Straat bekijken

Met dank aan Ka die ons erop wees dat 'wij' (we gebruiken die term losjes) de primeur hebben: Google heeft een aantal Amerikaanse steden gefotografeerd, waaronder dus New York, en die 'straatbeelden' zijn via Google-maps te bekijken.
De nieuwe toepassing heet Street View en wie wil kan dus ook onze straat bekijken en er 'doorheen lopen':




Dat betekent niet dat niemand meer langs mag komen om ons persoonlijk te ontmoeten...;-), maar misschien is er iemand geïntereseerd hoe ons Brooklyn er uit ziet. Oh en kijk meteen even naar Smith-street, onze favoriete eet- en shop-straat.

Ka, nogmaals dank.

Daar komt de bruid...alweer

Het was Memorial Day Weekend: geen Pinksteren vieren, maar alle Amerikanen herdenken die ooit in de strijd zijn gevallen. Herdenken gebeurt altijd op de laatste maandag van mei. Nou sorry, dat hebben we niet gedaan. Om ons geweten te sussen, melden we het hier toch maar even en een plaatje erbij:






Wij hebben de dag doorgebracht in het park (zoals het hoort op zo'n warme dag). Nu is dat niet zo bijzonder, maar waar we ons wel over verbaasden was het grote aantal bruiloftsreportages dat daar plaatshad. We zagen rond het pittoreske Lullwater (echt het heet zo) in Prospect Park wel 12 bruidsparen. En allemaal Aziaten. Te herkennen aan een groot gevolg. (getuigen, familie, minstens twee fotografen en iemand die de hele boel filmt)




Iemand enig idee hoe dat kan? Trouwen deze week alleen Aziaten? Of gaan alleen zij naar een park om foto's te laten maken? Wij konden de hoeveelheid en herkomst van de bruidsparen niet verklaren.

Comfort

Ze leven nog! Onze huisgenoten hebben het Hollandse maal overleefd. Dat mag ook wel, want we hebben er hard op gezwoegd. Terwijl P. de foto's maakte, bereidde J. het eten (nee hoor, hij heeft heus wel geholpen):




We hadden aan alles gedacht: een menukaart in Nederlands en Engels, Delfts-blauwe pannenlappen en vaas, een rode, witte en blauwe kaars en uiteraard Nederlandstalige muziek (erg dat we zoveel hadden dat we makkelijk een hele week hadden kunnen 'draaien').
Dus met de randvoorwaarden zat het wel goed, vervolgens was het hopen dat het eten een beetje 'in de smaak' viel:




Onze gasten kregen voorgezet: cocktailprikkers met haring/roggebrood, uitje/kaas, augurkje/worst en ham/meloen. Vervolgens was er hete bliksem, een gehaktbal en een preitaart en als toetje vlaflip en boerenjongensijs.

Wij vonden zelf alles eigenlijk wel heel erg lekker. En onze Amerikaanse disgenoten waren er ook over te spreken. De een schepte nog eens extra hete bliksem op, terwijl de ander het al snel voor gezien hield....maar toch. Comfortfood, werd het genoemd. We vatten dat maar op als een compliment.
Oh en bij de koffie was er natuurlijk een stroopwafel en daar hebben we nog nooit iemand over horen klagen. Dat ging er in als zoete koek...(sorry)

Ok, na afloop werd er misschien niet geschreeuwd om een snelle herhaling van een Hollands diner, maar wél om een herhaling van een huisdiner. Waarmee maar gezegd is dat het allemaal erg gezellig was. Gezellig...da's ook zo lekker Nederlands.

Hollandse kost

Niet te geloven, maar het is precies een jaar geleden dat we hier een appartement hebben uitgekozen. Inderdaad, het appartement waar we nu in wonen...
En het heeft er niets mee te maken, maar het komt toevallig wel zo uit dat we op deze heugelijke dag onze eerste echte Hollandse maaltijd gaan eten!

Onze huisgenoten zijn erg geïnteresseerd in wat Hollandse kost nou is. Wij zelf ook, want we moeten waarschijnlijk terug naar onze jeugd om echt 'Nederlands' eten te herinneren.

Maar het is dus gelukt, we hebben een maaltijd samengesteld. En het huis uitgenodigd:





Morgen meer over of het te eten was. Het verhaal van vandaag (en gisteren) was wat er wel en niet in de VS te krijgen is. Nou, haring dus wel. En stroopwafels ook. Dat viel ons mee.




De echte lastige? Vla en gebraden gehakt. Vla zou hier custard moeten heten, maar daar reageert niemand op en van gebraden gehakt ('roasted minced meatbread', leert internet) gaan ook alleen de wenkbrauwen omhoog.




Nou ja, daar hebben we al wat op gevonden, dus dat gaat wel goedkomen.
En ok, we hebben ook nog eentje bedacht waarvan we vooraf wel konden bedenken dat het niet ging lukken: boerenjongens.






"Raisins on brandy? No?" We werden steeds doorverwezen naar de drankenhandel....nou ja, daar hebben we dan ook maar wat ingekocht.

Nog eentje dan...

Zodra we ze elke dag zien en we berichten krijgen dat jullie er niet op zitten te wachten, stoppen we er onmiddellijk mee. Maar tot die tijd wordt elke 'sighting' van een bekende Amerikaan hier trouw gemeld.

P. was vandaag in de Upper West Side en daar lopen ze nog wel eens in het wild. Hij zag deze:



Dat is inderdaad Jeff Daniels. Bekend van Dumb & Dumber, Terms of Endearment, Arachnafobia, nou ja wat allemaal op IMDb staat. Volgens P. had ie een rare hoed op. Blijkt allemaal te kloppen, want meneer is zanger/gitarist geworden en die hoed speelt een rol in zijn show.

Qua bekendheden hebben we het gevoel dat we nog niet in de hoogste categorie scoren. We houden onze ogen open voor sterren a la Brad Pitt en Julia Roberts.

Ditjes en datjes

Wat gebeurde er nog de afgelopen dagen? Tijd voor een paar ditjes en datjes.

Nogmaal gingen we kijken bij de C40 Large Cities Climate Summit. Om te horen wat de Rotterdamse delegatie nou had geleerd en/of weggesleept van deze top. De krant wilde nog wat 'actiefoto's', dus volgden wij de mannen (ja, die dame in het korte broekje rechts hoort er NIET bij...) door de straten van NY.






Ondertussen hoorde J. de boel een beetje uit:




("Dus uw fotograaf heeft bij mijn dochter in de klas gezeten. Wacht ik zal haar nu even bellen")....zucht....

Het verhaal + foto zijn terug te vinden in het Rotterdamse deel van de krant. Helaas heeft het de online-editie niet gehaald, dus geen linkje hier.


Verder heeft P. nog, op uitnodiging, een volleybaltoernooitje gespeeld waarbij het hem bij aanvang opviel dat de deelnemers wel erg vriendelijk tegen elkaar waren. Al snel werd duidelijk dat het om een evenement van Gotham Volleyball ging.




Best gezellig, al kreeg P. iets meer aandacht dan anders. Voorlopig gaan we er vanuit dat P. daarvoor gevraagd is vanwege zijn volleybal-kwaliteiten...


Verder nog naar Shrek 3 geweest. Vanwege een inside joke een verplichting, maar ook omdat we de eerste film wel leuk vonden.





Nou was de film 'meer Shrek' en daarmee is het wel gezegd. Maar op weg naar de bioscoop zag J. dat het gebouw tegenover onze bioscoop wel erg leek op een gebouw uit Spiderman 3. Ja, eigenlijk leek onze bios wel op de bios uit Spiderman 3. Zou het?
Ja, dus. In 'onze straat is vorig jaar een scene opgenomen:




Dat blijkt al in juli te zijn geweest en toen zaten wij in ons tijdelijke appartement, dus vandaar dat we het hebben gemist. Toch een plus voor J's opmerkingsvermogen!

Het wachten is op de film over Bokito. Ja, dat was zelfs hier nieuws! P. heeft waarschijnlijk nog een foto van hem van het laatste bezoek aan NL en Blijdorp. Kopen?

Ter afsluiting nog een paar linkjes voor iedereen die de papieren versie niet heeft, maar wel op de hoogte wil blijven van J's producties:

- Niet spotten

-Cowboy

-Hallo schat!

Zuinig

Het is prettig om weer thuis te zijn. Maar met de alledaagse gang van zaken komen ook de beslommeringen weer terug. Zoals deze bekende enveloppen:





Ja, P. ziet eruit als een malloot, maar daarom maakte J. die foto ook. Het is overigens niet te versmaden hoe lastig de Belastingdienst het je nog maakt als je naar het buitenland gaat. Maar ach, het is hier wel leuker.

Blijven we dan alleen maar binnen met de paperassen? Zeker niet, vandaag gingen we richting Central Park, want daar vlakbij werd de C40 Large Cities Climate Summit gehouden. Een ideetje van Bill Clinton. Burgemeesters van een aantal grote steden kwamen bijeen om te praten over milieu enzo. Zuinig aandoen met water, opletten met je lampjes. Dat werk.
Welnu, er was ook een Nederlandse delegatie en wel uit....Rotjeknor.
Wie ziet 'm al zitten?





Juist, de man bij wiens dochter P. ooit nog in de klas heeft gezeten. (aub niet weer dat verhaal!) En nee, er was geen sprake van herkenning...

Het had weinig gescheeld of we hadden er helemaal niet bij kunnen zijn. Amerikanen krijgen er een handje van om heel veel media uit te nodigen en ze dan maar in tv-zalen te zetten zodat ze daar op een aftandse Panasonic kunnen zien wat er in de ruimte naast hen gebeurt.
Niets ervan, zo drong J. aan en door haar kordate optreden konden wij en anderen toch mooi live bij het debat zijn.
Of we dat achteraf (enigszins droog) nog vonden..., maar we hebben Ivo in ieder geval kunnen spreken.





Wie overigens die andere man op de foto herkent (NIET spieken op z'n naamkaartje) wint een prijs. We verwachten inzendingen uit Rotterdam!

Daar zaten we net op te wachten

Een rare, rare dag. Het begon allemaal erg goed op LAX, de luchthaven van Los Angeles. Daar zagen we namelijk niet één, maar zelfs 3 bekende Amerikanen. Ja, nu de kop eraf is, zien we ze overal. Allereerst stonden we met deze twee in de rij bij Starbucks:






Hij (David Charvet) is bekend als Matt Brody uit Baywatch en zijn verloofde heet Brooke Burke, een bekende tv-host en (bikini-)model. Mensen uit LA zijn blijkbaar erg gewend aan bekenden, want ze lieten hen met rust (ja, wij ook).

Vijf minuten later kwam deze de gate binnenlopen:





Dat is Steve-O. Juist, bekend van Jackass. Hij was iets populairder, dus een paar 'He, Steve-O!' waren nog wel te horen, maar ook hij werd met rust gelaten.

Deze drie stapten in hetzelfde vliegtuig als wij, maar we kwamen niet tegelijkertijd aan in New York...
Dat zat zo: na een half uur vliegen klonk de stem van de gezagvoerder. "Dames en heren, we keren terug naar LA, er brandt hier een lampje en dat hoort niet." Of je wilt of niet, dat voelt toch niet lekker. Aan het eind van de dag kwamen we erachter dat een van de motoren aan het oververhitten was...




(P.'s gedachten op dat moment)


Maar om een heel lang verhaal kort te maken, begon er bij terugkomst op LAX de nachtmerrie van het overboeken. De lui van Continental wisten niets en konden niets, maar we vonden een nieuwe vlucht, veel later op de dag. Om middernacht landden we in NY, de bagage is nu zoek en op weg naar huis kwamen we nog in een file te staan. Daar staat tegenover dat we thuis zijn. Heerlijk.

Indianenverhalen

De laatste werkdag in Californië zit er op. We vliegen morgen terug naar huis. Onze dag bestond grotendeels uit de ontmoeting met deze twee:




De reden voor ons samenzijn was een apparaatje dat zij aan de man brengen. Of beter, aan de indianen brengen.



Wie zij zijn en hoe het apparaatje werkt, valt natuurlijk snel te lezen in de bekende krant. Het komt er in ieder geval op neer dat zij proberen de vele indianentalen in de VS van de vergetelheid te redden. Echt, een interessant verhaal.
De man komt oorspronkelijk uit LA, dus hij wilde wel alles vertellen, maar dan moesten we tegelijkertijd mee naar zijn favoriete plekken. Dus zaten we in Long Beach en Huntington Beach (Surf City). Geen slechte plekken voor een interview...





...ja, we begonnen net te wennen aan de Westkust.

Knipper met je ogen en je ziet het niet

Zoals beloofd zouden we in de gaten houden of ons optreden tijdens het Republikeinse debat ook door de tv-camera's van John Oliver was vastgelegd (zie een paar posts geleden). Welnu, het antwoord is ja, maar als je met je ogen knippert, zie je ons niet. Of beter, P. niet. Want alleen hij is heeeeeeel even te zien.
Maar goed, het is toch The Daily Show, en dan is elke seconde op de achtergrond een begin.

Hier is het filmpje (dat ook gewoon leuk is om te kijken, want die Oliver geeft precies aan waar het knelt tijdens zo'n bijeenkomst):





Let op seconde 2.09 (P. komt van links naar rechts...en weg!)




en (maar dan moet je echt pauzeren) echt tussen seconden 2.51 en 2.52. Dan gaat het shot van links naar rechts en P. zit uiterst links.



Ok, het was niks. Maar wie het kleine niet eert...

The bigger the better

Geloof het of niet, maar er wordt heus nog (hard) gewerkt. Gelukkig vinden we echter ook nog tijd om uitstapjes te maken. En vandaag bracht een kleine omweg ons naar het Giant Forest. Het reuzenbos dus. Dat klinkt erg sprookjesachtig, maar we hebben geen elfjes of kabouters gezien. Wel deer (herten) en een heuse groundhog (bekend van de gelijknamig film en wij noemen 'm een bosmarmot):




Het bos is werkelijk prachtig en biedt naast mooie uitzichten nog wat resten van indianennederzettingen die hier stonden:




Die beren waarvoor in het laatste plaatje wordt gewaarschuwd, hebben we helaas/gelukkig niet gezien. Ook aardig: er zitten poema's. Zo stond te lezen in de kaart die je krijgt als je het park binnengaat. Wat te denken van deze tip: 'Als de poema aanvalt, vecht terug.' Het staat er echt!

Ahum. Nou ja, wij waren er voor de naamgevers van het bos: de sequoia, oftewel de mammoetbomen.
Het zijn de grootste bomen ter wereld (qua omvang, niet qua hoogte). En ze zijn aardig imposant:





En zoals het hoort in het reuzenbos, staat de allergrootste reus er ook. Hier zijn de afmetingen van deze mammoet die Generaal Sherman heet:





En hier is ie. Zoek ons maar, want we staan er echt op. Je voelt je wel heel erg klein naast dit 'grootste levende wezen ter wereld'.




Zo hebben we weer een Guinness Record van dichtbij gezien (het moet geen gewoonte worden). We genoten nog heel even na van de uitzichten daar en daarna was het richting hotel. Want morgen wacht een lange reisdag.

Schijn een lichie op mij...

In etappes gaan we nu weer richting Los Angeles. Daar wacht, als alles meezit, nog een interessant verhaal. Vandaag San Fransisco achter ons gelaten:




De Golden Gate Bridge is overigens bij daglicht wel interessant, maar (misschien zijn we met de Brooklyn Bridge verwend) ook weer niet echt 'daar val ik van achterover'. Maar toch mooi weer gezien!

Het 'lichtpuntje' van de dag was onze tussenstop in Livermore. Om de plaatselijke brandweerkazerne te bezoeken. Helaas was ie dicht:





Gelukkig konden we door de ramen naar binnen kijken en dit kleine wonder aanschouwen. Wie ziet het al?





Nee? Iets dichterbij dan?





Het gaat om deze dus:





Het is een klein wereldwonder (nou ja, da's overdreven). Het is namelijk het oudste werkende peertje ter wereld. Die móesten we even gezien hebben. Het peertje is 106 jaar oud en brandt al bijna die hele tijd.
Toch leuk om zo'n Guinnes Record van dichtbij te zien.