Hier aan de kust

Het zwangerschapsverlof van J. vloog voorbij. Voordat we er erg in hadden, zaten we al in de laatste weken. Dus bedachten we nog één grote uitstap om ons op te laden voor de 'daily grind'; het alledaagse leven. Niet te ver rijden, niet te druk, beetje natuur, aan het water wellicht. Met die criteria in het achterhoofd, viel de keuze al snel op Ocean City. Dat is in het hoogseizoen een badplaats die je moet mijden, want je kunt er dan over de hoofden lopen, zoals dat heet. En dat zijn hoofden van Sjonnies en Anita's. Het is ook wel bekend als de 'Jerseyshore' van Maryland.

Maar het is slechts 4 uur rijden,

en buiten het hoofdseizoen kun je er lekker uitwaaien. Nadeel is dat zonnebaden niet lukt en ook zwemmen is niet aan te raden, maar uitrazen over het verlaten strand is óók lekker. Fijn dus dat ons hotel letterlijk aan het strand lag en meteen na aankomst, gingen we een stukje lopen:

Een van de beroemdste dingen van Ocean City is de boardwalk. Die is 2,5 mijl lang en het centrum van de activiteiten (veel clubs en winkels eromheen). 's Zomers is er zelfs een trammetje langs de boardwalk zodat je geen 5 mijl hoeft te lopen om van het begin weer bij het begin te komen. Er zitten veel toeristische pandjes aan uiteraard (T-shirts, spelletjes etc) en H. was met name onder de indruk van de nep-haai die uit de gevel van Ripley's stak. Nog weken later hoorden we haar zeggen: 'Ai ee mu kapokkema' ('De haai heeft de muur kapotgemaakt').




Je ziet aan de foto's dat het winderig en fris was, maar hé, gratis parkeren én geen drukte. Wij genoten met volle teugen:

En we hadden genoeg wind om die mislukte vliegermiddag in te halen:

Maar de directe aanleiding dat wij voor Ocean City kozen, was niet dat er strand was, of een boardwalk, of weinig mensen, maar dat er paarden waren. Of nou ja, op zo'n 30 minuten rijden afstand. Daar bevindt zich namelijk het eiland Assateague dat bekend staat om z'n wilde paarden. Wij wilden dat wel eens meemaken.

Op z'n Amerikaans kun je een heel eind het eiland oprijden (via een brug) en onderweg kwamen we al een lone ranger tegen.

Je ziet, we schrokken ervan, dus die foto is wazig. Nee hoor, veel valt er niet te schrikken, want ze mogen dan wel 'wilde paarden' heten, erg wild qua karakter zijn ze niet. Verwacht geen galopperende hengsten over eindeloze vlakten. Op Assateague slenteren ze rustig in groepjes van tien over de duinen en knabbelen wat aan het gras. Hoewel, er zijn in voorgaande seizoenen mensen gebeten en getrapt door deze paarden, maar die kwamen dan ook te dichtbij (die mensen dan):

Eenmaal op het strand van het eiland zagen we erg lang geen paarden. En garanties zijn er ook niet als je gaat kijken, want het eiland is langgerekt en slechts een klein deel is voor het publiek toegankelijk. Geeft niet, want er was een heerlijk zonnetje en op het strand dollen is óók leuk:

En warempel, na een tijdje dollen kwamen de paarden gewoon langs! We hoefden niet naar ze op zoek. Ze liepen over de parkeerplaats, door de duinen, graasden wat en liepen over het asfalt weer door.

Je ziet, je kunt redelijk dichtbij komen, als je maar alle edele viervoeters met rust laat. Wij vonden het in ieder geval een aardige belevenis.

Het was niet ons laatste uitstapje. We sloten ons bezoekje aan Ocean City af met een ritje de andere kant op: naar Rehoboth Beach. Iets minder Sjonnie/Anita, met ludieke winkeltjes, beter ijs en geinige plekjes voor je koffie.

En ze hebben er ook een winkeltje waar ze heuse Nederlandse drop verkopen. Dus daar rij je nog wel 40 minuten voor om:

Erg lang konden we niet van deze badplaats genieten (we zijn niet eens tot op het strand gekomen), want ons geluk was op en de lucht betrok. Helaas, helaas. Na een laatste paar uurtjes shoppen in een nabijgelegen winkelcentrum, lieten we Ocean City achter ons om huiswaarts te keren. Niet geheel tot blijdschap van H.:

Maar goed, wat had die te klagen? Zij was niet degene die weer snel aan het werk moest.

Economisch

We onderbreken onze blog-inhaal-poging even (ja, daar zijn we nog steeds mee bezig), voor een 'sighting'. We hebben er namelijk weer eentje gezien: een beroemdheid. Net als bij de vorigen gebruiken we de term 'beroemheid' zeer breed. Want het gaat over deze man:




Dit is Jared Bernstein. Hij is een slimmerik die veel van de economie weet. En dus zie je hem erg vaak zijn mening geven op MSNBC. Kijk HIER voor een overzicht van zijn werkzaamheden. Hij was het bekendst voor zijn adviezen aan Clinton, maar nu herken je hem vooral van de tv.

Wederom is het geen 'sighting' in de categorie Obama of Hillary Clinton, maar wij zijn snel tevreden. Zelfs als het dit keer wéér alleen gezien werd door P. en wéér in dat basketbalgroepje dat na hem komt ballen. Het is duidelijk dat die basketballers elkaar kennen van het politieke circuit. Maar aangezien de samenstelling bijna elke week anders is, doen we nog wel eens een 'ontdekking'.

Wie weet, volgende keer weer een echte knaller. Eerst maar verder bloggen over de afgelopen weken. Stay tuned, zeggen we dan.

I approve this message

Zo, we hebben alvast één ruzie tussen S. en H. voorkomen. Want we zijn er in geslaagd om óók voor S. een felicitatie van het Witte Huis te bemachtigen. We zouden natuurlijk niet willen dat H. er wel een had en S. niet. Dat is vragen om moeilijkheden.

Het blijft echter een gok, want garantjes zijn er niet. Voor wie het niet meer weet; we hoorden heel toevallig vlak na de geboorte van H. dat je je geboortekaartje kunt opsturen naar het Witte Huis. De president zou je dan, misschien, een soort felicitatiekaartje sturen. De info die we online vonden was niet heel helder, maar we probeerden het toch maar. En verrek, weken later een briefje voor H. in de bus. Met een tekst en de handtekeningen van Barack en zijn vrouw Michelle.

Het moet gezegd, de brief deed/doet het goed bij andere nieuwbakken ouders. Want het is lang niet bij iedereen bekend en ach, toch geinig om post van de president te krijgen.




Tuurlijk, de goede man ziet het allemaal nooit, het verwerken van die kaartjes gebeurt op een afzonderlijke afdeling waar mensen stempels hebben met de handtekening van de president. Geeft niet. We doen wel alsof.

De tekst is ook éxact hetzelfde als bij H. En daar mogen we niet over klagen, want wij hebben ook gewoon de oude begeleidende brief van H. erbij gepakt en die aangepast voor de situatie van S. en dat zien ze daar natuurlijk (haha). Het enige dat anders is, is het handschrift op de envelop (het adres).




We vinden het oprecht leuk dat we nu twee brieven hebben. Hoe standaard ze misschien ook zijn. Ze zijn ingelijst. De ene in een vergulde sierlijst, de ander in een strakke witte lijst. Als ze daar later maar geen ruzie over krijgen.

Paas, the Dutchie

Vorig jaar liepen we tijdens Pasen in Prospect Park in Brooklyn, op zoek naar paaseitjes. Dat idee van onze vrienden vonden we zo geslaagd, dat we het dit jaar pikten en een aantal Nederlandse vrienden uitnodigden om mee te doen. Helaas geen Prospect Park-waardig park hier, maar het kan ook in een kleiner parkje tussen twee wegen, hier om de hoek. Net zo gezellig.
We dachten eerst nog - net als 'vroeger' - zelfs onze eieren te koken en te verven:

Maar ja, wat dan? Al die eieren eten? Hier liggen de winkels al snel vol met ontelbare plastic felgekleurde eieren. Ook veel milieuvriendelijker (ahum), maar vooral makkelijker om daar iets in te stoppen. Dus daar maar een mandje vol van gekocht.

Op de dag van ons eigen paasfeestje was er een kleine kans dat het zou regenen. Het perfecte weer dus, want dan blijven Amerikanen binnen. Maar 'wij' Nederlanders rennen niet weg voor druppels die nog niet gevallen zijn.

Onze vrienden hadden paascake en paascupcakes (hmmm) meegenomen.

Wij zorgden voor het drinken, bestek én natuurlijk de spanning. Door al die felgekleurde eieren te verstoppen. We hadden gedacht dat kinderen een zesde zintuig hadden voor alles met snoepkleuren, maar ze moesten echt goed zoeken (compliment aan onszelf!), zelfs S. deed mee.

De evaluatie aan de picknicktafel wees uit dat het voor herhaling vatbaar is. Wie weet hebben we de basis voor een traditie gelegd.

De plastic eieren zijn in ieder geval herbruikbaar.