Het moest er eens van komen

Het was onvermijdelijk, dat wisten we. Natuurlijk hadden we het erover gehad. Dat we er op moesten letten. Maar we wisten ook dat het een keer zou gebeuren. Nou, vandaag was dus de dag.
Plaats van handeling: de bioscoop. Om de week af te sluiten zijn we naar Blades of Glory gegaan. Oftewel, 93 minuten flauwigheid. Heerlijk.




Wederom was Will Ferrell van de partij. Deze komiek is hier in zeker 98 van 100 comedy's te zien. Zeer populair en voor wie van flauw houdt (steekt P. daar zijn vinger op?) een aanrader.




Maar goed, het gebeurde dus in de bioscoop. Wij waren er vroeg en kozen uit een rij van 4 de middelste twee stoelen. Komt een vent naast ons zitten (aan het gangpad) terwijl er nog volop lege rijtjes van 4 zijn.
-"Da's toch een beetje gek", aldus P. tegen J.
-"Zeker, waarom gaat ie naast ons zitten", antwoordt J.
-"Doet 'ie nu alsof hij met ons naar de film aan het gaan is?", vraagt P.
-"Een beetje een griezel ook".

Aan het einde van de film klinkt - met een vet Amerikaans accent - 'Komen jullie uit Nederland?'

OEPS!




Het schaamrood was niet zichtbaar in de bios. En P. deed alsof er niets aan de hand was. 'Goh, jij praat goed Nederlands." "Ja, vier jaar in Amsterdam gewoond en de taal geleerd." "Knap. Knap."

Dat komt ervan als je als Nederlander denkt dat niemand in de VS je verstaat. Buiten de bios wist J. het geheel in perspectief te plaatsen: "Hier wonen 8 miljoen mensen. Die vent zien we echt niet nog een keer." Pfioei.

Overmoedig

Zo, de sneeuw en kou waar we hier nog over klaagden, is als eh...sneeuw voor de zon...verdwenen. Binnen een week is het bijna zomers en loopt iedereen in korte broek en T-shirt buiten te spelen:




Kijk, bikkels als J. trekken zich daar niets van aan. Die blijven gewoon lekker werken en leveren het ene na het andere verhaal af.

Maar P. heeft, zoals zovelen, bedacht dat met het mooie weer op komst wat extra bezoekjes aan de sportschool geen slecht idee is.
Dat kan. Maar hij moet het zonodig een 'stapje verder nemen' (ja, sorry). Want aanstaande zondag gaat er meegedaan worden aan de Scotland Run door het Central Park.
Een rondje door het park van 10 kilometer (6,2 mijl).




Dat is natuurlijk veel te overmoedig na slechts een paar keer op de lopende band te hebben gestaan.
Maar voor wie denkt dat het een grap is - en dat is begrijpelijk, het is immers 1 april zondag - hier het bewijs dat het (een beetje) menens is:




Vandaag het welkomstpakket opgehaald, met daarin het rugnummer, de chip, een T-shirt. Grote kans dat 5517 ergens opduikt in de groep 'hekkensluiters' of 'afvallers', maar wat geeft het: dan rest ons nog altijd een leuke tijd in het park.
Wel gek dat in het pakket (zie rechterhand, voor de kijkers links) ook chocoladekoekjes zaten. Wat is dat voor voorbereiding op zo'n sportieve loop?

Weer iemand gered

En de Medal of Honor gaat naar....J.! Vandaag heeft ze iemand van zware verwondingen of misschien wel de dood gered. Goed, we overdrijven graag, maar we hebben het voor het eerst bijna echt mis zien gaan. En dan gaat het over al die kelderluiken die hier in Brooklyn openstaan.

Hier een situatieschets:



Elk gebouw hier heeft een kelder en die bereik je via luiken die op straat uitkomen. Voor restaurants - die hun kelders gebruiken als opslag - betekent het dat die luiken vaak openstaan voor bevoorraders. De gouden regel is dan:





Maar ja, dat wordt wel eens vergeten. Zoals vandaag. En als dan maar een van de twee luiken openstaat, werkt zoiets als een mensen-val. Dat daar niet dagelijks kinderen invallen...
Door een paar keer hard 'watch out, watch out' te roepen, slaagde J. erin een bloedig spektakel te voorkomen. Ze redde het leven van een oudere heer, die dromend over straat liep en ook niet werd gewaarschuwd door de anderen van zijn groepje. We verwachten dat er binnenkort een huldiging volgt.


(J. hoopt dat de medaille van chocolade is)

Einde van de wereld

In de serie 'leer je stad kennen' hebben we een bezoekje gebracht aan een van de vijf New Yorks burroughs: Staten Island. Inderdaad, vernoemd naar onze Staten Generaal, dus een beetje Hollandse historie.

Het leukste van Staten Island is dat het een eiland is en dat er dus een boot naar toe gaat. Die boottoer, die langs het Vrijheidsbeeld gaat, is GRATIS. Mooier kan het voor een stel Nederlanders niet...;-).

Het feest begint in de terminal:





Waar al een mooi uitzicht is op Lady Liberty en het drukke waterverkeer:




De tocht duurt ruim 20 minuten...



... en hup, daar sta je in de dunstbevolkte wijk van New York.




We zullen het niet spannender maken dan het is: we vonden het helemaal niks. Staten Island kwam saai, een beetje afgetrapt en zelfs wat unheimisch over. Dat had er waarschijnlijk alles mee te maken dat wij onvoorbereid heengingen. Er is best wat leuks te zien, maar dan moet je weten welke bus je op het eiland moet hebben.
Nou ja natuurlijk wel wat foto's gemaakt:




En even een restaurantje ingedoken voor de lunch. Helaas viel Staten Island culinair ook tegen. Wel ludiek was deze aftelklok:




Wij waren wel zo naief om te vragen waar deze naar aftelde. Het antwoord: het einde van de wereld. Volgens deze groot uitgevallen Casio moet dat dus binnen 12 jaar zijn. Ja, ze weten op Staten Island hoe ze van het leven moeten genieten.

Fijne lente!

Volgens het nieuws - en als het op tv is, is het waar - is het sinds 20.07 uur vandaag lente! Dat was ooit de tijd van deze:




Maar als we om ons heen kijken, zien we dit:





Wij zijn maar de bios in gevlucht en zagen deze:




Zodiac. Een film die gaat over een cartoonist, een krant (ja sorry) en een moordenaar. Voor ons kan deze in de categorie aanraders!

Critici

Ehm...de St. Patrick's Day Parade hebben we dus wel gezien, maar niet live. Met dank aan de tv: ja sorry, te koud. We hebben ons zaterdag toch nog nuttig gemaakt want onze huisgenoot nodigde ons uit voor een heuse screening.




Hij maakt korte films en deze (werktitel "Parade of Horribles") moet over een paar dagen naar een filmfestival. Of wij en drie anderen - de eerste groep - wilden vertellen wat er goed en fout aan was. Zoals het met echte blockbusters ook gaat, maar dan op veel, veel, veel kleinere schaal. Als de film een succes wordt, ligt het aan ons. Wordt het een flop, dan had hij maar beter naar ons moeten luisteren...;-)
Na afloop met z'n allen (huisgenoot is jongen met baard, naast hem zijn vrouw) lekker uit eten geweest.





Vandaag was het naar Manhattan voor een verhaal voor de krant. Een grote demonstratie tegen de oorlog in Irak (nu 4 jaar bezig) stond op het programma. Dus J. met pen en papier tussen de anti-oorlog en anti-Bush dames en heren:




Hoeveel er precies deelnamen aan de mars, was niet helemaal duidelijk. Maar het waren er veel en er was dan ook wel het een en ander aan visueel vermaak. Tijd voor een fotocollage dus!

Da's balen

Het is medio maart, toch? Of bijna medio maart. En terwijl we eigenlijk wel zin hadden in de lente (die over 4 dagen begint), krijgen we nog even een hevige sneeuwstorm (nou ja, storm, flinke bui) over ons heen:




Het is een raar soort sneeuw die pijn doet als je er een tijdje inloopt. Naar verwachting wordt het morgen zelfs erger en dat terwijl we het plan hadden om naar de parade van St. Patricks' Day te gaan. St. Patrick's Day is de dag van de Ieren en dat betekent hier veel groen en veel drinken (met bv. een Heineken vang je dus twee vliegen in één klap).




Hier een beeld van de parade van vorig jaar:




Het schijnt een van de drukst bezochte parades van New York te zijn en dat terwijl er geen wagens of andere carnavalsachtige dingen zijn. Alleen heel veel Ieren die lopen.
Nou, met dit weer zal het morgen heel wat minder druk zijn langs 5th Avenue.

Jammer als we dat missen want we hebben deze week al iets gemist. Onze huisgenote wist te melden dat ze Heath Ledger had gezien bij een van onze stamkroegen Bar Tabac (hier, links, in een fragment uit Brokeback Mountain):





Nou zien we sowieso amper beroemdheden, maar Ledger was toch degene die wij in een van onze eerste posts noemden. Balen.
Maar we krijgen extra kansen, want we hebben onlangs gehoord dat er weer een beroemdheid 'in de buurt' is komen wonen: Maggie Gyllenhaal (de zus van de jongen rechts op de foto hierboven)

Rare jongens die Canadezen

Canada. Veelal toch gezien als het vriendelijke land. Veel relaxter dan Amerika, niet zo vervelend patriottistisch. En meer van dat soort omschrijvingen. Eerlijk gezegd, de Canadezen hebben het dit keer niet waargemaakt. We kwamen wel erg veel horkerige Canadezen tegen en in het verkeer is het allesbehalve relaxt.
Laten we niet lullig doen: we geven ze nog een kans en beloven een keer terug te gaan.
Maar dan moeten ze wel hun eten aanpassen, want met dit soort namen kom je er niet:

Falls spelen

Wat te doen op onze laatste dag in Canada? Hé, het is veel helderder vandaag. Zullen we nog een keertje bij de Falls kijken? Ja maar...
We konden de verleiding niet weerstaan om toch nog eventjes langs te gaan bij de watervallen. Even zien of het echt zo anders was zonder de mist.
Nou, een beetje. Duidelijk was dat wij iets minder dan 3/5 hadden gezien een dag eerder.




En het deels bevroren en besneeuwde meer zag er ook anders uit. Zelfs de andere watervallen waren goed zichtbaar (gisteren alleen hoorbaar)




Helaas helaas - hier komt de moraal van dit verhaal - waren de slechte dingen van Niagara Falls ook te zien:





Op en achter de heuvel die aan de Falls grenst, ligt een heel vermaak-dorp. Aaaaarghhhh....!!! Met rijen hotels, een reuzenrad, waterpretpark, casino, megabioscopen etc. etc.
Over misplaatst gesproken. Hmmm, maar die waterval is toch wel indrukwekkend.

De mist in

Toronto ligt alweer achter ons. Tenminste, eventjes want morgen vliegen we van daaruit weer naar huis. Zoals gezegd: best een aardig stadje. Opvallendste gebouw is de CN Tower:




...maar die hebben we niet bezocht (te druk, te duur aldus de recensies die we vonden).

Daarom hebben we gisteren gewoon lekker geslenterd:








Eerst moest er uiteraard worden gewerkt. En dat werk bestond ditmaal uit een aantal interviews met mensen die gedeserteerd zijn (zie vorige posts) en de mensen die daarbij helpen, zoals deze meneer Lee die zelf weigerde om deel te nemen aan de Vietnam-oorlog en zo in Canada terechtkwam:





Vandaag even geen oorlog, politiek of deserteurs, maar een dag voor onszelf. We kozen voor een bekende toeristische trekpleister op anderhalf uur rijden van Toronto. Niagara Falls.
Ja, duizenden mensen komen er per dag kijken hoe heel veel water van een enorme hoogte valt. Daar kunnen best nog twee Nederlanders bij.
Eén probleempje: het mistte enorm bij de Falls.




Wij zagen daardoor 3/5 van de hoefijzer-vormige waterval. En de rivier waar de bekende boot Maiden of the Mist over vaart zat bijna helemaal dicht (ijs en sneeuw) en ook het podium waarop je kunt staan, dichtbij, was gesloten.
Iedereen kent het zo:


En wij zagen dit:



Ok, iets minder zicht, maar daar staat tegenover dat we een kant zagen van de watervallen die je normaliter niet ziet. En dat vonden we dan wel weer geinig.
Op aanraden van het hotel gingen we 's avonds nog terug, omdat dan het gebied wordt verlicht. Helaas was de mist er nog en de lampen niet sterk genoeg om daar doorheen te komen. Dat weerhield ons er niet van nog een fotootje te schieten.

Dan is er altijd nog Canada

En zo zitten we in Canada. Slechts een paar uur vliegen verwijderd van Atlanta. Een blik uit onze hotelkamer in Toronto (op het eerste gezicht een leuke, levendige stad) levert dit vlaggenvertoon op:






En een blik ín onze hotelkamer levert dit op:





Maar eh...we zijn hier om te werken. De komende dagen staan namelijk in het teken staan van verhalen die J. gaat schrijven over de oorlog in Irak. Om preciezer te zijn: Amerikanen die in die oorlog hebben gevochten en vervolgens zijn gedeserteerd. En gevlucht naar Canada. We gaan een aantal van hen spreken.
Vandaag was er al een boekpresentatie van Joshua Key. Gedeserteerd, gevlucht naar Canada en zijn verhaal is nu in boekvorm uitgegeven.
De presentatie was in een kerk (zitten we alweer in de kerkbanken!):




Die Joshua (zijn boek heet 'The Deserter's Tale') had een zeer aangrijpend verhaal te vertellen. Over Amerikaanse soldaten die met afgehakte hoofden voetbalden en een meisje dat voor zijn ogen werd doodgeschoten.




We gaan er nog meer van horen, want morgen spreken we hem persoonlijk.