Luister en huiver

We doen er alles aan om zelf ook weer in de media te verschijnen. Daar bestaan termen voor, maar dit blog wordt ook door kinderen gelezen...
Allereerst is P. gisteren geïnterviewd door BNN:




Ze vonden P. via z'n NewYork.blog, en wilden over de feestdagen praten. Wij dachten de feestdagen in New York, maar het ging (ook) over Iowa! Feestdagen in Iowa: zelden een verhaal zo in de kiem gesmoord zien worden.
Het wordt de 30ste uitgezonden, we zetten hier zsm een link.

Daarna zijn we gisteren naar Caucus the Musical gegaan. Ja, er is een heuse musical over die poppenkast hier. En het was natuurlijk geen Broadway, maar we hebben best gelachen. Ook hier probeerden we steeds in de camera's van de aanwezige tv-ploegen te zijn (er is uiteraard veel interesse voor deze zeer toepasselijke musical), maar totnutoe vonden we alleen dit filmpje. Zonder ons, maar wel om een indruk te krijgen:

Verandering? Welke verandering?

Zo'n vrije dag vliegt voorbij. We hebben nog even kunnen schaatsen op de plaatselijke ijsbaan gisteren en kwamen daar Chris Dodd tegen die voor het journaille een paar rondjes scheuvelde. En zo hebben we toch nog een beetje gewerkt.




Vandaag ging het weer echt los, want Tweede Kerstdag dat kennen ze hier niet en het is de kandidaten er alles aan gelegen om die laatste paar dagen vol te stouwen met optredens. Bijeenkomsten te over. Wij kozen voor meneer Obama:




Omdat we hem al een tijdje niet gezien hadden en omdat -ie op redelijke reisafstand van ons hotel was (waarom komt niet iedereen gewoon naar Des Moines?!).
Het motto van Obama is 'verandering', maar eerlijk gezegd zagen wij meer van hetzelfde. Zijn onliners veranderen niet, zijn optredens verrassen ook niet. Dat hoeft geen minpunt te zijn, maar we zouden toch niet graag een van die journalisten zijn die één specifieke kandidaat volgen. Saaaaiiiii!
Dan maar kijken naar de lui in het publiek:



Als je ze zo bekijkt, schrik je toch even dat zij zoveel invloed hebben op wie de volgende president wordt. Oh, en we zagen deze ook weer:




Nog even wat mensen geïnterviewd en in Iowa worden ze blijkbaar ook wel gek van de verkiezingen. Dagelijks stapels post van de kandidaten, steeds weer telefoontjes en lui die willen dat je je bij een kandidaat aansluit...zeer vermoeiend.




Dan kun je maar beter nog geen 18 zijn.

En voor Tweede Kerstdag...

Sorry, maar we konden de verleiding niet weerstaan. Dus nog een filmpje. Ditmaal met gastrollen voor Charlotte, Angelica en Jake...;-)

(ja beloofd, binnenkort weer normale, 'serieuzere' posts!)

Don't send a lame Holiday eCard. Try JibJab Sendables!

Een fijne kerst. Of: alles is leuker in tweevoud

Op veler verzoek (lees: Charlie) hebben we ook dit jaar ons elvenkostuum aangedaan en een dansje ingestudeerd. Dit keer dansen we zelfs met z'n tweeën!! We hadden niet veel tijd, dus het gaat niet helemaal synchroon, maar je kunt aan onze serieuze gezichten zien dat we erg ons best doen...!
Enjoy.


(klikkerdeklik)




FIJNE KERSTDAGEN!!

De instuif

Die wens van een witte kerst moeten we misschien maar eens bijstellen, want te veel sneeuw is ook niet alles. Tuurlijk, we waren gisteren en vandaag blij weer eens echt maagdelijk wit pak te zien liggen, maar toen we gisteravond met de auto klemvast kwamen te zitten in een fikse berg sneeuw...gelukkig zijn er nog behulpzame Amerikanen.
Vandaag dus de vrees voor een herhaling, maar het bleef bij stuifsneeuw dat vanwege de harde wind over de wegen spoot.




Ja, de presidentskandidaten moeten oppassen dat ze hier niet ondersneeuwen (oh nee, wat een flauwe...!):





We waagden ons trouwens door dat weer voor een holiday-event (dat klinkt gezelliger dan het is) van Hillary. Ze kwam spreken in een tehuis voor oorlogsveteranen. Oh, oh, oh...wat een droevigheid.



De veteranen konden er natuurlijk niets aan doen (de meesten konden sowieso weinig meer doen), maar wat een aftands zooitje. Hillary zei uitgenodigd te zijn in de 'mooiste veteranenkliniek'; dan was ze blijkbaar verkeerd gereden. Toch kreeg ze de aanwezigen wel redelijk warm met haar speech. Die vooral ging over de oorlog en...veteranen. Let op hoe feestelijk ze is met die kerstboom-broche!



Na afloop probeerde P. nog wat foto's te maken van de First Lady, maar d'r kwam steeds iemand in beeld staan...;-)

U bent (uit)geknipt voor die baan

Iowa is maar wat trots op haar rol in de verkiezingen. Alle aandacht is op deze staat gericht, en een beetje slimme ondernemer speelt daar natuurlijk ook op in:




Als eerste mogen de inwoners stemmen en dat gaat via een caucus. Daar hebben we het al eerder over gehad, maar ze hebben er hier in Iowa een tentoonstelling aan gewijd. Daar zijn we vandaag gaan kijken en eerlijk gezegd is het best leuk gedaan.
Er is informatie over vorige verkiezingen, de huidige kandidaten en hoe dat stemmen nou eigenlijk werkt:




Maar het leukste is dat het hele politieke proces is uitgebeeld in kamers met verschillende scenes. En ze gebruiken 'cut-outs' (hoe vertaal je dat? uitgeknipte figuren?) om het geheel te illustreren. Dus hoe werkt een caucus, bij wie komt een politicus op huisbezoek en wie zitten er straks allemaal in Iowa tijdens de verkiezingen?




Iedereen heeft er z'n eigen 'cut-out': de geïnteresseerde kiezer, de plaatselijke bingo-coördinator, de chauffeur van de kandidaat, de blogger (ja, modern he!), de woordvoerder en ga zo maar door. Uiteraard waren 'wij' ook vertegenwoordigd. 'De correspondente uit het buitenland' (zowaar een vrouw, al kwam deze uit Londen) en 'De fotograaf' (al was deze verantwoordelijk voor foto's voor alle kranten en tijdschriften ter wereld en niet alleen voor een privé-blog).




Ja, we zijn uitgeknipt, dus we bestaan!

Huh? Alweer?

Ja, alweer. We zijn vandaag neergestreken in Iowa en dat moet al de derde keer zijn dat we in deze - laten we positief blijven - niet al te dynamische staat zijn.




Des Moines is de komende weken onze uitvalsbasis, uiteraard vanwege de verkiezingen. Dus zet je maar schrap, daar gaan we jullie de eerstkomende dagen weer mee lastigvallen.
Oh en er valt nog een herhaling te noteren: er is wéér een beroemdheid gesignaleerd op de luchthaven. Vandaag zag P. op LaGuardia ons aller Arnon Grunberg voorbijkomen:




Niet helemaal de categorie Samuel L. Jackson, maar we zetten wel weer een streepje op onze airport-celebrity-list.

Schudden voor gebruik

Voor wie er ook wel eens zin heeft om mensen door elkaar te schudden tijdens de feestdagen (en we hebben zo 'kerstmuziek' op ons blog de komende dagen)

GENOEG MET DIE MUZIEK EN DIE GLOBE. TIJD VOOR EEN SAAI PLAATJE:





Op naar een paar fijne feestdagen!

Sneaks on a plane

Wat is dat toch? In New York zien we amper beroemdheden en dan lopen we er op luchthavens zó tegenaan. Vandaag vlogen we bijvoorbeeld met Samuel L. Jackson van Las Vegas terug naar huis.




Hij zat in de vertrekhal praktisch tegenover ons en wat opviel was dat hij er jong uitzag (zo, dat is een vette roddel, nietwaar?). Hij deed veel te normaal, waardoor hij natuurlijk niet opviel en zo heel snaky, eh...sneaky kon boarden.
Je begrijpt, Samuel L. Jackson in een vliegtuig...




Maar nee, geen rare beesten aan boord. Wel draaide de film 'Resurrecting the Champ'. Met, zoals de stewardess fijntjes opmerkte, Samuel L. Jackson.
Dat moet toch raar zijn. Hij moet zich hetzelfde hebben gevoeld als J. toen zij het vliegtuig naar Nederland pakte en er AD's werden uitgedeeld. Met dit verschil, dat niet iedereen naar de film keek...;-)


Las Vegas dus weer achter ons gelaten. Een paar euro armer (want ja, je wint toch écht niet van die gokkasten daar), maar we hebben het niet zo bont gemaakt als sommigen die bij The Strip gewoon een straat naar zich genoemd krijgen:





Ons laatste verhaal was weer iets raars (vonden wij). We gingen kijken bij de plek waar de nieuwe Amerikanen (vooral Latino's en Aziaten) hun eed aflegden. Of eigenlijk meer in het halletje daarnaast. Want daar stonden Republikeinen en Democraten hun nieuwe landgenoten op te wachten om ze meteen te registreren als stemgerechtigde. Die mensen waren amper bekomen van alle emoties en daar hijgden lui met formulieren in hun nek. REGISTREER! DIT IS JE LAATSTE KANS!



Moeten we nu blij zijn voor deze nieuwe Yanks of medelijden met ze hebben? Daar denken we nog even over na.

In hogere stratosphere

Vandaag onder meer een gesprek gehad met een kenner van Latino's, politiek, Las Vegas en presidentskandidaten:




Uiteraard lees je binnenkort meer over deze man. Hij is nog maar 28 en nu al zo'n beetje de spil van alles Democratisch Nevada. Daar horen we in de toekomst meer van, is onze voorspelling. (en dan zijn er ook minder donkere foto's van hem. Beloofd).

De dag afgesloten met een bezoekje aan de Stratosphere. Een plek die voor P. synoniem is met Vegas. Wat nergens op slaat, want de toren staat er pas sinds 1996. Nou ja, hij valt in ieder geval op:





Onderweg nog een paar foto's gemaakt van Vegas-bij-nacht. Hadden we gek genoeg nog niet veel gedaan en dat terwijl Vegas toch bekend staat om de knipperende lampjes. Hoe uitnodigend het er dan toch weer uitziet, terwijl je weet dat het overdag allemaal toch wat vervallen aandoet:




Maar de Stratosphere dus. Uiteraard moet je betalen om bovenin te komen. En daar krijg je dan dit soort uitzichten voor terug:



(je ziet, P. moet zich vasthouden omdat hij wankele knieën krijgt op dergelijke hoogten).

Het beste aan de Stratosphere zijn uiteraard de attracties aan de top. Er zijn 3 'ritten'. Eentje waarbij je langs de antenne omhoog gaat (zoals bij de Euromast, maar dan wat rapper..;-)) en dan nog eentje waarbij je over de rand wordt gehangen om rondjes te draaien:




En dan is er nog eentje waarbij ze je het gevoel geven dat je over de rand wordt geschoven. Kijk maar even:


Eh nee...wij zijn er niet in gaan zitten.

Hoover Dam (en gadver Dam me)

Omdat ze in het vliegtuig de film Transformers draaiden, én omdat we er dichtbij zitten, zijn we vandaag een kijkje gaan nemen bij de Hoover Dam. Grappig genoeg gelegen op de grens van Arizona en Nevada.





Zoals je op de foto kunt zien, is het in '55 een van de zeven wonderen der techniek genoemd. En het is ook best indrukwekkend. Al was het alleen maar de hoogte:




Uiteraard waren we te beroerd om 11 dollar te betalen voor een rondleiding door de krachtcentrale, maar zo in het zonnetje over de dam zelf lopen, is al geinig genoeg. We keken onze ogen uit:




Er is kunst:





Je kunt je verbazen over het tijdsverschil (die blauwe blokjes zijn klokken. links Nevada-tijd, rechts Arizona-tijd):




En je kunt je afvragen waarom de muurtjes zo laag zijn:





Oh en nog poseren voor een foto:





Wat ons betreft mag de Hoover Dam best in het rijtje van technische wonderen blijven staan. Als je in de buurt bent: het is zeker een bezoekje waard.

Op de terugweg hebben we ons verbaasd over de enorm smerige smog/zandwolk die over Las Vegas hangt. Snel een fotootje gemaakt, anders geloof je het niet.




Gek, maar als je eenmaal in Vegas zelf bent, merk je er niets meer van.