S. kondigde zich in de loop van zaterdag aan. We dachten al dat er iets stond te gebeuren: P. had zelfs afgezegd voor de Nederlandse School, voor het geval dat. Maar S. wachtte tot de avond voordat hij 'aanklopte'. Omdat de weeën aanhielden, werd in overleg met de dokter besloten om naar het ziekenhuis te gaan. Of laten we zeggen: de toekomstige geboorteplek van S., dat klinkt misschien minder medisch.
Het Sibley Memorial Hospital is letterlijk vijf minuten rijden van ons vandaan en we hadden alles al klaar staan, dus we zaten binnen een oogwenk in de wachtkamer van de ER.
En van daar uit kwamen we redelijk snel - een superwarm inschrijvingskantoor later - op onze eigen kamer. De sfeer was gelijk anders. Het was allemaal net even iets vriendelijker en wat overzichtelijker (of was dat mede ónze vertrouwdheid met het hele gebeuren?). Voor de rest was het net als in Brooklyn; een bed, een tv, een bankje, apparaten en ziekenhuissokken. Alleen niet zo'n mooi uitzicht natuurlijk (helaas).
Het was duidelijk dat dit geen vals alarm was en dat S. klaar was om te komen. Alleen kwamen de weeën nog niet hard genoeg en dus moest J. maar gaan lopen. En we hebben gelopen. Vele honderden meters (zo voelde het), maar slechts om de balie van de kraamafdeling heen. Dus: bochtje om, shuifdeuren door, hoek om, omdraaien, hoek om, schuifdeuren door, bochtje om, bochtje om, omdraaien, bochtje om en dat talloze keren herhalen.
Daar word je moe van en dus werd er op bed gerust:
Wie H.'s bevallingsverhaal er nog bij heeft gepakt, las dat het geen pretje was. Nou was dit ook geen 'walk in the park', maar het verliep allemaal een stuk beter. Dit keer deed de pijnmedicatie het wél en besloot S. om zondag iets voor het middaguur geboren te worden!
En hij is niet alleen een zondagskind, de meneer die hem assisteerde bij de eerste happen lucht, heet dokter Engel. Jazeker, we hadden een Engel aan ons bed. Je verzint het niet.
Maar wij waren (en zijn!) uiteraard ontzettend blij.
Weer een verschil: H. werd meteen 'van ons afgepakt' en ingeent, schoongemaakt, gewogen en wat ze al niet meer met pasgeborenen doen. Nou, S. mocht eerst een hele tijd op J. blijven liggen. Wel zo lekker. Uiteindelijk werd natuurlijk wel gewogen en werden er voetafdrukken gemaakt van S.
Daarna kwam de bekende witte doek met blauwrode rand tevoorschijn (hét geboortelaken in de VS) en kregen we een ingewikkelde S. in onze armen.
En iedereen kreeg een bandje om, zodat het ziekenhuis zeker wist dat wij met het juiste kind naar buiten zouden lopen.
Oh ja, er kwam ook nog een zuster voorbij - afdeling nursery - die S. z'n eerste badje kwam geven. Daar mochten we géén foto's van maken, gek genoeg. Ze zei dat in het verleden zusters waren geweest die foto's/filmpjes van de baby's op YouTube hadden gezet. We begrepen haar uitleg niet helemaal (het was toch óns kind, en hún zusters die iets fout deden?), maar goed, dat laat je dan maar gaan.
Ze lieten ons trouwens nog niet gaan. We mochten de kamer verlaten, maar niet het ziekenhuis: het was tijd voor J. om naar een uitrustkamer te gaan. Geen plek voor P. dit keer (gaf niets, het huis was immers dichtbij), maar gelukkig was J. de enige gaste in deze gedeelde uitrustkamer. Waar het uitzicht ietsje beter was:
Maar belangrijker: J. kreeg er eten dat kleur had! En niet de eh 50 shades of grey die ze in het ziekenhuis in Brooklyn serveerden:
Het was ook hier dat H. voor het eerst kennismaakte met haar broertje. Zij had de nacht bij vrienden doorgebracht en kreeg nu te zien waarom pa en ma haar eventjes hadden laten logeren. De kennismaking ging erg goed. H. vond S. erg interessant en ze deed erg lief tegen hem. Ons is verteld dat dit tijdelijk kan zijn, als H. erachter komt dat we S. niet terugbrengen is het begin-enthousiasme wellicht snel verdwenen.
En het allermooiste was natuurlijk dat we die maandag al als gezinnetje naar huis mochten. Want de ziekenhuiservaring was goed bevallen, maar thuis is beter uiteraard. Dus inpakken die S. en de koffer en naar huis:
En daar zijn we nu dus nog steeds. Helaas moet P. elke dag nog met S. naar de arts omdat ie erg geel is. Heel normaal bij kinderen, H. had het ook, en dat gaat vanzelf weg, maar ze willen hier alles nauwgezet volgen. Wat wel leuk blijft, het helpt tegen de geelheid om de baby in het zonlicht te leggen (al lopen de meningen over de effectiviteit uiteen) en dan kun je leuke licht-donker foto's maken:
Goed, we plaatsen hier dus vanaf nu hopelijk veel foto's van S. en ons nieuwe gezinnetje. Wij zijn superblij, ma en zoon maken het goed en het eerste beschuit met muisjes hebben we al achter de kiezen. In een woord: Heerlijk.
