Whoooozzz

Sorry dat het zo lang stil is op dit blog. We gaan als een wervelwind door het land (althans, zo ervaren wij het);



Iedereen bedankt voor de goede wensen, het heerlijke eten, het plezante gezelschap en de smeuïge roddels. Alles krijgt binnenkort een plekje op dit blog (voor zover er foto's van beschikbaar zijn en het het daglicht kan verdragen).

Een beetje in de herhaling

Zoals gezegd lieten we Delft achter ons...



om naar Wijhe te gaan. We zitten nu een dorp verderop en het is raar dat je niet uit je slaap wordt gehouden door gillende brandweersirenes of lallende Brooklynites. Ach, best aardig voor de verandering, al is het af en toe wel erg stil. Wij maken in ieder geval van de gelegenheid gebruik om een aantal vrienden en familie te bezoeken. Zo hebben we heerlijk gegeten in hetzelfde restaurant waar we tijdens ons bezoek van vorig jaar zaten. Met bijna dezelfde vriend(inn)engroep en ook nog steeds dezelfde kip!



Kijk, soms zeg je 'dat is voor herhaling vatbaar' en wij kozen er dus voor om na een jaar een echte herhaling te laten plaatsvinden. Volgend jaar iedereen weer erbij?
Ook zijn we weer bij de zus van J. gaan kijken, waar een van de hoogtepunten toch altijd weer de beestenboel is. Eh, we bedoelen natuurlijk de dieren die daar om het huis lopen. Ja, ze is me er eendje (sorry):



En vandaag kwam er bezoek uit het noorden. P's familie was zo aardig om langs te komen en wij namen ze mee naar de trots van Heino: 't Nijenhuis.



Waar het goed toeven was. Zowel buiten in het heerlijke zomerzonnetje, als binnen waar een bijzondere kunstcollectie te bewonderen was. Wij hebben ons aardig vermaakt:



Na afloop dan maar weer toegegeven aan een van de verleidingen in Nederland: frikandel speciaal en een groot bord friet (die frikandel haalde de foto natuurlijk niet):



De komende week hopelijk nog meer leuke ontmoetingen.

Een raar weerzien

We zijn op bezoek in Nederland.



Zoals veel mensen weten, waren we liever vanwege een andere aanleiding gekomen, maar het is wel weer leuk om veel vrienden even te zien. Al moeten we bij deze al mensen teleurstellen: we zijn niet flexibel genoeg om bij iedereen langs te gaan.
Het is raar om hier weer te zijn. Voor P. is het al weer een jaar geleden, maar ook J. moest weer even wennen aan het kleinere, kleurrijke geld:



De reis tot nu toe is als volgt samen te vatten: heerlijk vliegen via Jet Airways, landen in Brussel, moeizaam kaartje krijgen voor de TGV, veel langzamer rijden met de TGV dan gedacht en heerlijk bijkomen in Delft. Waar we al veel te lang niet meer samen met Keijser Karel onze tanden hadden gepoetst:



Daarna richting Salland voor een bezoek aan Jacqs zieke vader (sorry geen foto's, komt nog). We blijven jullie op de hoogte houden.

Weer een rondje beesten

Er zijn van die periodes waarin we veel beesten tegenkomen. Soms omdat we ze opzoeken, soms omdat we er tegenaan lopen en soms omdat ze bij ons op bezoek komen. Om te beginnen met de eerste groep. Jullie vroegen je misschien af wat P. deed terwijl J. op bezoek ging bij Obama in The Oval Office in haar kekke (witte) pak:



Welnu, een beetje rondstruinen in de (gratis!) dierentuin van Washington DC leek P. wel een goed idee. Niet dus. Te veel groepen schoolkinderen en te veel lege kooien (twee factoren die gecombineerd hadden kunnen worden!) en te veel in aanbouw. Misschien later nog een keer terug als het minder warm is, minder druk en alle verblijven klaar zijn. P. moest het doen met (rare) vogels en een panda:




(wie ontdekt in de laatste foto de reuzenpanda? Die van een enorme afstand opeens niet meer zo reuze is)
Uiteraard werd er nog wel gelachen om een paar naambordjes:



Ok, dat was dus het hele verhaal van Washington. Vervolgens ging het niet meteen terug naar NYC. We besloten ons niet te haasten. Dus maakten we een tussenstop in Delaware, waar we overnachtten in het zeer pittoreske (op sommige plekken) Dover.



Waar we wederom door de politie werden aangehouden! What the hell? Dit moet de vijfde of zesde keer zijn. Dit keer bleek P. een STOP-bord te hebben genegeerd.



Dat is in de VS een absolute no-no. Maar, je raadt het al, we kwamen er wéér met een waarschuwing vanaf. We hebben zelfs een formulier gekregen, waarop stond 'alleen een waarschuwing'. Ha, hoe is dat toch mogelijk? Het moeten onze lieve ogen zijn. Of geen enkele Amerikaanse agent heeft zin in het vele papierwerk dat ongetwijfeld komt kijken bij een bekeuring voor een buitenlander. Nou ja, ooit raakt ons politie-geluk op.
Maar eh, terug naar de dieren. We zijn nog even door een Wild Life Refuge Center gereden. Daarvan zijn er talloze in de VS, getuige de vele herkenbare bruine borden waarop ze langs de snelwegen worden aangekondigd, en we hadden eigenlijk nog nooit eentje bezocht. Deze was vooral bekend om z'n grote vogelpopulatie (wie ziet ze: de witte vlekken in de bomen:)



De bald eagle zou er ook zitten, maar die zagen we natuurlijk niet. Wel liepen we tegen deze aan:



Het zijn - of waren - horseshoe crabs, oftewel degenkrabben. Bizarre dieren die zo lijken weggelopen uit Jurassic Park. Deze hoop was door hoog water over de stenen dijk gegooid en kon daarna niet meer terug. In mei en juni zijn ze volop in Delaware te vinden omdat ze er eitjes leggen. Daarvoor waren we dus te laat, dus komen we nog een keer terug. HIER is overigens een filmpje van een levende degenkrab te vinden. Niet moeders mooiste, maar wel fascinerend en compleet ongevaarlijk.

Daarna terug naar huis, waar blijkbaar de Verrazzano Bridge in Nederlandse handen was gevallen:



en waar we er meteen aan werden herinnerd dat we weer in New York zijn, want er zat zo'n heerlijk grote kakkerlak in huis.



We mogen niet zeuren, want het is de eerste in de drie jaar dat we hier wonen. Maar waarom moeten ze hier toch zoveel groter zijn? Gelukkig hebben we een onderbuurman die wat moediger is dan wij en bereid was ons te helpen. Kabats! Henry is onze held.

The Oval Office, een eitje

Hoe ziet het centrum van de wereld er uit? Het is vrij klein en rond, met mooie gele stoelen en een leuk tapijtje. J. heeft het met eigen ogen gezien. Dat zat zo. JP de pm kwam op bezoek bij Obama en dus mocht de pers na afloop aanschuiven voor een 'debriefing' in de Oval Office! U weet wel die kamer in het Witte Huis waar de president kantoor houdt.



Voor het zover was, moesten we wel een heel circus doorlopen. In alle vroegte melden bij de poort ('Pete, were should i send the Danish? Oh your Dutch? Well i was thinking of my breakfast', lachte de bewaker), paspoort afgeven, tas laten besnuffelen, door de detectiepoortjes en accreditatie halen. Toen wachten en wachten en wachten tot de limousine van Balkenende arriveerde voor het Witte Huis. Korte zwaai naar de camera en toen weer wachten en wachten en wachten in de briefing room voor de pers (een veel kleiner kamertje dan je zou denken als je het op tv ziet).



Weer wachten in de Rose Garden, onder de beroemde colonade die je altijd in films ziet.



En toen was eindelijk zover. Alle verslaggevers zetten gelijk de sprint in om als eerste binnen te stappen en in het kantoor van Obama en een goed plekje te veroveren. Wel achteraan sluiten bij de Amerikaanse pers graag, zo luidde het protocol vooraf. maar daar trokken wij Nederlanders ons natuurlijk niks van aan. J. had Obama al een paar keer van dichtbij gezien. Maar dit was toch bijzonder, zo in het Witte Huis en op maar een metertje verwijderd. Na tien minuten praten, was het al weer voorbij. Snel nog een persconferentie met de pm (wat lijkt dat dan ineens minder belangrijk)...
(voor het bijbehorende filmpje waar J. hinderlijk door het beeld loopt, moet je even op de site van RTL4 kijken)



en toen vlug een internetcafe opzoeken om door te zenden dat Nederland binnenkort misschien wat leuke nieuwe gasten van een Cubaanse basis op bezoek krijgt. Just another day on the job.

JP en J en P in DC

We zitten in DC op dit moment. Niet al te ver van het Witte Huis.



Daar moet J. morgen zijn. Ze heeft een afspraak met JP die daar weer een afspraak met Barack heeft. Terwijl P. de stad dan maar onveilig maakt. Daarover uiteraard morgen meer.
Wat hebben nog vergeten te vertellen? Niet zo heel veel. P. heeft nog het weekend op Coney Island doorgebracht, in de hoop daar een prijs weg te slepen bij het jaarlijkse Beach Volleyball Tournament.



En ook al werd er niet eens slecht gepresteerd, P. kwam terug met lege handen en een verrotte rug. Volgend jaar dan maar voor het goud.

Pier LaLa

Na hard werken moet je even uitblazen. En dat doen we in Californie graag aan de kust. Vooral de pieren hier hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op ons. Een beetje de zee op, zonder de deining. Als het ware. En als we nog een kleine show zien, is dat mooi meegenomen. Pelikanen zijn leuk, vorige keer zagen we dolfijnen en nu was er dit. We noemen het 'de visser en de pijlstaartrog':



Later ging het richting Venice Beach, waar wij op de pier staande nog even een zeehond zagen bedelen voor vis. Maar de echte show is de boulevard van Venice Beach, dus daar hebben we ook beelden van. Kraampjes, straatartiesten, mensen die je wiet willen aansmeren, illegale cd's, zwervers, bodybuilders en ga zo maar door. Bekijk het filmpje en zie bij de band iets heel bijzonders. Het was P. niet eens opgevallen toen hij de clip maakte, het ging hem in eerste instantie om de sound. Wie ziet wat de band zo speciaal maakt?

Welles, nietjes

Verbeelden wij ons het maar, of is het hier helemaal niet zo druk als iedereen ons wil laten geloven? Of komt morgen de grote meute en loopt LA echt helemaal vast? Wij hadden in ieder geval deze avond veel en veel meer mensen verwacht bij het stadion, het Staples Center, in hartje Los Angeles.



Tuurlijk, er stond een rij mensen die hun handtekening op een enorm bord wilden zetten. Maar niet eens óm het stadion heen. En je kon makkelijk tot aan de dranghekken komen.
Het was hoe dan ook weer boeiend om daar te zijn. Veel politie, veel handelaren (die de politie probeerden te ontlopen), veel fans, veel media.



En wij waren op zoek naar 'de gelukkigen'; mensen met een gouden armbandje ten teken dat ze morgen naar binnen mogen:



Grappig om te zien hoe zij zich ook in de buurt van de media ophielden, natuurlijk omdat ze ook een beetje hoopten geinterviewd te worden. En het waren ook tijdelijk de prinsen en prinsessen van de avond. Zij mogen immers morgen naar binnen; de rest van de stervelingen niet.
We gunnen het iedereen van harte. Zelf natuurlijk ook nog even op de plaat voor het centrum en daarna naar het hotel. Slapen; morgen weer een drukke dag.

Terug in LaLa-land

Het lijkt alsof we niet zijn weggeweest uit Los Angeles. Toch zijn we pas sinds gisteren terug, omdat hier morgen de herdenkingsceremonie voor MJ plaatsvindt. In de (blog-loze) tussentijd hebben een uitstapje gemaakt naar Sacramento, de regeringshoofdstad van Californie. Om eens bij het Capitool te kijken:



Daar spraken we met mensen over de grote financiële crisis waarin de staat verkeert. De inwoners zijn er niet blij mee. Dat was wel duidelijk. En het heeft ook praktische gevolgen, want bijvoorbeeld het oudste natuurpark van CA kan misschien niet openblijven als de overheid geen geld heeft.
Dus gingen we daar ook kijken om reacties te peilen. Dat is nou het nuttige met het aangename verenigingen, want het Big Basin Park is prachtig:



Dit zogeheten redwood-forest stond vol met bomen die bijna oneindig leken. Niet zo dik als de woudreuzen van het Giant Forest, maar net zo indrukwekkend.
Na een petje voor P. en nog een laatste gesprek met meneer de bos-rondleider...



Moesten we alweer terug. Aangekomen in LA bleek de gekte nog niet geweken. Mensen werden zelfs onwel bij het ouderlijk huis van de Jacksons. En dat terwijl wij er kwamen om te spreken met een Nederlandse superfan die hier helemaal heen is gereisd om bij de MJ-herdenking te zijn.



En - dat gunnen we haar dan wel - ze is er nog in geslaagd om een kaartje te bemachtigen ook. Over geluk gesproken. Je kon je namelijk online inschrijven voor een van de ongeveer 17.000 kaartjes om de herdenking in het Staples Center bij te wonen. Volgens de organisatie meldden 1,6 miljoen mensen zich aan. Waaronder P., maar hij kreeg dit mailtje terug:


Ja, dat is een afwijzing. Maar onze superfan heeft dus wel kaartjes. Veel succes, want het wordt daar een gekkenboel natuurlijk. Gisteren zijn we alvast bij het Staples Center langsgeweest en de media hebben het al helemaal overgenomen:



Het evenement valt qua tijd (tijdzone en deadline) lastig voor ons, dus gaan we ook al vanavond alvast wat sfeer proeven. Wens ons sterkte.