Geen ja...ger, geen ne...eh...nee

Het is een prachtig gebouw en we zijn er al vele malen langsgelopen, maar nog nooit zo dichtbij geweest als vandaag. We hebben het over City Hall (stadhuis) van New York waar we langs de gewapende bewakers mochten om een persconferentie bij te wonen.




Het ging om mensen die het N-woord willen verbieden. We hebben het dan over 'niggah' oftewel 'neger'. Te negatief geladen en met een slavenhistorie die niet mag worden 'ge-eerd', aldus deze mensen. Er was veel interesse voor:




Zoals dat bij dit soort dingen gaat, komt er een heel batterij aan bobo's voorbij om een praatje te houden en voor het plaatje wordt er een hele klas kinderen op de trappen neergezet.





En, niet vergeten, de buttons!





Na afloop kon J. nog een interview houden met deze twee. Het is een echtpaar uit Brooklyn dat uit eigen beweging een website heeft opgezet.





Iedereen die geïnteresseerd is, moet op hun site kijken. Wij vonden vooral het intro aardig aangrijpend (niet geschikt voor jeugdige kijkers!)

Een loopje met ons

Leuk, leuk, leuk. Vandaag was er weer bezoek uit Nederland. Van de krant. Dick en Sjoerd; vader en zoon. Aan ons de taak om hen ons mooie Brooklyn te laten zien. We zijn er inmiddels al aardig trots op!
Uiteraard namen we ze mee naar onze favoriete plek - ja, sorry, maar hier komen de foto's weer - de Brooklyn Promenade. Wij raken er niet uitgekeken en het bezoek vindt het ook altijd leuk voor het album:






Ons loopje voerde via de kunstenaarswijk Dumbo:




Naar en over de Brooklyn Bridge. Uiteraard!




We hadden zelfs nog tijd om een stukje Chinatown mee te pikken en daar - tussen alle confetti van het nieuwe Chinese jaar - kozen we voor een soort van bruin kroegje om even bij te tanken. (psst..een Italiaan).



Na wat geklooi met de metro ("Canalstreet? Nog nooooit van gehoord")...




...sloten we dag af met een etentje in Brooklyn. En terwijl het buiten heerlijk begon te sneeuwen...




...namen wij afscheid van onze gasten en kropen we met een fles Cola op de bank om de Oscaruitreiking te bekijken.
Het is inmiddels bekend:





The Departed heeft de Oscar voor beste film gewonnen. Die film is door huize Bridgepeople al bekeken en beoordeeld (zie deze oude post). Onze voorkeur qua genomineerden ging uit naar The Queen, maar helaas. Hmmm, we begrijpen de VS nog niet helemaal.

Wat krijgen we nou?

Via onze brandtrap (tuinzijde) hebben we al vaker bezoek ontvangen, maar vandaag ging het nog een stapje verder. Plots stond daar Dolf voor ons raam:




Ja, wij dachten precies hetzelfde. Daarom hebben we hem ook Dolf genoemd. Zodat we bij een volgende keer kunnen zeggen 'Ah, Dolf staat weer voor het raam'. (wie nog steeds niet weet waar het over gaat, moet HIER maar eens kijken)

Dolf is niet bang. Da's duidelijk. Dat het raam openging vond 'ie vanzelfsprekend en dat er dus een wandelingetje door het appartement volgde, ook:




Ons maakte het niet zoveel uit, wij stelden ons neutraal op. Dolf mag best nog een keertje langskomen.

Zelf gingen we later op de dag naar Manhattan. Het leek wel een eeuwigheid dat we daar waren geweest. En P. bemerkte al snel een nieuwe trend:



Echt honderden liepen er zo bij. Gelukkig wist J. te vertellen waar het over ging, want P. had als echt katholiek (die rond deze tijd hun roes uitslapen van de carnaval) natuurlijk geen flauw benul. Het was vandaag immers aswoensdag. Dus kon men een askruisje gaan halen in de kerk. Toch opmerkelijk dat men daar zo mee liep, zo open en bloot. Zelfs de medewerksters in het ultrasjieke Saks.

Enige tijd later was er geen askruisje te vinden waar wij waren. Want voor de tweede keer werd er een bezoek gebracht aan de fotoshop B&H. Daar kreeg P. een verlaat verjaarskado. En hij was er zeer blij mee, want het mocht allemaal wel wat 'cooler' met die fototas (als zelfs je vrienden daar opmerkingen over maken...)


VoorNa

El Presidente

Amerikanen klagen nog wel eens dat ze zo weinig vakantiedagen hebben. Kan allemaal best kloppen, maar wij vinden dat er wel veel rare vrije dagen zijn. Zoals vandaag: Presidents' Day (Dag van de Presidenten) dat altijd plaatsheeft op de derde maandag van februari.




We weten niet precies waar het voor staat, maar Bush sprak vandaag onder meer over zijn voorgangers en...veel belangrijker...veel van onze favoriete lunchtenten waren dicht.
Helaas voor de Bridgepeople geen vrij, want J. moest een verhaal maken over deze man die zij donderdag jl. in Washington heeft geïnterviewd.




De meneer is een grote inspiratiebron voor Balkenende cs. geweest (of nog steeds eigenlijk). Wat ie allemaal te vertellen heeft, kan iedereen binnenkort weer lezen in de krant.

En P. kan ondertussen de blogachterstand inhalen. Zo valt er nog te melden dat wij donderdag waren uitgenodigd voor het verjaarsfeest van onze onderbuur Leigh. Zij werd 30 en met haar man Jake en een stel vrienden vierden we dat in Vegas:

...een leuke bar bij ons om de hoek waar we tot onze grote schande nog niet eerder waren geweest.

Dit weekend nog op kraamvisite geweest bij een krantencollega. Uiteraard met een knuffelbeest onder de arm er naar toe. De ouders van Julia (zo heet ze) vroegen ons meteen om een naam te bedenken voor de knuffel. Eh...eh...eh...
"Ad", wist J. te bedenken. Ja, daar is niets tegen in te brengen.

Cupid

Valentijnsdag. Al zou je willen, dan kom je er hier niet onderuit. Het is echt overal. Alle winkels, restaurants etc. hangen vol versieringen. Maar echt, iedereen loopt met Valentijnskado's over straat, bosjes bloemen, dozen vol chocolade. Er was zelfs een bos bloemen voor een van onze huisgenotes; die gaan we daar nog over uithoren.

Op radio en tv horen we ook dat je echt iets moet geven aan je geliefde, anders heb je de rest van het jaar ruzie...


Aan dat soort commerciële onzin doen we natuurlijk niet mee. Liefde kun je niet aan één dag ophangen. Ook niet als iedereen om je heen leuke knuffels voor z'n partner koopt. Eh..iedereen?

Wacht even...(echt iedereen?)....


Kijk eens wat J. vandaag heeft gekregen (met muziek en lichtshow! - scroll over de foto)


Sorry, de beer...eh peer pressure was te groot.

Nor'easter

Stonden we dan vanmorgen in het Henry Ford Museum, temidden van allerhande legendarische voertuigen (maar daarover later meer).
Ons doel van vandaag: kijken hoe Mitt Romney zich als presidentskandidaat presenteert. Wie hem niet kent, moet hier eventjes kijken.

Grappig om te zien wat voor verschil er zit tussen bijvoorbeeld Obama's presentatie en die van Romney. Zo kregen we vandaag eerst een gebed:




Daarna kwamen de girlscouts op om de Pledge of Allegiance (zeg maar de belofte om trouw te zijn aan Amerika) op te zeggen en speelde de plaatselijke jeugdfanfare nog een paar deuntjes.




Vervolgens was het de beurt aan Mitt (hetgeen dus 'handschoen' betekent, echt waar).



Wat moeten we er van zeggen? Hij kan best goed spreken en heeft ook uitstraling. Maar er hing niet dezelfde spanning in de lucht als bij Obama. Bij die laatste dacht je 'dit is spannend', bij Romney was het koeler, zakelijker. Er was ook duidelijk minder pers.




En qua inhoud: iemand die erover begint dat je toch echt eerst moet trouwen voordat je kinderen mag krijgen, vinden we een beetje...conservatief? En dat is geen compliment.
Hoe dan ook; we hebben nu twee bijeenkomsten bijgewoond en we hebben echt het idee dat de verkiezingen al een beetje zijn begonnen. En....J. heeft Romney de hand geschud! Weer een mijlpaaltje.

Meer mijlpalen (dit is een slecht bruggetje) waren er in het museum te vinden. Eerst de foto-impressie van wat daar allemaal staat:





Allemaal voertuigen met een historie. De Kever, de T-Ford (uiteraard), culturele iconen en presidentiële wagens. Degene die ons bij zijn gebleven zijn de wagen waarin JFK zat:




Ja, dat is 'm echt. Het dak kan inderdaad dicht...

En de bus waarin Rosa Parks zat toen ze weigerde om op te staan voor een blanke. Ook dit is 'm echt, al is de stoel niet meer origineel (de vorige eigenaar gebruikte de bus als opslagplek voor z'n gereedschap, de malloot)




Dat doet je toch wat om zelf in die bus te staan.

De rest van de dag stond in het teken van de terugreis. Gelukkig is alle sneeuwellende ons bespaard gebleven. We verlieten Dearborn net toen het daar erg begon te worden:





Hier bereiden we ons voor op een fikse sneeuwstorm - door nieuwszender Fox5 'Nor'easter' genoemd - die morgenvroeg New York moet bereiken. We zijn benieuwd.

Aan de lopende band

Het bleef gelukkig vandaag bij een beetje sneeuwruimen voordat we weggingen.




Voor de rest ging het soepeltjes richting Dearborn. Hier gaat morgen de Republikein Mitt Romney bekendmaken dat hij ook een gooi doet naar het presidentsschap.
Dearborn staat, voor zover wij hebben kunnen zien, synoniem voor: Ford.





Henry Ford is hier geboren, de Ford T's werden hier gemaakt en het hoofdkantoor van Ford staat hier (en veel andere onderdelen van dit bedrijf)



Dat klinkt erg interessant en P. wil ook graag nog even het automuseum alhier bezoeken.
Maar er kleeft ook een smet aan. Eentje waar ook meneer Romney (die in het Henry Ford Museum zijn toespraak houdt) wellicht op had moeten letten. Henry Ford was namelijk een van de bekendste anti-semieten van de VS. Sterker nog, hij is een inspiratiebron voor Hitler geweest. En Adolf heeft hem zelfs een hoge onderscheiding gegeven. Daar waren ze in de VS toen al niet blij mee:





Hmmm, of je je daar als aankomend presidentskandidaat nou mee moet associëren...
Kijken of Romney daar morgen nog iets over zegt.

Wij brengen ondertussen nog een paar uur door rond ons hotel dat een prachtige achtertuin heeft. Ze hebben daar huisjes van onder meer Edgar Allen Poe en Walter Withman nagebouwd. Ja hoor, daar maken wij wel weer foto's van:

Een tussenstop

We zijn op weg naar Dearborn, een plaatsje bij Detroit. Daar gaat Mitt Romney spreken en we willen daar bij zijn. Dat is pas dinsdag, dus hebben we besloten om de autorit van Springfield naar Dearborn op te knippen in twee dagen.
Na een uurtje of drie rijden zitten we nu in St. Joseph's Comfort Suites Stevensville, Michigan.
Een blik vanuit de hotelkamer (voor wie de foto vergroot: die blauwe auto - de Dodge - is de onze) leert dat het hier heeft gesneeuwd.





Het is een leuke plek nabij Lake Michigan (helaas was het snel donker dus daar konden we weinig meer van zien) met onder meer het gezellige eettentje Shu's Bar & Grill...




...dat ons ijsblokjes gaf die ons erg aan het World Trade Center deden denken. Ziet iemand anders de associatie/gelijkenis ook?





Restte ons niets anders dan nog even in de sneeuw te poseren. Het is immers het eerste pak van sneeuw van betekenis dat we in de VS hebben gezien.





Voor morgen is er een waarschuwing uitgegaan dat de sneeuw voor problemen kan zorgen op de weg. Hopelijk missen we dat allemaal, want we hebben zin in 3 relaxte auto-uurtjes.