In da House!

RoKa zijn op bezoek! Vandaag heetten we ze welkom op de luchthaven JFK en daarvan waren we zo onder de indruk dat we ervan trilden:



Na een veel te lange taxirit, een heerlijk diner en ouderwets goed bijkletsen is de toon gezet. We gaan New York onveilig maken morgen.

Zes graden

Dat maakt het wonen in Brooklyn nou zo leuk: vandaag streek er een filmploeg neer in onze straat. Je kunt dat al ver van te voren weten, want filmcrews moeten toestemming vragen om te filmen en dan verschijnen er oranje briefjes op de bomen met titel van de film/serie, tijdstip van filmen, waar je je auto niet meer kunt neerzetten.
In onze straat waren mensen van de HBO serie Bored to Death:



Een best geinige serie over een schrijver die bijverdient als detective. De opnames vonden plaats in de bar op de hoek van de straat. Geen verrassing, want die past helemaal in de Brooklynse sfeer uit de serie. Wel verrassend is de grote hoeveelheid spullen die zo'n crew bij zich heeft, voor wat slechts een of een paar scenes zijn. Complete verrijdbare keukens bijvoorbeeld.
Helaas zagen we geen van de acteurs (waaronder Ted Danson), maar geinig genoeg was Kevin Bacon er wel:



Hij zal wel een gastrol in de serie hebben (waarom íe in de stoel op straat werd geïnterviewd door de crew is ons niet duidelijk). Nou weet je misschien waar Kevin Bacon bekend om staat - behalve zijn films - en dat is 'Six Degrees of Separation'. Dat is een spelletje waarbij je een (bekend) persoon binnen zes stappen moet koppelen aan Kevin Bacon. Welnu, wíj zijn vanaf nu binnen één stap aan hem gekoppeld. En we hebben er weer een beroemdheid bij in ons rijtje 'Bridgepeople meet celebrities'.

High line/time

Het werd hoog tijd dat wij ook een keer gingen kijken bij het High Line Park. Ons bezoek was er onlangs al geweest en had gemeld dat het een goed uitstapje was. En gelijk had ze! Met enige schaamte dat wij er als New Yorkers nog niet waren geweest, gingen we op pad. De ingang was niet eens zo makkelijk te vinden: een eenvoudig bordje voor een trap zoals er zovelen in New York zijn:



Maar 'boven' aangekomen (op zo'n tien meter hoogte) bleek het toch best bijzonder. Het park was ooit een traject voor goederentreinen maar het viaduct (spoorduct?) stond decennialang ongebruikt. De buurt kwam op het idee van het park en het eerste deel is nu open.



Wij vonden de doorkijkjes erg leuk. Aan de ene kant kun je soms de Hudson River en New Jersey zien, aan de andere kant onder meer het Meatpacking District (en zwangere vrouwen):



Er zijn bankjes en stoeltjes en ondanks de stevige wind lagen zelfs mensen te zonnebaden in de lounge stoelen. We verwachten dat het er stikdruk wordt van de zomer.



En het hoogtepunt - nou ja voor sommigen - is het Standard Hotel met z'n grote ramen dat over het park is gebouwd. Hotelgasten zijn namelijk niet verlegen en je kunt er geregeld naakte mensen (of meer) zien. Wie goed kijkt, ziet er eentje:



Wellicht denk je 'ok, aardig park, maar is dit niet een beetje te veel aandacht?'. Ja, dat is zo, maar voor P. was dit bezoek ook een beetje werk, want hij hoopt de reisgids 100% New York straks te mogen redigeren. En dan krijgt de High Line ook een plekje. Als die redigeer-opdracht doorgaat, nemen we jullie natuurlijk mee op onze wandelingen door NYC.

Riet, regen en retour

Bijna precies 24 uur geleden landden we op LaGuardia en bracht een typisch New Yorkse taxichauffeur ons op een typisch New Yorkse manier - hots bots optrekken, remmen, optrekken - naar huis. Waar we net nog even de foto's hebben bekeken van onze laatste dag in Louisiana. De vrijdagvlucht ging laat, dus hadden we nog de tijd voor wat sightseeing. En al lange tijd stond een bezoekje aan een plantage op ons verlanglijstje.



Louisiana stond ooit vol met deze prachtige huizen:



Leuk wonen, behalve als je een van de vele slaven was die met z'n allen in dit soort huisjes moesten zitten:



Wij kozen voor de Oak Alley Plantation dat helemaal is opgeknapt en waar de vroegere eigenaren - over de rug van hun slaven - bakken met geld verdienden met suikerriet:



Je kunt er rondlopen en een rondgang door het huis krijgen.



Het mooiste van de plantage nu is ongetwijfeld de laan naar de villa. Daar staan 28 e-nor-me eiken, daar als mini-boompjes neergezet in 1730 - en we kunnen alleen maar raden hoeveel huwelijksaanzoeken daar zijn gedaan.



Na de plaatselijke natuur en wat oude agrarische machines te hebben bewonderd,



moesten we echt richting vliegveld. Om in een verschrikkelijke regenbui terecht te komen.



Wij hadden gehoord dat het altijd mooi weer was in Louisiana... Nou ja, terug in NYC blijkt het hier heerlijk weer. Vandaag zelfs al weer in het park geweest. (En morgen gaat het weer regenen. Het zal wel aan ons liggen.)

Oh, en we hebben nog een paar foto's genomen, speciaal voor een aantal van onze trouwe lezers. Zie, we denken zelfs aan jullie als we onderweg zijn:

N'orleans, redux

Bijna een week geleden waren we in New Orleans en vandaag keerden we terug. Het is nog steeds niet af. Onze verbazing was ook onverminderd toen we door de zwaargetroffen 9th Ward reden. Niet alleen vanwege de nog steeds aanwezige krotten (zie vorige N'orleans bericht), maar ook juist de mensen die terugkeerden. Je kunt hier en daar driftig klussende bewoners vinden:



En deze meneer had z'n huis al helemaal opgeknapt, terwijl er drie meter water in had gestaan. Hij was alles kwijtgeraakt. Nu stond ie met z'n kleinzoon een balletje te gooien in een nieuwe tuin:



Heel bewonderenswaardig, maar het gebeurt allemaal te midden van nog steeds verwoeste buurhuizen. Wie wil daar terug en wonen? In een woestenij met alleen jouw huis opgeknapt.
Tuurlijk, zoals we al schreven, er wordt ook nieuwbouw gepleegd:



Maar dat lijkt nog steeds niet op te wegen tegen de troosteloosheid in sommige delen. De 'verjaardag' van Katrina is binnenkort en dan is dit verhaal uiteraard in de gazet te lezen. Wij gaan toch enigszins onthutst en met slechts beperkt positivisme terug naar NYC.

Rare dorpelingen

We hebben aardig wat afgecrosst de afgelopen dagen. Niet alleen kilometers gemaakt in Louisiana, maar zelfs een uitstapje naar Texas gemaakt. Leuk hoor, zeker in die grote auto waar we het de vorige keer over hadden:



En dat allemaal voor een paar bijzondere verhalen. Bijvoorbeeld eentje in Bossier City waar we naar de sheriff gingen:



Want meneer heeft het fijne plan bedacht dat zijn stadsgenoten een soort militie moeten kunnen vormen. Iedereen een wapen, gevechtstraining en zelfs een gepantserde truck hoort bij het arsenaal. Dus alle blanke pafferige mannen van middelbare leeftijd sluiten zich daar bij aan; allemaal omdat er eventueel een terroristische aanslag gepleegd zou kunnen worden.
We spraken daar ook met de plaatselijke bevolking over:



En die was het soms zelfs met de sheriff eens (!). Iets over dat er een luchtmachtbasis in de buurt zat. En ja, je wist maar nooit.
Nou, geloof ons: als een terrorist in Bossier City terechtkomt, dan is dat per ongeluk. Het ziet er namelijk precies zo uit als een miljoen andere stadjes in de VS: McDonald, tankstation, WalMart, Wendy's, BK, tankstation, Holiday Inn, selfservice tankstation, KFC, CVS, Starbucks, tankstation.

De ins en outs over deze militie lees je binnenkort in de gazet, maar het is duidelijk dat ze elke smoes aangrijpen om een eigen legertje te beginnen.

De volgende dag (dinsdag) was Tenaka aan de buurt, een plaatsje over de grens in Texas. Daar belandden we in het plaatselijke restaurant, waar we opvielen doordat we geen cowboyhoed of overall droegen. En een salade zonder bacon bestelden.



Ach, best een geinig dorp dat niet eens zou misstaan als filmset (laat de terroristen het maar niet horen),



maar we waren er voor deze:



Inderdaad; een doodsaaie weg. Maar wel eentje waar de politie je aanhoudt en alles in beslag neemt wat je bij hebt. Als zij daar zin in hebben. En dat is de laatste jaren voornamelijk zwarte Amerikanen - hé wat een verrassing - op deze weg overkomen. Je begrijpt, wíj konden er ongehinderd rijden. Hoe dit verhaal in elkaar steekt, is ook weer een dezer dagen te lezen in de gazet.
Wij zijn inmiddels teruggereden naar Baton Rouge:



want we zijn nog niet klaar in New Orleans. Daar gaan we morgen heen. Misschien toch ook maar eens die craw fish proberen.

Ride 'm cowboy!

Nog een bericht met een Engelse titel. Dat komt omdat we nog helemaal in Amerikaanse sferen zijn; vandaag hebben we namelijk onze eerste echte rodeo meegemaakt! Als kijkers natuurlijk (we zijn niet gek) en daarvoor moesten we al heel vroeg naar de gevangenis. Ja om een uurtje of 6 ging het vanuit ons hotel naar St. Francisville. Daar, op het terrein van de State Penitentiary mochten we parkeren.



Om op bezoek te gaan in de Angola Prison, waar naar eigen zeggen de oudste gevangenisrodeo van de VS plaatsvindt. Die rodeo, waar gevangenen op paarden en stieren proberen te blijven zitten, is slechts het hoogtepunt van het dagprogramma. Bezoekers kunnen al vanaf 9 uur het terrein op om langs enorme kramen met zelfgemaakte spullen en eten te sjouwen.



Ook allemaal door gedetineerden gemaakt en aangeleverd. Populair was de kartonnen doos vol crawfish (soort garnaal) waar mensen zich echt op stortten...



In de afdeling non-food was er een heleboel houtsnijwerk - vogelhuisjes, stoeltjes, kasten, beelden - en een berg riemen en tassen. Geen idee of het werd gekocht. Je mocht overigens de makers (met strafblad) geen geld geven, dat gaat allemaal viavia kassiers. En deze heren...



...moesten zelfs vanachter een hek hun spulletjes verkopen. Dat zijn namelijk lui die in de cel zitten vanwege seksuele misdrijven. Die wil je liever niet tussen de vrouwen en kinderen laten lopen.

Wij hadden overigens de hele dag begeleiding van ene Suzan. Zij moest ervoor zorgen dat we geen vragen stelden over de inhoudelijke kant van waarom al die mannen daar zitten. Nou mocht J. wel vragen voor welk vergrijp ze in de Angola Prison zaten (maar geen namen van slachtoffers o.i.d.) en zo kwamen we erachter dat we vandaag zeker zes moordenaars en een bankovervaller de hand hebben geschud. En ze waren stuk voor stuk aardig tegen ons. Dat is - op z'n zachtst gezegd - een bizarre gewaarwording.



Voor velen van hen was de rodeo een enorme uitlaatklep. Wij waren ook erg benieuwd naar de zandbak en de valpartijen. Maar eerst kwam de plaatselijke brandweer de ergste stofwolken voorkomen (het was vies warm en droog)...



...en daarna volgde een 'Jezus Redt' intro. Wat zullen we nou krijgen?? Met engelen op paarden en lui met King is King - vlaggen. En een gezamenlijk gebed in een kring:



Hallo, daar kwamen we niet voor. Gelukkig, na de introductie door een football-sportheld in een koets, mannen te paard met vlaggen en een zéér flauwe nep-cheerleader-act (wat, dat zijn mannen? zucht):



begon eindelijk de echte rodeo. En man, wat was dat spectaculair! P. kreeg zelfs zand in zijn ogen zo dichtbij mocht hij komen (om foto's te maken). Al die rodeo-lui zijn gek dat ze op die bokkende paarden proberen te blijven zitten. Of dat ze met z'n vijfen in ringen in het zand gaan staan. Want dan laat men de stier los en wie het laatst in z'n ring staat, wint. Zonder overdrijven, we hebben iemand twee meter de lucht in gekopt zien worden door een stier.



We zagen uiteindelijk één persoon per brancard worden afgevoerd (grappig genoeg de omroeper) en een meisje van nog geen tien viel van haar paard. Dat waren de dieptepunten. Maar stiekem begrijpen we nu wel waar die fascinatie voor rodeo's vandaan komt.