Beesten in de Bronx

Zeiden we het hier niet al een keer? Het leuke van gasten ontvangen in New York is dat zij altijd naar dingen willen waar je zelf niet aan had gedacht of nog geen tijd voor hebt gehad. Wij belandden daardoor vandaag in de Bronx Zoo. Het is even rijden met de metro, maar dan heb je ook wat. Wat een prachtige dierentuin is dat!
Het was doordeweeks en dus rustig. Heerlijk, heerlijk.

Ok, we waren wat verontrust door het eerste wat we zagen in de Zoo. In het niet-roken park was één plek aangewezen als rooklocatie. En waar?




Juist, bij de camels....arme beesten ;-)

Zonder gekheid, het is een prachtig park. Met veel aanbod, van enorme ijsberen tot piepkleine muizen...



...en van een nachtdierenexpo ('ik zie niks!!')...




...tot een vissenshow van de plaatselijke zeeleeuw-komiek:





Iemand bezwaar tegen wéér een diavoorstelling? Nee? Goed, komt ie (excuus voor het grote aantal foto's type 'beest-in-boom', da's echt toeval):

We waren oprecht teleurgesteld toen we de Zoo (die ging sluiten) moesten verlaten. Omdat we er sowieso langer hadden willen zijn en omdat we de tijgers hadden gemist. Boehoe. Nou ja, hebben we een reden om een keer terug te komen:




De treurnis was snel vergeten toen we ons onderdompelen in het lichtbad dat Times Square heet:




Na een hapje in een Ierse pub én de onvermijdelijke Starbucks, ging het naar huis. P. en ma stonden nog even stil bij de schaatsbaan in Bryant Park, maar concludeerden dat Rockefellers baan mooier is. Misschien morgen even kijken?

Staal en zenuwen

'Een goed kompas wijst altijd naar het Noorden'. Met zulke teksten op Delftsblauwe tegels kun je bij ons wel aankomen. Letterlijk, want vandaag zijn P.'s moeder en het echtpaar Staal bij ons geland.




Ma P. was een beetje zenuwachtig voor The Big Apple, maar ons 'rustig wennen aan de grote stad'-programma doet wonderen. Uiteraard werd er eerst bijgekletst en Nederlandse boodschappen uitgepakt (waaronder bovengenoemd tegeltje!).
Daarna lekker eten bij Bar Tabac (ja, dáár weer):




En via onze straat (klik) en een postbode (klik), de brandweerkazerne (klik) en de Starbucks (klik....Hé! Staal, kappen met fotograferen nou!) ging het uiteraard richting de boulevard:




Ja, dáár weer. Het is en blijft een mooie plek. Gelukkig vinden onze gasten dat ook. (klik, klik, klik)





Morgen gaan we leeuwen kijken.

Op hete kolen

Ok, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de vorige bijdrage aan ons blog een beetje abrupt eindigde. Dat komt omdat P. in slaap is gevallen achter de pc. Ahum.
Na Schwarzenegger gezien te hebben, hebben we namelijk nog een rondleiding over het kamp gekregen (eettent, massagetent, 'geestelijke ondersteuningtent') en gesproken met brandweerlui die na 3 dagen tussen de branden te hebben gewerkt, voor het eerst een maaltijd kwamen halen in het basiskamp:




En dát was dus echt het einde van die dag. Nou ja, we gingen eerst nog stevige schoenen kopen, want we kregen het voor elkaar om de volgende dag met een brandweerman mee te mogen, richting vlammen. En slippers waren niet geschikt.
Dus stonden we in onze nieuwe boots de volgende morgen heel vroeg weer op het basiskamp. Het was nog niet genoeg, want we kregen nog wat kleding mee:




Ingepakt en wel gingen op zoek naar de Harris Fire. En, het klinkt misschien gek voor zo'n grote brand, zo makkelijk was het niet. Het vuur verplaatste zich snel en vaak ver weg van een verharde weg. We kwamen in onze zoektocht nog een groep gevangenen tegen (oranje overalls) die de brandweer meehielpen met hand- en spandiensten:





En uiteindelijk kwamen we terecht bij een groep mensen die ergens boven op een berg woonden en niet weg wilden, terwijl het vuur letterlijk in hun achtertuin was...rare lui ("Nee, we gaan niet weg, we blussen het zelf wel". Tuurlijk):




Daar is ook een verhaal over verschenen, maar niet online, dus helaas geen link. Wel nog een extra verhaal gemaakt over de branden en illegale immigranten, en dat is HIER te lezen.


Vandaag de laatste branddag in Californië afgerond: we konden mee met een meneer die voor het eerst na zijn evacuatie z'n huis mocht bekijken. Stond het er nog of niet? Hij wist het niet, wij uiteraard ook niet, dus spannend. Onderweg (hij woont bovenop een berg) kwamen we deze niet-hoopgevende beelden tegen:



Eenmaal boven gekomen, bleek dat onze man enorm veel geluk had gehad. Een paar boompjes van zijn gaard en een paar irrigatieslangetjes waren verloren, maar het huis stond er nog. Blije telefoontjes naar de familie.






Het waren niet onze spullen, maar zelfs wij waren een beetje opgelucht. En bekaf, dus was het weer terug naar LA, terug naar ons hotel en morgen terug naar NY. Stofzuigen omdat we hoog bezoek verwachten. Maar eerst op de luchthaven van LA nog een paar sterren spotten. Hopen we.

We zijn er gloeiend bij

Een paar dagen rennen en vliegen hebben ons ervan weerhouden om hier elke dag te vertellen wat we nu eigenlijk in Californië aan het doen zijn. Zoals gezegd woeden hier nogal wat brandjes. Veel mensen geëvacueerd, veel terrein verbrand, veel gebouwen verwoest. Op onze eerste dag zijn we naar een van de opvangcentra gegaan waar mensen angstig wachtten op het nieuws of hun huis het allemaal had overleefd:




HIER het verhaal.

We reisden vervolgens naar San Diego en onderweg zag je voortdurend brandjes, dikkige rook en helikopters overvliegen.



Het rare is: op tv lijkt het alsof álles in brand staat. Maar je kunt hier lopen en dan een fikse brand op een heuvel zien waar de brandweer koortsachtig probeert te blussen, terwijl onderaan de auto's ongestoord voorbij razen en mensen op hun fietsje een pak melk gaan halen.

Wij kwamen via via (de hotels zaten alle vol in San Diego) onverwacht in een luxe condo terecht in Solana Beach, met zwembad en tennisbaan. Niet te gebruiken vanwege de as die blijft neerdalen, maar een prima uitvalsbasis:




's Avonds nog geprobeerd bij de opgevangen zebra's en emoe's te kijken in de nabijgelegen Fairground. We mochten niet bij de dieren, maar zoals sommige mensen erbij lagen (met hekjes om zich heen om een eigen plekje af te bakenen)...dat deed ook aan dieren denken.


De volgende morgen ging het richting Qualcomm Stadion, oftewel de Q. Het is dé plek waar geevacueerden uit het zwaargetroffen San Diego naartoe gaan.




Hier een korte visuele impressie: (let vooral op de biker-hond!):

En HIER is het verhaal. We gunnen niemand rampspoed, maar als je dan toch zoiets meemaakt, dan is het verblijf in dit stadion een goede afleiding.

's Middags/'s avonds ging het richting basekamp (waar de brandweer bijeenkomt en nieuwe plannen maakt)





en daar stond tot onze verrassing meneer Schwarzenegger. Geen grapjes over goeverneur Arnold, maar hij is toch best klein in 'het ecchie'.
(hup, nog een diavoorstelling:)

D'r staat iets in de fik!

Het brandt aardig in Californië, dus hebben wij vandaag onze spullen gepakt en zijn naar LA gevlogen. Daar gaan we zien wat voor schade de steeds grotere brandhaarden aanrichten. We houden je hier op de hoogte.
Kort de reis: die was lekker turbulent (dat vond P. weer heerlijk!), we konden de branden al zien vanuit het vliegtuig, én het mooie van de reis LA, New York is dat we altijd onze 'ik-zie-een-bekende-Amerikaan' lijst kunnen aanvullen. Vandaag zagen we drie min of meer bekende personen:




Voor wie het opgeeft: dat zijn de bioloog/tv-persoonlijkheid Jeff Corbin, ABC-news anchor Charles Gibson en actrice Faye Dunaway (die laatste zat in een rolstoel). Misschien niet de grootste beroemdheden, maar een Bridgepeople-hand is snel gevuld.

Ok, op naar de branden....!

De 13 dagen voor Halloween

Hoe kun je Halloween nog commerciëler maken? Nou, door er iets bij te verzinnen. Gisteren bijvoorbeeld zijn de 13 dagen voor Halloween ingegaan, het 'startsein' als het ware. De tv-zenders halen de B-horror films uit de kelder (YES!) en langzaamaan komen de buurten hier in een spooksfeertje (lees: nep-spinnenweb, geraamtes van papier).




Nou kunnen we wel net zo koeltjes doen als vorig jaar over dit spookfeest, maar om het Amerika-gevoel wat sterker te maken, hebben we besloten het dit jaar iets anders aan te pakken. We gaan ons er ook een beetje aan wagen. Stap 1: we kopen vandaag een pompoen en gaan 'm opensnijden. De vorderingen melden we hier. We hebben al een instructiesite gevonden en daar wordt zelfs het juiste gereedschap aangeprezen:




Hahahahahaha...we pakken het misschien toch iets minder professioneel aan dan dat.





Iemand overigens enig idee hoe lang die dingen eigenlijk houdbaar zijn??

Tien vragen aan...

J. is terug! Een goed moment om even terug te blikken. Dus vandaag in onze rubriek 'Tien vragen aan'...tien vragen aan J.


door P.


1
P.: Je bent tien dagen in Nederland geweest, wat was het grootste verschil met de VS?
J.: De stilte, orde en rust en de ophef over een mafiabaas.

2
P.: Wat was de meest vreemde ervaring?
J.: In onze oude groene Toyota van Wijhe naar Delft rijden, maar moeten parkeren met een bezoekerskaart.

3
P.: Wat had je in Nederland wat je in New York niet hebt?
J.: Teletekst, onze trouwfoto's, rokerige café's






4
P.: Wat was het hoogtepunt van je reisje?
J.: De skyline van Veenendaal, gezien van de Utrechtse Heuvelrug. De wijn en het gezelschap waren ook erg ok.

5
P.: En wat was je dieptepunt?
J.: Een nacht op het, overigens zeer mooie, toilet van Lies en Karel na een maaltijd van zalm en krieltjes met Dick

6
P.: Wat ben je vergeten in Nederland?
J.: Om een frikadel speciaal te eten en om een kroonsteentje te kopen zodat de nieuwe lamp eindelijk goed kan branden (de Amerikanen gebruiken krakkemikkige plakbandjes).





7
P.: Wat zul je nooit meer doen als je weer teruggaat naar Nederland?
J.: Jou thuislaten : )

8
P.: Wat heb je meegenomen naar Amerika?
J.: Stroopwafels in Delfts blauwe blikjes voor onze huisgenoten, normale deodorant, boeken, tijdschriften.

9
P.: Wat mis je uit Nederland?
J.: Vrienden die je niets hoeft uit te leggen.

10
P.: Wil je nog iemand de groeten doen?
J.: Wat denk je zelf?