En dat dan ook nog wel weer

Oh, oh, oh, oh, oh. Veel 'oh', omdat we weer eens veel te lang hebben gewacht met een nieuw blog (en dáár zelfs een reactie over kregen; dank voor de aansporing!). Maar wij hadden vorige week nog bewust de keuze gemaakt om een extra dagje later te bloggen, zodat we die maandag meteen wilden melden dat ook J. voor haar rijbewijs was geslaagd.

Ahum

Uit het uitblijven van een tijdig blog kun je dus nu opmaken dat dat rijbewijs er nog niet is. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Huuuuuummmm. Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Aaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.

Zo, dat is er uit! Want laten we maar meteen bij dat rijbewijs-verhaal beginnen. Het lijkt wel alsof we over niets anders meer schrijven op deze plek. Maar het is nu eenmaal een proces dat zelfs de grootste zen-meester een zenuwinzinking bezorgt.

Dit keer ging J. voor haar tweede poging. Ja, dat was een hele tijd ná haar eerste keer, maar datzelfde gold voor P. en als je het speciale afsprakennummer belt, ben je aan hun agenda overgeleverd. Er was niet eerder een gaatje. U voelt 'm al: eindelijk aan de beurt, kreeg J. niet alleen te horen dat ook zij een vertaling van haar rijbewijs moest halen (wat P. dus uiteindelijk níet hoefde; wij weten het ook niet meer), maar dat ze te laat was voor haar afrijden. Als in: uw aanvraag is verlopen, het theorie-examen geldt niet meer! Of eigenlijk ging het om een speciaal papiertje van het State Department dat al het niet-diplomatieke ambassadepersoneel moet overhandigen. Ze moest daar een nieuw exemplaar van halen, én opnieuw het theorie-examen doen! Om van te janken!! En het kon meteen die week nog. Ja hoor, alsof je binnen drie dagen een brief van de State Department regelt. Dat is alsof je....binnen een jaar je rijbewijs bij de DMV in Maryland regelt.

Jullie begrijpen dat wij de wanhoop nabij zijn. Met een gevoel van berusting. Afgewisseld met paniekaanvallen en periodes met totale 't-zal-ons-aan-ons-achterwerk-oxideren' houding. Feitelijk is J. terug bij af en we moeten erom lachen omdat het zo droevig is. Onze belofte aan jullie: we blijven er over bloggen! Wordt vervolgd, zullen we helaas maar zeggen.

Dat hebben we gehad. Dan nu een overzicht (ongetwijfeld niet in de juiste chronologische volgorde) van wat we de afgelopen twee weken aan blogwaardigs hebben meegemaakt. En als eerste willen we onze nieuwe tafel aan jullie voorstellen:

Een tafel is niet het spannendste deel van je leven, maar voor ons was dit toch wel belangrijk. Sinds ons vertrek uit NYC hebben we namelijk steeds het gevoel dat we een beetje kamperen in ons huis. Het is hier een stuk groter dan in ons appartement en veel spullen hebben we niet meegenomen. Dus werken we stukje bij beetje aan een heuse inrichting hier en dan is zo'n grote tafel voor ons een hele zet. Voelen we ons nog meer thuis hier. En die kleine druif ook: We hebben inmiddels (Nederlandse) gasten-aan-tafel gehad. En 't was erg gezellig (zeker omdat H. met de kids kon kliederen, terwijl de volwassenen zich bezatten...ok, thee dronken).

Als we het toch over eten hebben, dan kunnen we meteen melden dat we onlangs ook voor het eerst een beroemde Amerikaanse lekkernij hebben gehad: de Girl Scout Cookies. Eigenlijk waren ze veel te laat (beloofde levertijd was eind februari), maar na een mailtje van P. stond een tijdje geleden dan toch echt een girl scout met de cookies voor de deur. Wij hadden gekozen voor de twee toppers, chocolate mint cookies en samoas.

Best lekker hoor, maar de eerste is gewoon een dikke after eight en de tweede een soort kokos-makroontjes. Niks mis mee (zeker niet), maar ook niets exotisch. Volgend jaar doen we gewoon weer mee. Zeker omdat we erachter kwamen dat de samoas zéér geschikt zijn om een muis te vangen. Helaas hadden wij er eentje door de keuken banjeren, maar die kon de geur en smaak van een girl scout cookies op een muizenval niet weerstaan. KLABENG!! Ach, niet de slechtste manier om te gaan (als muis dan).

Genoeg dood en verderf, we hebben nog wat foto's te delen van het uitje van de Nederlandse School. Terwijl hier de zomer al is losgebarsten (alles zoemt in de tuin en de kleuren van de bomen en planten zijn werkelijk schit-te-rend), gingen we met de school naar de....ijsbaan!

Er is een indoor-ijscomplex in St. John's Cabin, niet ver van ons vandaan. En de school had een van de drie ijsveldjes (het zijn eigenlijk allemaal ijshockey-dingen) gehuurd. En voor gratis hotdogs en snert gezorgd: veel Amerikaans-Nederlandser kan het niet. Wij hoopten dat we H. voor het eerst op de ijzers konden zetten, maar daar moest ze niets van hebben. Het bleef bij kijken: Overigens mocht J. even de schaatsen van iemand lenen, dus gleed ze nog even sierlijk over het ijs. Toch jammer dat de elfstedentocht niet doorging, hè J.? Oh, en ze vroeg de schrijver dezes om iedereen op het hart te drukken dat ze op de foto hieronder zo'n bejaardenrek voor niet-schaatsers "aan de kant duwt" en niet actief gebruikt! Waarvan akte.

En ook al was dit niet H. eerste schaatsdag, het was wel de eerste keer dat ze snert probeerde:

Een zo-zootje, als we de uitdrukking op haar gezicht moeten interpreteren.

Dat was dan ook het school-hoogtepuntje van deze periode: nu is de school twee weken achter elkaar gesloten. En dus hoeft P. geen les te geven en hebben we een paar volle weekenden samen. Te gek. Hopelijk kunnen we die van volgende week gebruiken om naar NYC te gaan. Ja, daar bloggen we dan weer over. ;)

We sluiten natuurlijk niet af zonder een paar foto's van H. Ze is onlangs met pappa en een paar Nederlandse en Amerikaanse kennissen het bos in geweest (we zitten sowieso in een bosrijk gebied) het Rock Creek Park, en daar heeft ze het erg naar haar zin gehad. Nooit geweten dat ze zich letterlijk uren kon bezighouden met stenen in het water gooien. En eten natuurlijk.

Dat waren zo'n beetje de afgelopen twee weken. Mochten we nog iets vergeten zijn, dan bloggen we snel weer. En anders, tot volgende week!

Het bewijs

Het rijbewijs om precies te zijn! Dat mogen we toch wel het hoogtepunt van de afgelopen week noemen: P. heeft eindelijk z'n Amerikaanse rijbewijs te pakken: Misschien is het niet normaal dat we daar zo blij mee zijn, maar voor ons komt daarmee (in ieder geval deels) een einde aan een hoop gedonder met de DMV, de rijbewijzenboer. We zijn vaak teruggestuurd, zakten om belachelijke redenen of werden wéér teruggestuurd. Volgende week is J. aan de beurt voor poging 2 en als P. het haalt, dan J. toch ook. Waarom ging het dit keer wel goed? Nou, laten we beginnen met de mededeling dat we géén officiële vertaling van ons rijbewijs nodig hadden. De vorige keer werd P. nog weggestuurd bij het kantoor in Beltsville omdat 'ie zo'n vertaling niet had. Dit keer was het afrijden in de plaats Gaithersburg, en niemand kraaide naar zo'n vertaling. Gelukkig hadden we de 150 dollar in onze portemonnee gehouden (dat vroeg de officiële vertaler) en erop gegokt dat we zonder konden.

Verder scheen er een heerlijk zonnetje, waren de instructeurs een stuk vriendelijker en had P. geoefend met fileparkeren. En zo kreeg hij na twee oefeningen op een parkeerterrein én ongeveer 15 minuten op de weg rijden (geen snelweg, terwijl ze juist dat onderdeel hier niet beheersen) te horen dat 'ie was geslaagd! Yes! De instructeur verliet de auto en P. reed om het gebouw heen om daar knalhard over een stoeprand te rijden. ;) Tijdens de test zou dat onmiddellijk gezakt betekenen, maar hé, de test was voorbij. Gelukkig maar.

Wat nog meer deze week? Nou dat J. tijdelijk P. als collega heeft. Hij werkt een paar weekjes aan een website-project op de ambassade. Leuk. Behalve dan dat we nu opeens achter babysitters aan moeten gaan. En dat is geen gemakkelijke opgave. En wat doet J. ondertussen allemaal? Deze week was er een bijzondere bijeenkomst in de National Gallery, waar een aantal Nederlandse meesters in bruikleen hangen. En aangezien J. zich ook met NL cultuur bezighoudt, mocht ze als een van de eersten up close and personal:

Mooi. Wij gaan binnenkort nog uitgebreider kijken.

Deze week hebben we ook officeel afscheid genomen van de winter die nooit kwam. Niet alleen is vannacht de zomertijd ingegaan, maar we zitten met z'n allen al weer op onze veranda. Laat je niet foppen door de dikke muts die H. opzet, dat doet ze alleen omdat ze wéét dat wij dat cute vinden....

Nee, we zitten gewoon lekker buiten. Met een skypende P. en H. die haar ogen niet van Jack kan houden: Dat is niet onze hond, want we mogen geeneens huisdieren hier hebben. Nee, dit beessie was wegglopen van huis en kwam lekker door onze tuin razen (en piesen). Tot enorme blijdschap van H. die net heeft geleerd dat hondjes 'woe woe woe' doen.

Over H. gesproken, we vonden het maar weer eens tijd worden voor een filmpje. Ditmaal van haar ontwaken. Aahhhh... je hoort P. goedemorgen zeggen, maar dit was haar middagdutje. Ook bekend als 'de anderhalve uur waarin álles moet gebeuren dat niet met H. te maken heeft'. Wij vinden dat ze er net wakker misschien nog wel schattiger uitziet dan gewoon. Enjoy en tot volgende week!

(wachtwoord: schoneslaapster)

Dat is lang geleden

Daar zijn we weer met ons weekoverzicht! En wat een bijzondere week was het. Want J. had een paar daagjes vrij en we slaagden er zowaar in om H. een extra dag bij de kinderopvang onder te brengen. Normaliter niet eenvoudig, want het is er druk met amper ruimte voor verschuivingen of extra opvang-uren. Maar goed, het resultaat was dat wij twee dagen helemaal voor onszelf hadden. En dat was toch zeker anderhalf jaar lang niet meer gebeurd! We gingen de eerste dag naar de bioscoop. Ook al heeeeeel lang niet meer gedaan. De keuze viel op 'My week with Marilyn'. Oordeel: goede acteurs, mooie sfeer, verhaal zozo. Maar hé, we waren samen naar de film! En dan ook nog naar Avalon, een geweldig leuke bios bij ons in de buurt (nou ja, je doet hier alles met de auto, dus 'in de buurt' is een ruim begrip). Avalon stamt uit 1923 en is prachtig opgeknapt. De middagvoorstelling telde ook nog eens maar 10 bezoekers en wij, dus geen klagen voor ons! De tweede dag was nog meer DC ontdekken. Als eerste wilden we wel eens Ben's Chili Bowl zien. Dat is zo'n beetje het beroemdste restaurant (of is toeristisch nu een beter woord?) van DC. Het is een beetje het symbool van U Street, de weg die vroeger de grens was tussen zwart en blank Washington en het toneel van rassenrellen. Of het eten nou echt zo goed is (ze verkopen hotdogs en milkshakes enzo) weten we nu nog niet. Het was er namelijk belachelijk druk. Dus: binnen kijken, omdraaien, naar buiten. Dan maar een beetje sightseeing in de wijk (met de naam U Street Corridor). Een beetje Harlem, vonden wij: We sloten ons bezoekje af met een lunch bij Fast Gourmet, een eettent ín een benzinestation. Dat is in de VS niet zo'n heel bijzondere combinatie, maar in dit geval was het eten verrukkelijk. Fast Gourmet is dan ook een van de culinaire tips in DC. Ze zijn al vaker te zien geweest in foodshows, dus wilden wij weten of echt wel zo goed is. Het moet gezegd, de sandwiches falafel en pulled pork vielen niet tegen! Wat nog meer? We schreven al dat onze overbuurvrouw verhuist. Welnu, zij heeft bedacht dat wij het 'dumpadres' zijn. Je weet wel, de mensen bij wie je alles probeert te dumpen wat je niet meer meeneemt naar je nieuwe huis. In dit geval tuinspullen. We hebben het over zaken als een grasmaaier, bladblazer, heggeschaar. Allemaal gratis en voor niets! Verder kwam ze aanzetten met dozen vol kopjes en borden (ze vertrekt over een week, de echte meuk komt dan alsnog bij het vuil te staan). En er was voor H. een doosje met speelgoed-kopjes. Dat doosje ziet er zo vintage uit dat wij stiekem vermoeden dat het nog wel wat waard zou kunnen zijn (ja, we blijven Nederlanders). H. is nog te jong voor die kopjes. Geeft niet, want ze vermaakt zich prima hoor. Bijvoorbeeld door voortdurend haar kleren uit te trekken (niet de carrière die wij voor haar in gedachten hadden): Nee, dan toch liever een eerlijk vak zoals kapper. Tenminste, daar lijkt H. nu ook interesse voor te hebben. En J. geniet er van: Al sluiten wij - zoals alle andere ouders - een loopbaan als fotomodel ook nog niet uit: ;) Tot die tijd wil ze eigenlijk vooral zoveel mogelijk in de speeltuin zijn. En dat kan ook, want hier is de zomer al begonnen (afgezien van een koude wind). Ongelooflijk, maar waar. We hebben drie dagen winter gehad, zo lijkt het. Al zeggen ze net dat er misschien morgen sneeuw valt. Dat lezen jullie dan over een week.