La familia

Vandaag zijn we toegetreden tot La Familia, de Octopus, the Mob. We hebben het over de Maffia, de Stroller Maffia om precies te zijn. Zoals we al schreven toen we net in de wijk Park Slope kwamen wonen: deze buurt staat bekend om z'n vele kinderwagens (strollers) en z'n vele bemoeizuchtige ouders (maffia). Welnu, we hopen nooit bemoeizuchtig te worden, maar de stroller is er nu wel:



Voor wie het wil weten, het is de City Mini en je ziet die hier steeds vaker. Wij kregen de tip van een Nederlandse vriendin die er erg over te spreken was. Net als met auto's zullen de eigenaren van duurdere kinderwagens op ons neer gaan kijken (en er rijden hier érg dure strollers), maar die schaamte komen we wel weer te boven. Wij vinden het nu vooral gek om opeens zo'n ding in huis te hebben. We zeiden het al eerder, maar nu helemaal; het wordt allemaal erg echt zo.
Je ziet, we hebben Teddy de beer weer als proefkonijn gebruikt. Dat moet maar even zolang de mini-Bridgeperson er nog niet is. Maar dat geeft ons dan weer de kans om wat buik-foto's te maken en jullie ook (op veler verzoek) visueel op de hoogte te houden van de voortgang:

Zeilen in Vermont

We zijn in Vermont. Nee, we wáren in Vermont. De terugreis naar New York is inmiddels begonnen. En P. kan in het Business Center van het hotel (één kamer met een pc) even bloggen terwijl J. het verhaal uitwerkt dat ons naar Vermont heeft gebracht.



Het klinkt misschien raar voor een staat die níet aan het water ligt en juist bekend staat om de heuvels, maar onze bestemming was een bekende zeilster. Tania was namelijk in 1985 de eerste (en lange tijd jongste) vrouw die alleen rond de wereld zeilde. Erg stoer natuurlijk.



Maar het ging niet zozeer over háár als wel over dat jonge Nederlandse meisje dat in haar voetsporen wil treden. Wij vroegen Tania wat zij er van vond, of ze nog tips had, of het gevaarlijk was, of ze baalde van alsmaar jongere zeildames, of ze zelf nog een keer ging, of ze ook nog even wilde poseren en of ze al genoeg van al onze vragen had.



En we vroegen uiteraard wat een zeilster pur sang te zoeken had in de (prachtige) heuvels van Vermont? Volgens haar hebben zee-mensen en berg-mensen dezelfde instelling: namelijk zelfredzaamheid. We weten niet zeker of wij nou zo zelfredzaam zijn (geen wifi, geen mobiele telefoons daar), maar mooi wonen is het zeker:



Na afloop gingen we ook nog even op bezoek bij de vader van onze wereldreizigster, die een paar boerderijen verderop woont. (als je als aanwijzing meekrijgt 'na de koeienweide, bij de derde vervallen schuur rechtsaf, dan weet je dat je buiten de bebouwde kom zit).
Hij had een enorme koeienschuur omgebouwd tot woning.



We zagen ons daar wel wonen. Maar op ons wacht een appartement op vier hoog in Brooklyn en daar gaan we nu weer heen. Want morgen moeten we ons voor de derde en laatste keer melden bij de babycursus. 34 Weken vandaag. Woohaa, het komt allemaal erg dichtbij.

Geef ons maar de schuld

Ahum. Dat was dus allemaal niet zo leuk vandaag. Na afloop van de verloren WK-finale Nederland-Spanje hoorde je veel mensen praten over een blunderende scheidsrechter of die enorme kans(en) die Robben miste.



Maar bij deze verklappen we dat het allemaal aan ons ligt. Je traint er weken voor, maar op het moment supreme zijn we er niet in geslaagd om constant te blijven.
Eigenlijk ging het 's morgens (de wedstrijd was hier om 14.30 u plaatselijke tijd) al mis. In tegenstelling tot álle andere wedstrijddagen van Oranje, kon P. vooraf niet zijn geluksshirt al aanhebben. Hij had nog een paar uur volleyballen in het park op het programma staan en niemand wil dat hét shirt doorweekt is van het zweet.



Vanaf dat moment ging het alleen maar bergafwaarts. Al om 12 uur ging P. naar The Black Horse - inmiddels mét fris Oranjeshirt aan - met de bedoeling een stoel vrij te houden voor de zwangere J. die nog even bezig was. Je raadt het al: de Black Horse zat toen al stampvol. Waar kwamen al die andere Oranje-fans vandaan? Waar waren zij bij alle andere wedstrijden van het Nederlands elftal? De keuken was ook niet open, dus voor P. ook geen gebruikelijke pre-match bagel.



Om het nog erger te maken, stonden alle tv's tijdens de voorbeschouwing op een Spaans kanaal. Dat was nooit eerder gebeurd en dan voelt het als Nederlander toch opeens als een uit-wedstrijd. Gelukkig werd er vijf minuten voor aanvang toch voor ESPN gekozen en zo leek de kosmische eenheid hersteld.
Helaas, het was inmiddels zo druk geworden dat J. de Black Horse niet eens meer in mocht! Dus moest zij op zoek naar een andere locatie. Gescheiden de finale bekijken: geen goed teken.

We maakten een dramatische keuze: J. zou naar een rustiger plek gaan en P. zou daar de tweede helft aanschuiven. De zenuwen zorgden ervoor dat we niet helder dachten. De Black Horse verlaten - het café dat ons zoveel plezier én overwinningen had bezorgd - was natuurlijk een doodzonde.

De tweede helft keken we in de Smith's Tavern. Aardige tent, en veel rustiger en koeler, maar de tv's waren kleiner, het geluid niet goed en er was amper iemand te vinden die vóór Nederland was.



We wisten al wat er stond te gebeuren en toen uiteindelijk dat vervelende doelpunt viel, voelde P. even aan zijn baard. Zijn baard! Oh nee, die had hij een paar dagen geleden afgeschoren...waarom had hij toch niet naar Jeroen geluisterd!

Nog steeds hebben we het verlies nog niet helemaal verwerkt en we slaan onszelf nog steeds voor het hoofd dat we niet alle geluks-rituelen zorgvuldig hebben herhaald. Gelukkig is een WK-finale niet ons persoonlijke hoogtepunt van 2010 en over vier jaar is er de herkansing in Brazilië. We gaan ons shirt maar eens wassen.

Hello baby

Je kunt veel van ons zeggen, maar niet dat we niet proberen te integreren. En als aanstaande New Yorkse ouders hebben we vandaag iets typisch Amerikaans gedaan: de childbirth class (zeg maar, de geboortecursus). Handig, want hier gaat alles er net anders aan toe dan in Nederland en wij maken kennis met een cultureel fenomeen. De cursus telt drie bijeenkomsten en vandaag was de eerste. We raden het iedereen aan, want het is informatief én bijzonder hilarisch.
Het gaat precies zoals je verwacht. Zo'n tien stellen verzamelen zich in een zaal van het ziekenhuis, waar een docente met een vet New Yorks accent iedereen welkom heet.



(we hebben geen foto's gemaakt, toestel vergeten, hopelijk de volgende keer)

Nou dachten wij vooraf - onze mening gevormd door wat je op tv ziet - dat we in een kleurrijke zaal zouden zitten, misschien wel allemaal op van die yogamatten. En een oneindige voorraad koffie en donuts. Helaas, dit was een aftandse ruimte (wel groot) met stoelen tegen de muren en de amper regelbare thermostaat op ijzige temperaturen. Waardoor de helft van de zwangeren na tien minuten met grote lakens omzat om warm te blijven (terwijl buiten de mussen van het dak vielen).

Elke groepsbijeenkomst begint met een voorstel-rondje, dus deze ook. Mannen probeerden natuurlijk de grappenmakers te zijn: 'Ze heeft me hierheen gesleept' en 'Tja, ik heb haar dít tenslotte aangedaan (vinger naar buik)'. En na de pauze lagen gewoon drie van de tien mannen in hun stoel te slapen. Echt. Daar heb je als vrouw wat aan.



We ontmoetten een aantal aardige lui - ook Europeanen - tijdens de cursus. Dat is ook een van de redenen waarom veel New Yorkers eraan meedoen. In een grote stad is het niet altijd makkelijk om mensen te vinden die in hetzelfde schuitje zitten. Soms worden op dit soort cursussen vriendschappen gesloten; wat weer handig is als na de geboorte junior een avondje ergens moet worden gedumpt.

Contact met je mede-cursusgenoten is zo gelegd. Want je moet toch met iemand een glimlach delen als de docente voor de vierde keer een babypop door een pluche bekken (jazeker die bestaat) duwt. En echt hilarisch werd het toen de filmpjes werden getoond. Niet alleen omdat het ziekenhuis nog een VHS-videorecorder heeft, maar ook omdat de beelden zo heerlijk jaren zeventig zijn. En de hele groep ligt dubbel als vader 'Carl' in de video 'She'll be coming 'round the mountains' begint te zingen om zijn bevallende vrouw te kalmeren. Om vervolgens de docente te horen zeggen dat het 'een goed gekozen lied is, want een wee is als een berg'. Ha ha ha ha...oh, wacht dat was serieus?

Het mooie van dit alles, is dat die filmpjes natuurlijk ook gewoon op YouTube staan (P. had de titel onthouden en dat met de zoekterm 'Carl' blijkt succesvol te zijn). Dus kunnen wij ze met jullie delen. Dit is slechts een deel van het filmpje, want aangezien het over bevallingen ging, kregen wij de 'full monty' (overigens ook te vinden op YouTube)






Onze belangrijkste vraag na afloop was: kun je nog érgens dat ziekenhuisbehang krijgen uit het tweede filmpje? Of dan in ieder geval de trui die Jim draagt?
Volgende week is deel twee, met onder meer een rondleiding door het ziekenhuis. Hopelijk zien we dan kans wat fotootjes te schieten. Stay tuned.

(z)wetenswaardigheden

Clubblaadjes hebben altijd een pagina met 'wist u dat?'. En zo moet je deze blogpost ook lezen, want het is een allegaartje van feiten, beslommeringen, geklaag, observaties en gefilosofeer. Om de afgelopen dagen samen te vatten.

Laten we bij gisteren beginnen. Wisten jullie dat Nederland de finale van het WK Voetbal heeft gehaald? Raad eens waar wij zaten?



De Black Horse is onze Oranje-stamkroeg en we gaan er ook de finale kijken. Wij zijn er overigens niet de enige journalisten, want er blijkt ook iemand van de NPR te zijn. De dame schrijft niet alleen elke keer een verslag van de wedstrijden vanuit de kroeg, maar is ook nog eens een Oranje-supporter (want Nederlandse voorouders). Altijd goed! En na een gesprekje over hoe en wat tegen Uruguay, bleek ze P. nog geciteerd te hebben in haar verslag. Wat wil je ook met zulke diepzinnige uitspraken: KLIK.


We verlieten de kroeg weer met high fives en de belofte dat alle New Yorkers met een Nederlands hart zich aanstaande zondag weer bij de Black Horse zouden melden.
Dat wil zeggen; degenen die niet gesmolten zijn. Want we zitten middenin een hittegolf (met zo'n 104 graden F en dat is 40 graden C). Alleen al de 10 blokken teruglopen van de Black Horse naar huis is dan een hele opgave.
Zeker als je zwanger bent (geforceerd bruggetje om weer eens een foto van een groeiende J. te plaatsen):



Het werd gisteren alleen nog maar erger, want om een uurtje of 9, net toen J. bezig was met een vraaggesprek voor Radio 1....



...klapte de hoofdzekering eruit. En zaten wij in het pikkedonker (maar J. ging als een echte professional gewoon door met haar interview). Nou is het jammer dat de lichten uitgingen...



...maar het ergste was: geen airco's meer. En dat is gewoon niet te doen in deze hittegolf op 4 hoog. We probeerden eerst nog wat verkoeling te vinden met een ijsje in een koffietentje om de hoek:



Maar onze huisklusjesman slaagde er niet alleen niet in om de zekering te vervangen, maar zelfs de bestaande behuizing te vernielen. En bedankt! Dus moesten we noodgedwongen bij vrienden - mét airco - overnachten.
's Morgens bleek het allemaal nog niet gemaakt, maar gelukkig hadden we op tijd weer stroom om te zien dat Spanje de tegenstander wordt van Oranje. Dat wordt genieten.

(oh, en zoals jullie zien, heeft P. iets wat op een baard lijkt. Hij denkt dat dat Oranje geluk brengt. Maar hij overweegt het voor zondag toch af te scheren, omdat je verzorgd voor een finale moet verschijnen. Wat zegt gij, houden of scheren?)

Wat nog meer vanuit Brooklyn? Nou, dat wij langzaamaan een aardige voorraad spullen aan het aanleggen zijn voor de kleine-in-aantocht. En het lijkt alsof iedereen wel iets weg te geven heeft. Zo tuften we eergisteren met een echte Nederlandse houten box (hier is alles plastic) door New York. Overgenomen van kennissen. En vanmorgen liepen we door het park met een wipstoeltje. Meegekregen van vrienden. Alsof het heel normaal is:




Verder kreeg P. eindelijk een overzicht opgestuurd van hoeveel exemplaren er eigenlijk waren verkocht van Van Jan Kees tot Yankees. Durft iemand een gokje te wagen?



De teller staat nu officieel op 1152 stuks. En aangezien dat meer dan de helft van de gedrukte exemplaren is, is P. daar blij mee. Maar het kan altijd meer, dus als iemand nog een boek wil kopen...


Nog meer post. We dachten even dat er een brief was binnengekomen waarin stond dat J. 'juryduty' moest doen. Je kent het wellicht wel: hier is een rechtssysteem waarin gewone burgers een jury vormen bij een rechtszaak.



Iedereen in de VS die mag stemmen, komt daarvoor in aanmerking. Het leek ons geweldig om dat ook een keer mee te maken. Zo is er een voorselectie waarbij de advocaten van beide kanten mogen bepalen of ze je wel of niet in de jury willen. En dan het beraden, net als in de films hé (we spraken mensen die het al eens hebben gedaan en die noemen het 'doodsaai', maar toch).



Het bleek echter om een brief te zijn waarmee ze J.'s geschiktheid wilden bepalen. En aangezien we niet mogen stemmen, is het 100% zeker dat juryduty er ook niet inzit. Maar dát was toch een geweldige blog geweest.

Zo, daarmee zijn jullie weer even op de hoogte. We bloggen verder ná de hittegolf

Goeie dag

Ook zo'n fijne dag gehad? Uiteraard kon je P. vanmorgen weer in de Black Horse vinden. Zelfde kruk, zelfde shirt, zelfde ontbijt. Helaas moest J. eerst werken en kon ze pas later aansluiten, maar nog wel 'onze' winst in al z'n glorie meemaken.



We schreven al eerder dat de grote Nederlandse enclave in New York zich tijdens voetbalwedstrijden van Oranje in Tonic bevindt; een bar in Times Square. Wij gaan daar bewust niet zitten. Te ver weg, te veel Nederlanders. En nu alles in dit WK naar wens verloopt, zijn we bijgelovig genoeg om de Black Horse trouw te blijven.



Ook omdat je daar New Yorkers tegen het lijf loopt die het Nederlands elftal een warm hart toe dragen. De een vindt het spel gewoon mooi, de ander heeft Hollandse roots en een derde heeft een jaar in Nederland gestudeerd. Mooie verhalen. En we krijgen gratis bier van onbekenden en delen high fives met iedereen die z'n hand omhoog steekt.
Je merkt - vooral in de media - dat de VS uit het toernooi ligt, want er is hier iets minder aandacht voor. Maar tegelijkertijd zijn er nog genoeg mensen geïnteresseerd om een goed sfeertje te creëren in de kroeg. Allemaal even vriendelijk.

Uiteraard verlieten we de Black Horse schor en blij. En thuis wachtte ons nóg een verrassing, want de eerste echt grote online bestelde baby-aankoop werd afgeleverd. Om ons er nog maar eens aan te herinneren dat dit een bijzonder jaar is (en dat we nou toch echt eens met die babykamer aan de slag moeten):