kronkelende riviertjes en een rare gewoonte:




Als iemand exact weet hoe het zit met die cowboylaarzen, dan horen we het graag. Wij kwamen niet verder dan de uitleg dat een laars betekent dat 'iemand thuis is'. Nou, dan zijn er ergens wel heeeeel veeel mensen tegelijkertijd thuis.

De dag hebben we afgesloten bij - het moest - Cowboy Steakhouse in Kerville (alleen de beginpagina is al een bezoekje aan die site waard).




Hompen-vlees-werk. Lekker, dat wel. En vriendelijke bediening door het plaatselijke bejaardencentrum (niet snel, wel goed). Iemand van het personeel maakte nog een praatje 'Howdie yawl, what brangs thee to yonder parts of the country? Wayer y'all frum?'
'Eh...we are from the Netherlands, but we live in New York'
'Nethurland? Thets butiful. Yawl havu funny accent'.