Naar de maan, w'romney?

Al eerder hebben we het grootste ruimtevaartmuseum ter wereld bezocht, maar dat was blijkbaar niet genoeg. Omdat we op slechts 30 min. rijden van het Kennedy Space Center zaten, zijn we daar gisteren heen gegaan. Daarvandaan zijn immers de maanraketten en de Space Shuttles vertrokken. Dat mag je toch best een historische plek noemen.




Het is een enorm complex waar wij voor de bustoer kozen om langs een paar highlights te gaan. Dat is een beetje de Japanse werkwijze, maar we konden er niet de hele dag doorbrengen. Voor wie ook een keer wil gaan: het space center is erg indrukwekkend, maar die buschauffeurs op het terrein denken dat ze een club debielen rondrijden. De ene grap is nog flauwer dan de ander en als er niet gelachen wordt, dan lachen ze met zo'n psychopaten-lachje maar om hun eigen grappen.
Verder geen klachten.

We gingen onder meer kijken bij lanceerplatform 39 (waar de eerste raket naar de maan vertrok), waar een Space Shuttle stond te wachten. Over 8 dagen gaat 'ie de ruimte in.




We kwamen ook nog langs het Vehicle Assembly Building, een van de grootste gebouwen ter wereld. Maar daar mochten we helaas niet in. Balen.





Daarna ging het naar het gebouw van waaruit het Apollo-programma werd geregisseerd. Met het originele commandocentrum, een van de gebruikte raketten en meer van dat soort ongein. Al met al een indrukwekkend bezoek. Boeiend genoeg voor een kleine fotocollage:



We hebben niet het hele complex kunnen zien, want de reis ging door naar St. Petersburg. De Republikeinen hielden gisteren immers hun voorverkiezing in Florida. De keuze viel voor ons op Mitt Romney, die we al een tijdje niet meer solo hadden zien optreden. Hij werd tweede trouwens (McCain won) maar met zo'n grote familie als van Romney kun je altijd genoeg mensen verzamelen om een zaal te vullen.





J. liep nog een dame tegen het lijf die een jas aanhad waarop de Amerikaanse vlag prijkte, gemaakt van lovertjes. En er was nog iemand verkleed als Uncle Sam.




Het blijven rare lui die Amerikanen.

Lekker slapen met Giuliani

Na ruim acht uur rijden zijn we gisteren aangekomen in Melbourne, Florida. We zijn hier al eens geweest. En net als de vorige keer zitten we heerlijk aan het strand (het is hier in Florida zelfs aangenaam qua temperatuur).
Om een idee te krijgen: het hotel heeft een webcam (link werkte gisteren niet, nu misschien wel).
Wat vooral opvalt is dat ze heel veel aandacht besteden aan slapen. Speciale matrassen, slaaptips. Er lag zelfs een heuse slaap-cd (van deze club) op ons te wachten. Een soort Enya meets Dr. Phil.

(Klik hier voor het eerste 'nummer'. Een klassieker)

Nou, wij hebben onze eigen manieren om slaperig te worden. Een bezoekje - ook net als de vorig keer hier - aan Giuliani bijvoorbeeld.
De man hield een toespraak bij de plaatselijke Italiaans-Amerikanen (waar anders):





Hij trok een opvallend publiek. Oude vrouwen, mensen met gekke hoeden en die rare lui van de Guardian Angels (een soort buurtwacht)



Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.
Zijn bezoek aan de Italiaanse club was kort en niet zo krachtig. Het meest memorabele was wellicht nog zijn vrouw. Die kwam zowaar aardig over en had meer uitstraling dan hubby.




Maar ja, zij 'runt' niet voor president.
Op de terugweg hebben we nog een cd opgezet die we bij ons hadd.....zzzZzzzzzzzzZzz

999 Places To See

Deze reis hebben we het boek '1000 Places to See Before You Die' (verjaarskado voor P.) bij ons. En wat staat er in over de plek waar we nu zitten? Niets eigenlijk. Maar Georgetown staat wel vermeld; dat ligt een uurtje rijden hier vandaan.

Vandaag zijn we er gaan kijken. Als we heeeel eerlijk zijn, was het geen lange autorit waard, maar best aardig. Al was het maar omdat we niet vaak in jachthavens komen waar zulke (zeer serieuze!) bordjes hangen:





Georgetown is zo'n koloniaal dorp waar je elk moment nog een plantage-eigenaar voorbij verwacht te komen.




Het durp is groot geworden door de rijsthandel, maar het rijstmuseum was dicht toen wij er kwamen. Jammer dan. De grootste kracht van Georgetown - zo lezen we in het boek - is dat er wéinig toeristen komen. Mooi, kunnen wij ongestoord fotootjes maken:




Ok, en wij nog even in de hoofdstraat (eh...de enige straat):







We hebben een vinkje gezet in het boek bij Georgetown. Morgen gaan we naar Florida (waar Republikeinse voorverkiezingen zijn), eens kijken of we tussen het werken door tot 998 kunnen komen.

Oude bekende

Myrtle Beach. Het schijnt een van de grootste toeristische trekpleisters van de VS te zijn, maar wij zijn er in het na-, na-seizoen. Maar goed ook, want zo'n pier is leuk, maar voor de rest zitten hier aan het Strand alleen maar appartementen. Brrrrrr....




Goed, we zijn hier dan ook niet om te zonnebaden, pootjebaden of andere baden. Het werk roept. Gisteren maar weer een keer naar Obama gegaan. Raar, die man is bijna een bekende van ons aan het worden. Niet dat hij ons herkent natuurlijk, maar toen hij gisteren de zaal in kwam in Dillon, was het publiek weer héél enthousiast, ze graaiden naar de Obama-bordjes en sommigen leken zelfs in katzwijm...




ons deed het niet zoveel. Niet dat we zo blasé zijn, maar het lijkt eerder vertrouwd. En hoe kun je honderden speeches houden zonder dat de een op de ander gaat lijken?




J. peilde de sfeer en vond vooral veel mensen die het een beetje hebben geschoten met Hillary.





Wachten op zaterdag of ze ook allemaal...




nou ja, die ouder zijn dan achttien, gaan stemmen op Obama.

Aan de andere kant

Terwijl iedereen zich druk maakt (of niet) over de dood van Heith Ledger (wie?), hebben wij onze koffers maar weer eens gepakt (we krijgen er handigheid in). We zijn in Myrtle Beach neergestreken, aan de andere kant van South Carolina. En dat terwijl we vergeten zijn te melden wat we gisteren hebben gedaan.
En het was nog wel Martin Luther King weekend. (MLK en P. zijn op dezelfde dag jarig, en om MLK niet te veel in de schaduw te stellen op die dag, wordt er een apart weekend gehouden, of...)




En MLK-weekend eindigde gisteren; het was een lang weekend. Maar voor de presidentskandidaten een prima gelegenheid wat zwarte stemmen te winnen. Dus gingen wij naar Columbia waar de drie koplopers een rede hielden.
Wat ons als eerste opviel:



Ja, er zijn nog altijd gezellige lui hier die fanatiek de vlag van de Confederatie zwaaien. Sterker, het is niet eens zo lang geleden dat het dundoek op de top van het capitool wapperde. Nu is het aan een vlaggenstok vóór het gebouw neergezet. Als compromis. Zucht.

Wat ons als tweede opviel:




Tom Brokaw. Het is een stille 'bekende-Amerikanen'-periode, dus deze tellen we gewoon mee.

Wat ons als derde opviel:




Onder de aanwezigen heerste geen warm Hillary-gevoel. Of dat betekent dat Obama hier makkelijk wint...moeilijk te zeggen.
Aan de toespraken was het ook niet af te lezen. Misschien kreeg Obama iets meer applaus...




De meeste mensen waren blij dat de redes eindelijk voorbij waren. De organiserende NAACP heeft er namelijk een handje van om iedereen die ook maar iets voorstelt binnen de partij de microfoon te geven. Dus luister je zo naar tien onbeduidende toespraken voordat de kandidaten aan het woord zijn. Vermoeiend!

Wij gaan morgen waarschijnlijk weer naar Obama. Eens kijken of ie het hier goed doet.

Op naar Mike

Wat een enorm verschil! De vorige keer moesten we uren wachten en ruzie maken met Hillary's campagnelui en nu...en nu lopen we zo naar binnen, kijkt niemand op of om en kunnen we relaxt ons werk doen. Ok, we zijn vandaag dan ook bij Mike Huckabee geweest. Een van de ondergoden, maar wie weet - met de Republikeinse partij zo in chaos - nog wel een kanshebber ook.




Wij vinden dat 'ie wel een kans verdient. Zeker niet vanwege zijn ideeën (het is wat dat betreft een wolf in schaapskleren), maar vanwege zijn bus. Wie wil nou niet zo op z'n eigen bus staan??





Mensen met wie J. sprak zagen het wel zitten met meneer Huckabee. Niet zo raar, want er komen steeds minder twijfelaars op dit soort bijeenkomsten af. Het is grappig om te zien dat naarmate er minder kandidaten zijn, steeds meer media in een zaaltje zitten en steeds minder 'normale' mensen. Het publiek bestaat uit fans. Die worden meteen na de speech van hun idool aan de taas getrokken om in diverse camera's en microfoons hun kant van het verhaal te vertellen:




Voor ons was het wel lekker er even weer inkomen, na een paar zware ziekte-dagen. Zelden zo'n venijnige buikgriep meegemaakt. De krachten vloeien langzaam weer terug en de Democraten komen nu naar South Carolina. Pen en papier klaar? Check. Fototoestel klaar? Check. Kom maar op.

Om ziek van te worden

Een korte update. Gewoon, omdat P. iedereen wil bedanken voor de kaarten, telefoontjes en e-mailtjes die hij voor z'n 37ste verjaardag heeft gekregen (het is iedereen toegestaan nu 'hé, ouwe!' te roepen).




Net bijgekomen van een enorme aanval van buikgriep (waar hij zelf op z'n blog over schreef), is het verjaarsfeestje bescheiden gehouden. Ook omdat we de volgende dag (lees vandaag, voor jullie gisteren) alweer vroeg naar South Carolina moesten. Ja, daar zitten we nu (al weer voor de derde keer). En het valt te raden: nu ligt J. op bed met een enorme aanval van buikgriep.




We ploeteren verder...