Sandy, of de storm die niet (hard aan)kwam

Na ons bezoekje aan de sluizen (zie vorige blogpost) zeiden we tegen elkaar dat het zo wel erg goed toeven was in DC. Want, we winden er geen doekjes om, het weer is toch een van de minpunten hier. Of moeten we zeggen, de natuur. Want afgelopen zomer was het ongenadig heet, we hadden twee stormen achter de rug en een aardbeving. Het heerlijke herfstweer was daarom een welkome afwisseling. Het leven ziet er gewoon beter uit met mooi weer (en mooie kleuren).

Maar die idylle werd al snel verstoord door de eerste berichten over Sandy, de superstorm. Weer-ologen buitelden over elkaar heen om te benadrukken hoe bijzonder deze orkaan zou worden: allerlei drukgebieden die samenkwamen, hoge waterstanden, volle maan, ongekende reikwijdte enzovoorts, enzovoorts.

Het blijft een lastige zaak voor iedereen om de hype van de broodnodige voorzichtigheid te scheiden. Maar het was ons duidelijk dat dit toch wel erg speciaal kon worden. Lang was ook niet duidelijk waar mevrouw Sandy aan land zou komen en wie dus de grootste klappen zou krijgen. Wij (lees: Maryland) bleven lang kanshebbers.

Wat doe je in zo'n geval? Nou, zolang niemand wordt gedwongen te evacueren, mag je ervanuit gaan dat ze niet verwachten dat huizen wegblazen. Dus koop je extra eten (blikken), batterijen, kaarsen en vul je je watervoorraad aan. En je bindt de spulletjes in je tuin vast (of haalt ze naar binnen). Voor de rest is het afwachten. Afwachten op wat Sandy ging doen en afwachten op wat wij er van mee zouden krijgen.

Om een lang verhaal kort te maken: wij hadden erg veel geluk. Het werd steeds duidelijker dat Sandy besloot om in New Jersey te landen en dat wij in de periferie zouden zitten. Dat betekende dus vooral veel regen en harde rukwinden. Vorige stormen hadden ons geleerd dat er weinig voor nodig was om dit bomenrijke gebied te ontregelen. Want een boom is zo om en een bovengrondse stroomdraad dus zó vernield.

Maar dat gebeurde allemaal níet. Tot onze grote verrassing en blijdschap. We zijn uiteraard wel binnen gebleven (ook hier zijn bomen omgegaan en grote takken naar beneden gedonderd) en hebben gepuzzeld met H. en met treintjes gespeeld enzo, om haar maar lekker bezig te houden. Zij heeft zich voorbeeldig gedragen, al moet het ook lastig zijn geweest voor H. dat ze maar binnen moest blijven.

De morgen ná Sandy (vanmorgen dus) werden we wakker met stroom (ongelooflijk, nogmaals) en zo te zien geen schade in of om het huis. Op het nieuws was te zien dat New York er slechter aan toe was. Tja, daar voel je je toch bij betrokken omdat veel vrienden van ons 'vorige leven' daar wonen. Gelukkig konden we via Facebook op de hoogte blijven van ieders reilen en zeilen (eh...) en we bedanken ook nog een keer iedereen die zo begaan was met ons. Dat deed ons erg goed!

Voor de volledigheid hier nog wat beelden van maandag. Niet al te spannend, zeggen we er meteen bij, maar in ieder geval een indruk van ons Bethesda. Het eerste filmpje toont de wind en regen 's morgens. Toen was het een gewone bui en konden we nog naar buiten om geld te pinnen. Later werd het al wat minder fijn en het tweede filmpje is gemaakt vlak voordat het donker werd.
's Nachts spookte het ook nog een tijdje door, en de stroom viel heel even uit, maar ging ook weer aan. Wij tellen onze zegeningen. En vermoeden dat we hier nog wel meer stormen gaan meemaken.

Knip ik heb je

Geloof het of niet, de afgelopen twee jaar hebben we H. nog geen enkele keer naar de kapper gebracht. We probeerden die wilde manen van haar de vrije loop te laten...

...en alleen als heur haren écht in de weg zaten (als in: niets meer kunnen zien), dan knipte J. het een beetje recht.

Maar we zijn geen kappers. En H. staat ook maar mondjesmaat toe dat wij haar een knipje indoen of andere haar-organizers toepassen. Met als gevolg dat wij de laatste weken wel erg vaak constateerden dat mevrouw een 'ragebol' had. We wilden dus wel eens zien of een professional daar verandering in kan brengen.
Onze keuze viel op Salon Familia. Want dichtbij, goede recensies, betaalbaar en parkeerbaar. Maar ja, dat maakt allemaal niks uit natuurlijk, want het gaat erom of H. een beetje mee wilde werken.
Het moet gezegd: ze had er he-le-maal geen zin in. Wij vinden haar nogal een dametje, maar van de kapper wilde ze (nog) niets weten:

En bovenstaande foto was al na fase 1, waarin we heel naïef probeerden haar gewoon op een stoeltje te zetten met een schort om. Fout! Dus papa op de stoel en H. op de schoot. Nog steeds geen succes. Tja, wat wil je als een oudere dame met een grote schaar op je afkomt!

Het credo was al snel: afleiden en snel zijn. Dus kwam de iPhone er aan te pas en knipte de kapster die plukken haar die ze te pakken kon krijgen in het voorbijgaan:

Na zo'n tien minuten moesten we maar accepteren dat het niet beter zou worden. Want H. ging zich nog meer verzetten en om er nou weg te lopen met een matig kapsel én een schaar in haar oor...

Niet dat we erg ontevreden waren, maar het was een belevenis voor H. en om iets van de schrik te bekomen, mocht ze een gekleurd lint uitkiezen. Gek genoeg was zoiets kleins voldoende om haar weer wat gerust te stellen.

Ze ziet er in ieder geval verzorgder uit en dat is goed, want we verwachten bezoek. Juist, van Sandy die vandaag of morgen op de stoep staat. Voor wie het nog niet weet: dat is een grote storm die over de oostkust van de VS gaat razen en wij zitten ook in haar pad. We hebben water, extra eten, batterijen en kaarsen. Voorlopig doet alles het nog. We melden ons weer na de storm met een verslag. Ondertussen wachten we gewoon tot de stroom uitva

Aan de andere kant

Een van de 'hotspots' in onze streek is de Potomac rivier. Een mooie (en helaas vieze) rivier waarop je kunt kajakken, zeilen enzovoorts. Wij zijn echte helden, dus wij beperken ons tot bezoekjes aan de rand. We kozen afgelopen weekend voor Little Falls. Hé, zal de oplettende lezer zeggen (al moet je dan wel heeeeeeel oplettend zijn): daar zijn jullie toch al eens geweest? Inderdaad, zie HIER ons verslag:

Maar het punt was: telkens als wij het met vrienden/kennissen over ons bezoekje aan deze waterval hadden, werd ons de vraag gesteld of we ook 'de andere kant' hadden gezien. Huh? Eh nee, dit was toch spectaculair genoeg? Nee, de andere kant was mooier.
Goed, dat wilden we afgelopen weekend dan wel zelf bepalen. Dus ging het naar de Little Falls, aan de Maryland zijde van de Potomac.

Die kleine muppet van ons was in het begin niet zo geinteresseerd. Toen zij uit de auto stapte en een berg herfstbladeren zag, was ze verkocht:

Gelijk heeft ze. Maar we liepen toch maar door, en moesten eerst over een kanaal via een sluisje. Ah, jeugdsentiment (want P. heeft ooit als sluiswachter in Delfzijl gewerkt):

Dit kanaal loopt langs de rivier en was aangelegd omdat zo goederen en mensen makkelijker en rustiger waren te vervoeren dan over die toch soms woeste rivier. Het kanaal legde het natuurlijk af tegen weg en trein, maar het is nu nog in gebruik voor boottripjes (gaan we zeker een keer doen).

Goed, waar was dan die nóg wildere waterval? Die kolkende massa, die onvergetelijke vergezichten? Hier:

Ja, maar... Inderdaad, dit was helemaal niet de ruige kant. Die hadden we dus toch al gezien. Geen idee waarom we dat in onze gesprekken nou nooit hadden ontdekt. Misschien omdat wij het altijd hadden over 'ja, die met dat kanaal ernaast'. Want aan de ruige kant zit ook een kanaal, met hetzelfde verhaal erachter natuurlijk. Alleen is dat drooggevallen.

Geeft allemaal niks. Want het is óók mooi om aan deze kant te zijn. Juist omdat hier het kanaal en de bijbehorende sluizen nog in gebruik zijn. Maar ook omdat je paardjes hebt, grasvelden en bossen om lekker te ravotten (vooral voor de H.'s onder ons érg belangrijk):

We hadden nog veel verder de rivier en het kanaal kunnen volgen, maar het voetpad dat er tussendoor loopt, heeft amper hekken en dan loert het gevaar aan twee zijdes. Lastig met een 2-jarige en geen kinderwagen o.i.d. Wisten wij veel. En je kunt haar moeilijk de hele tijd op de arm dragen:

Dus nog even naar het bijbehorende museumpje waar je iets kon leren over wat er allemaal over het kanaal werd vervoerd.

En dat het hele sluizencomplex door mensen is gebouwd die eigenlijk geen idee hadden waar ze aan begonnen. Nou ja, het staat er nog steeds, zullen we maar zeggen.
Natuurlijk werd de werking van een sluis uitgelegd en daar hing H. aan papa's lippen:

Zoals het Amerikanen betaamt, sloten we ons zeer geslaagde bezoekje af met een hotdog.

We gaan binnenkort eens kijken wanneer we met zo'n kanaalboot mee kunnen.

De appel ontdekt

Hé, weer aan het bloggen? Ja, we maken even wat tijd voor ons uitje van afgelopen maandag. Op maandag, normaalgesproken een werkdag natuurlijk, hadden wij namelijk vrij. Columbusdag! Ja, dat is zo'n voordeeltje van hier wonen: je krijgt er ook de Amerikaanse vrije dagen bij. En wat kun je beter doen op Columbusdag dan dingen in de buurt ontdekken? Wij hadden al van meer mensen gehoord dat ze in de omgeving wel eens naar 'de boer' gingen. Er is een aantal farms in de berijdbare omgeving waar je zelf groente, fruit en bloemen mag plukken.
Aangezien de weersverwachting lekker fris was, besloten we te gaan en wij kozen voor de Homestead Farm, op zo'n 40 min rijden van ons vandaan.

Een erg goede keuze, want het is een prachtplek voor iedereen. Je neemt bij binnenkomst een kruiwagen en emmer en dan mag je zelf dingen plukken, of 'gewoon' bij de winkel iets kopen.

Grote blikvanger was de oranje zee pompoenen. Later kwamen we erachter dat Columbus Day dé dag is waarop Amerikanen hun pompoen uitzoeken bij de boer (wat een toeval!), maar wij waren gelukkig voor de al te grote drukte al aanwezig.:

Op borden bij de ingang staat aangegeven wat je wel en niet mag plukken (dat wisselt uiteraard), en dit keer was de appelsoort Pink Lady aan de beurt. Dat is een kruising tussen een Golden Delicious en een Lady Williams en errug lekker, kwamen we achter! Dus wij naar de aangegeven appelgangen, waar genoeg Pink Lady's te halen waren. Het moet gezegd, H. hielp ontzettend goed mee en vond het machtig interessant:

En we pikten natuurlijk een appeltje voor onderweg (mag niet hè)

Na ons plukavontuur, keken we wat de Homestead nog meer te bieden had. Je kon onder meer een rit op een hooiwagen naar de pumpkin patch maken, maar wij haalden een uit de winkel en gingen met H. op de hooiberg spelen en de geitjes aaien. Ze was ook erg gefascineerd door de vogelverschrikkers met een Halloween-tintje

Het was een erg leuke ochtend. Misschien niet van dezelfde orde als Columbus, maar toch een leuke ontdekking deze boerderij. Daar komt zeker een herhaling van. Thuis hebben we natuurlijk een aantal van de Pink Lady's in de appeltaart gegooid. En oh, dat was een goed idee:

En dat wordt twee!

Zeg, zag ik nou? Hebben jullie misschien? Is dat? Ongetwijfeld zijn er nog één of twee lezers van deze blog die dat soort vragen stellen als ze foto's van ons van de afgelopen tijd hebben gezien. Is J. eh...? Jazeker, dat is ze! Inderdaad, wij zijn wederom in blijde verwachting!! Zet maar een vinkje bij de eerste week van februari, want dat is de uitgerekende datum, zoals dat heet.

Goed, we hebben het al velen verteld, maar dit maakt het toch wel wat officieler. Het gaat goed met J., afgezien natuurlijk van de vermoeidheid. Want het is best veel; baan, al een kind en dan nog een tweede in de buik. Ja, baby in de buik: dat herhalen we de hele tijd tegen H. omdat we hopen dat er iets blijft hangen. Maar of ze echt begrijpt dat ze straks níet meer het rijk alleen heeft, is ons niet duidelijk. Geeft niet, het wordt hoe dan ook geweldig. Bij deze ook nog iedereen bedankt voor de felicitaties. We babybloggen hier snel weer!

Er kan nog meer bij

Woehaaa, heel september niet geblogd! En oktober is al weer een week oud. Dat moet een soort record zijn. En dat terwijl september een heel bijzondere maand voor ons is. Want wij vierden op 7 september natuurlijk ons 11-jarig trouwjubileum! Maar alle aandacht ging uit naar H. die op 12 september alweer twee werd. Twee! Goeie genade, wat gaat dat snel. Ja, dat is een cliché, maar o zo waar. Daar staat dan tegenover dat haar verjaardag ongelooflijk lang duurde. De kado's en gelukwensen bléven maar komen. Niet dat H. daarover klaagde overigens. En het geeft ons de kans om hier wat foto's van haar te plaatsen. Ons bereikte namelijk het bericht dat H. al veel te lang niet op ons blog te zien is geweest (sorry ma).
Daar gaan we dan.

Dat was H. met haar 'eerste' feestje. Een cupcake en een papieren nummer twee (kaarsje kwam later hé). Maar zoals gezegd, haar verjaardag bestond uit kado's en meer kado's. Elke doos die voor de deur stond, zat weer vol spullen voor H.:

Van ons kreeg ze een pop en een speeltafel (spelen? klimmen zul je bedoelen):

De buurvrouw had nog een doos voor de deur gezet met een pluche beer en een prachtig popup-boek:

Verwende kinderen, zo ontstaan ze. ;)
En een paar dagen later was er nóg een feestje. Dit keer met een paar Nederlandse vrienden en een buurman. Het was erg gezellig, er kwam veel prinsessen-spul voorbij en H. kan al heel goed 'meer, meer', zeggen.

Zo, hebben we - heel wat weken te laat - toch H.'s verjaardag op onze blog vereeuwigd. En er zijn weer veel foto's. You're welcome ma.