Zon, zee, strand en protserigheid

Nog eventjes konden we vrijuit genieten, voordat het werken weer echt begint, van een dagje Los Angeles. Vandaag begonnen we in het nabijgelegen Manhattan Beach waar we in het plaatselijke visrestaurant hebben ontbeten. Iedereen leek bezig met sporten: rolschaatsen, surfen, volleyballen, fietsen. Het is toch een beetje de staat van 'zien en gezien worden'.





Daarna ging het richting Beverly Hills. We hebben de drang kunnen weerstaan om een 'map naar de huizen van de sterren' te kopen. We tuften in onze auto rustig tussen de palmbomen en statige oprijlanen door.





En uiteraard kom je dan terecht op Rodeo Drive. De ultra-luxe koopgoot van LA waar wij natuurlijk geen enkele Paris Hilton of Lindsey Lohan hebben gezien, maar de protserigheid straalt er wel vanaf. Met name de Rolls Royces, Mercedessen, Lamborghini's, Lotussen, Porsches en Ferrari's zoefden voortdurend langs ons heen.





Voor wie niets koopt, is het struinen door die dure winkels best geinig. En het was er verbazingwekkend goedkoop parkeren. En dat voor een plek die zelfs de brievenbussen tot R2D2's oppimpt:






(ok, dat heeft blijkbaar te maken met het 30-jarig jubileum van Star Wars, maar toch)

We sloten de dag af met een bezoekje aan de Santa Monica Pier. Het is een beetje zoals Coney Island, maar dan met iets moderne prijzen en wat meer onderhoud.




Oh en er was nog een demonstratie tegen de oorlog in Irak.





Wij schatten in dat het reuzenrad het qua aandacht nét won...

Charleston en Congaree

Daar zijn we dan. Na het werk in South Carolina (kijk nog hier en hier), zijn we aanbeland in Californië. Bekend van zon, Hollywood, Arnold, surfers met VW-busjes en twee Hollanders in een huurauto. Vandaag was een reisdag dus daar valt niet zo heel veel over te vertellen. Maar gisteren hebben we nog doorgebracht in het pittoreske Charleston, en die plaats verdient nog wel een foto-impressie hier.
Charleston - ook bekend van de gelijknamige dans - is zo'n stad waar je je meteen thuis voelt. Het is New Orleans met een vleugje Groningen of zoiets. Genoeg geklets, hier is een kleine diavoorstelling:




Zoals te zien was, staan daar nog wel een paar leuke optrekjes. En - waarom weten we niet - er waren er heel wat te koop. Wij dachten zelf aan deze:




Wie ons wil helpen, kan doneren. ;-)

Oh, en deze kwamen we tegen. Een mooi voorbeeld van de manier waarop Amerikanen alles weten te omschrijven. Scroll over de foto voor een uitvergroting van het bord.




En deze vonden we ook nog wel creatief bedacht door de plaatselijke slotenmaker:





Dus, Charleston is een aanrader. Staat op ons lijstje 'komen we hopelijk nog eens terug'.
Daarmee namen we nog geen afscheid van South Carolina, want vanmorgen hadden we nog net een uurtje over om het Congaree National Park te bezoeken. We kwamen blijkbaar niet op de slechtste dag:





In het park is veel te doen en te zien, maar wij hadden dus maar even en kwamen niet verder dan een wandeling en de foto's. Ook leuk.






Daarna was het haasje-repje naar het vliegveld waar Continental Airways ons niet teleurstelde en weer voor genoeg vertraging en misinformatie zorgde. Nou, kijken of we morgen op het strand ons daar nog druk over maken.

Campi

In eerste instantie dachten we dat Orangeburg een onwaarschijnlijke plek is om een groot debat te houden voor de Democratische presidentskandidaten. Maar gisteren zagen we al snel dat deze plek zo Amerikaans is als al die andere Amerikaanse stadjes. Oftewel: een piepklein centrum met een lokale krant en een kapper:




met daarbuiten een strook hotels, naast een strook eetschuren (waar is die beloofde culinaire rijkdom?!):


-=de vis-variant van de McDonald's=-


De politicus die het hier goed doet, doet het in al die andere plaatsen wellicht net zo goed. Oh, en dat een oud-student van de plaatselijke universiteit een hotshot bij de Democraten is, helpt ook.
Want het eerste debat tussen de Dem. kandidaten vond gisteren plaats op South Carolina State University. En zo stonden we alwéér op een campus, maar dit keer ging het er heel wat feestelijker aan toe.
Overal kraampjes, uitbundige lui die hun favoriete kandidaat aanmoedigden. Voor iedereen was er eten:




MSNBC had een studio op de campus neergezet en zond bijna de hele dag haar show vol deskundigen vanaf locatie uit:




en voor de bezoekers die níet in de zaal van het debat mochten zijn (zeg, 97 procent) waren er grote schermen in de nabijgelegen sportzaal opgehangen en was er voor vermaak gezorgd:




Maar de kandidaten lieten zich natuurlijk na het debat graag bij de 'gewone' mensen zien, dus ze kwamen bijna allemaal voorbij voor een praatje en een handje.





EEN KORTE QUIZ

De eerste twee zijn wel bekend, maar wie kent de andere hieronder getoonde presidentskandidaten van de Democraten? Er ontbreken er nog 3. Wie ze allemaal kan noemen, wint een eervolle vermelding op ons blog. (oh en ja, die dame in de laatste foto is de vrouw van die oude man. Wij vonden hem naast haar op z'n zachtst gezegd 'creepy')







Al met al een bijzondere avond weer. Waar we mensen echt zagen meeleven met de politici en waar wildvreemden met ons op de foto wilden. Waar we ons ook weer verbaasden over de hoeveelheid media...




...en waar we tot in de late uurtjes napraatten over wie het nou goed had gedaan en of hier nou de nieuwe VS-president tussen had gestaan.
Moe maar voldaan ging het terug richting hotel:

Army strong

Onze huidige standplaats is Orangeburg, op 20 mijl van Columbia, South Carolina. Vandaag gaan we hopelijk een paar politieke bobo's in het wild zien. ;-)
De heenreis ging helaas gepaard met heel veel vertraging. We constateren een verband tussen Continental Airlines en het gebrek aan reisgenot. Maar we kregen tijdens ons lange wachten op de luchthaven nog wel een kijkje in de keuken van het Amerikaanse leger. Van het nog te vormen leger, welteverstaan. En dat is niet hoopvol.




In ons vliegtuig zat namelijk een groep van 15 jongeren, op weg naar Fort Jackson, een van de grootste basistrainingskampen van de VS.
Je schrikt allereerst van de leeftijd van deze 'nieuwe soldaten'. Er was er één bij die 18 leek, de rest gaf je niet ouder dan 16. Vervolgens hielden ze een wedstrijdje wie er het meest 'ghetto' was; hoe slechter de achterbuurt is waar je vandaan komt, hoe beter. Het was snel duidelijk dat er maar één reden was voor hen om zich aan te melden: geld. En als er met een mengeling van trots en bravoure wordt gezegd 'binnen een jaar heb ik iemand doodgeschoten', dan ben je even stil.

In Columbia aangekomen moesten ze zich opstellen in rijtjes, handen achter de rug en doen wat de sergeant ter plaatse blafte.




Het is heel raar om zo'n groep te zien. Allereerst omdat je je niet voor kunt stellen dat het Amerikaanse leger alleen maar uit 'domme kinderen' bestaat, maar ook omdat je weet dat zij hun leven gaan wagen voor net 1000 dollar per maand.

Koffers weer gepakt

Zo, we zijn even stil geweest, maar we moesten dan ook een beetje bijkomen van ons weekje Virginia Tech.

.

In alle opzichten vermoeiend. Veel emotie, veel verhalen, veel gereisd. Wie overigens De Pers heeft nagespeurd op zoek naar P's verhaal, kwam inderdaad bedrogen uit. Dat ging helaas niet door. Wie J's producties heeft gemist, moet hier, hier, hier en hier kijken. In de papieren versie staan nog meer stukken.

Veel mensen hebben ons gevraagd hoe we het nou allemaal hebben ervaren: welnu, het was natuurlijk raar om 24 uur na die schietpartij op praktisch dezelfde plek te staan. Het was bijzonder om tussen al die rouwende studenten te staan met een kaarsje in je hand. En op de terugweg kregen we beiden het gevoel dat - het verklaart zo'n psy-Cho niet - dat zo'n zogeheten campusfamilie vol Hokies ook best beklemmend kan werken voor iemand die zich daarin niet thuisvoelt. Nou ja, het zijn ook maar gedachten.





Zoals het nu eenmaal gaat, zijn we alweer bezig met andere zaken. Met een andere trip welteverstaan, want de komende weken gaan we achter de hotshots van de verkiezingen aan. Morgen is het in het vliegtuig richting South Carolina. 'De zuidelijke staat met de beste keuken', zoals het hier bekend staat. De koffers zijn alweer gepakt.




We houden iedereen hier weer op de hoogte.

Hokies!

Ons werk hier zit erop. We gaan morgen - als er geen onvoorziene ontwikkelingen zijn - weer richting New York. Vandaag heeft J. weer aardig wat geschreven over wat hier allemaal is gebeurd en nog steeds gebeurt. En P. heeft zich - met dank aan Paul - ook nog even tussen de schrijvende media begeven:




Als alles meezit, komt daar een verhaal van voor De Pers.
We gingen overigens nogmaals kijken op de campus, omdat er nu vooral gerouwd wordt bij de zelfgemaakte herdenkingsmonumenten. Er zijn bijvoorbeeld 32 keien neergelegd met op elke een bloem:




En op een groot aantal borden kon iedereen een boodschap schrijven voor de slachtoffers:





Het wordt hier nu een stuk rustiger. Veel studenten zijn naar huis (er zijn geen colleges voor een tijdje) en ook de media breken hun vaak indrukwekkende kampen op.
We zagen al bordjes verschijnen met 'media keep out', dus het wordt tijd om te gaan.

De stad rouwt ondertussen verder. Overal hangen de vlaggen halfstok en overal worden de nabestaanden sterkte gewenst. Op soms heel rare plekken:




Ach, het gaat om de gedachte.

Daar word je stil van

Het is gek. De ene dag zie je op tv dat zich het grootste schietdrama in de Amerikaanse geschiedenis heeft afgespeeld en een dag later sta je bijna zelf op die plek. We kwamen vanmorgen aan op de campus. Een indrukwekkend groot en -ja- charmant complex. Gelegen tussen de heuvels, badend in een lentezon. Zeer onwerkelijk allemaal.
We konden twee van de drie Nederlandse studenten hier interviewen en met hen liepen we over de campus en onder meer naar het gebouw (niet op de foto) waar de meeste slachtoffers vielen.


Wat ze te vertellen hadden, kun je in het verhaal van J. lezen.
Het politieonderzoek was nog in volle gang, maar daar stonden we dan op de plek die we zo goed kenden van de beelden.



Natuurlijk stonden overal tv-wagens en liepen er veel fotografen en andere journalisten. Het stikte er ook van de politie. Qua studenten was het rustig, maar zij die er waren droegen allemaal iets in de kleuren van Virginia Tech of met het VT-logo.

Na het interview werden de artikelen geschreven en 's avonds gingen we terug naar de campus. Daar werd namelijk een licht-bijeenkomst gehouden. Iedereen kreeg een kaarsje en vervolgens waren er toespraken en stilte.




Het was zeer indrukwekkend, sta je daar met je kaarsje tussen huilende mensen. Maar raar genoeg kwamen diezelfde studenten ook naar ons toe om te helpen met het aansteken van kaarsjes. Dat we zichtbaar media waren, maakte niets uit. Het is niet te geloven hoe vriendelijk ze hier zijn, gezien de verschrikkingen.
En, laten we eerlijk zijn, het was ook nog eens erg mooi, al die kaarsjes.



De steun voor VT is hier alomvertegenwoordigd: auto rijden met VT-vlaggen, overal vlaggen halfstok en zelfs in ons motel loopt iedereen met een VT-T-shirt. Het is echt om stil van te worden.