Timber!

Het moet gezegd: ons nieuwe leventje verveelt niet. Zeker niet waar het de natuur betreft, want we hebben al een hittegolf, een aardbeving en nu dus (de allerbuitenste rand van) een orkaan meegemaakt. Alles is al weer voorbij en we kunnen zeggen dat we het allemaal prima hebben doorstaan. Al was er dat akkefietje met die enorme boom...



Op zijn blog heeft P. het (wederom) verklapt, voordat er hier over werd geschreven, maar dat maakt het niet minder bijzonder. Ons 'orkaan-Irene'-verhaal begon dus al op vrijdag waar we wat extra boodschappen deden. Water, houdbaar eten, hele rits batterijen. Allemaal bedoeld om het even uit te houden in huis als de stroom zou uitvallen. Want dat zou zeker gebeuren, had een aantal buurtgenoten ons verteld. Blijkbaar staat onze wijk bekend om z'n kwetsbare stroomvoorziening en 'liggen we er als eerste uit en zijn we als laatste weer aan'. Een dag of drie zonder stroom was te verwachten, zei men. En een gewaarschuwd mens...

Zaterdag leek niets te wijzen op de komst van een grote orkaan. Op tv werd gemeld dat Irene íets aan kracht aan het verliezen was, maar dat het nog steeds kon gaan spoken. Wij zagen alleen maar flinke buien en af en toe kwam de wind voorbij razen. Het werd met het uur sterker, maar wij zaten om een uur of tien nog gewoon voor de tv en zeiden net 'nou, misschien valt de stroom toch niet uit', toen de stroom toch uitviel:



En als echt al het licht in de buurt uit is, ben je blij met je zaklampjes. Gelukkig hadden we nog gas, dus konden we nog een kopje thee drinken voordat we besloten dan maar naar bed te gaan.
Om tweeenhalf uur later wakker te schrikken van een enorme doffe dreun. Het huis trilde even. Wij waren even gedesorienteerd (want, donker en 'waar komt dat geluid vandaan!"). Met een lantaarntje in de hand inspecteerde P. het huis. Het geluid leek van achter het huis te komen, maar daar was alles nog heel. Door het zijraam kijkend, kon P. in het donkere buiten net zien dat er iets niet klopte.



De enorme boom die bij de buren in de tuin stond, bleek gezwicht te zijn onder de kracht van Irene. Krak, boem, en in onze tuin geland! Een snelle inspectie leerde ons dat het huis niet beschadigd was aan de binnenzijde. Het is lastig om in het donker foto's te maken, maar dit was P.'s eerste poging nadat het al wat lichter was en de wind een beetje was gaan liggen:



Hoe gaat zoiets verder? Nou, we belden het nutsbedrijf Pepco en die vroeg of we konden zien of er vonken van de draden kwamen. Nee, wij gokten omdat de stroom al uren eerder was uitgevallen. Ok, dan zouden ze langskomen. Maar natuurlijk niet tíjdens de storm. Dus gingen wij maar weer naar bed. Tja, wat moet je anders. Die boom valt niet nog een keer om. Om vier uur later wakker te worden omdat er een alarm afging! Piep, piep, piep, piep. Wat nu weer? We zochten en zochten, maar konden niets vinden wat het piepgeluid veroorzaakte. Brandalarm? Koolmonoxide? Iets te maken met de stroomdraden? Om het nog mysterieuzer te maken, leek het geluid uit de vloer van de slaapkamer te komen! De kelder was volgens ons geen optie, omdat daar níets is (en we er in dit slechte weer toch niet heen wilden).
Wat te doen? Pepco maar weer gebeld. Nee, die hadden geen alarm. De plaatselijke Fire & Rescue Brigade dan maar en die zei dat we 911 moesten bellen. Zo gezegd, zo gebeld en al snel stond een rescuer voor de deur. Die óók niets kon vinden en toch maar de kelder wilde bekijken. Bleek daar toch het geluid vandaan te komen. Onze internetprovider Verizon had daar het schakelkastje geplaatst en dat had blijkbaar een stroom-alarm dat afgaat na zoveel uren zonder stroom. Alsof je gewaarschuwd moet worden dat je tv het niet doet. Zucht.
Je begrijpt dat we niet zoveel slaap hadden die nacht. Eerlijk gezegd ook deels omdat we niet konden wachten op het daglicht om te zien wat er nou buiten de deur aan de hand was. Nou dit dus:



En het bleek ook meteen zo'n beetje het meest spectaculaire plaatje van de buurt te zijn. Daar zag het er meer zo uit:



Hadden we dan gewoon pech? Of eigenlijk geluk? Ja en nee. Wij hadden zelf al voorafgaande aan de storm bedacht dat die boom zou omvallen. Een paar weken eerder was een tak naar beneden gekomen - formaat: zaalvoetbaldoelpaal - en de boom zag er gewoon niet al te gezond uit. Hij stond ook nog een beetje scheef. Uit voorzorg hadden we dus al H. uit de voorkamer naar de achterkamer gehaald. En ook de auto, die normaliter voor de deur staat, elders geparkeerd. En zoals je kunt zien, net ver genoeg weg om ook de lantaarnpaal-lamp te missen die naar beneden klapte:



Uiteraard kwamen veel mensen kijken naar 'onze' boom en wij leerden zo heel wat buurgenoten kennen. Velen waren erg verbaasd dat wij het omvallen van de boom hadden aan zien komen; daar waren wij dan weer verbaasd over. Maar goed, iedereen gezond en dat was toch het belangrijkste. Vervolgens heeft J. de hele dag naar Pepco gebeld om te zeggen dat die kabels toch écht op de grond hangen en dat die boom weg moet (en dat we graag weer stroom wilden). Het duurde uiteindelijk tot zondagnacht totdat Pepco met groot materieel uitrukte.
De volgende morgen stonden we op, met weer stroom (yes!) en een gekortwiekte boom in de tuin. Ja, Pepco snoeide maar zo ver totdat de draden vrijkwamen, de rest - tot aan de stoep - was voor de gemeente die een paar uur later arriveerde:



Ze waren zo aardig om zelfs ons paadje vrij te maken (wat éigenlijk niet mag):



Het wachten is nu op de daadkracht van de buurman die de rest moet laten opruimen. Veel vertrouwen hebben we daar nog niet in, want hij bleek al een tijd van de toestand van de boom te weten en had nooit een snoeier ingeschakeld. Dikke minpunten.
Wij verwachten nog wel een juridisch staartje. Als dat een slepende zaak wordt, lezen jullie het hier natuurlijk.

La Familia

We zijn ons nu zo druk aan het voorbereiden op het bezoek van de orkaan Irene, dat we bijna ons echte bezoek zouden vergeten. Afgelopen woensdag hadden we namelijk een Italiaanse delegatie te gast in casa Bridgepeople.



Het was het gezin van Ugo, de journalist die J. heeft ontmoet tijdens haar eerste reis naar de VS. En dat was in DC. De spreekwoordelijke cirkel is dus weer rond. Nou was het Engels van de rest van het gezin niet al te best, dus lange gesprekken waren lastig (al deed iedereen enorm z'n best). Maar taalproblemen verdwenen als neve voor de sole, als H. in de buurt was, want die was de topper tijdens hun verblijf.


En H. viel ook hard voor de Italiaanse charmes van de jongste van het stel, Leonardo:


De Italianen verkenden overdag DC en schoven 's avonds aan onze dis aan. Waar wij het waagden om pasta te maken. Ja, dat is alsof een stel Italianen hutspot maakt voor hun Nederlandse gasten, maar wij durfden de uitdaging wel aan. En het moet gezegd, de Romeinen vonden het best te eten. Al waren er na afloop wel wat tips voor hoe het nóg beter kan (ja, we begrepen het ;))

Dan maar naar vertrouwder terrein: de buitenlanders laten kennismaken met het oer-Hollandse ganzenbord!



Wat bleek? Ze kennen dat ook in Italië! Jammer, daar gaat de verrassing. Maar gezellig was het en J. en P. slaagden er in ieder geval in een paar potjes te winnen. Forca Hollanda!

De familie Barbera was slim en nam gisteren al een taxi op weg naar het vliegveld om richting Canada hun vakantie voort te zetten. Slim omdat hier immers dat andere, ongewenste, bezoek langs gaat komen. Orkaan Irene plaagt ons over een uurtje of zes. Aan ons zal het niet liggen, want we hebben de buitenboel naar binnen gehaald:



We hebben, zoals aangeraden, een volle tank, cash, batterijen en liters water. Op dit moment is het nog redelijk ok buiten:



Maar naar verwachting vanavond laat barst het feest los. Wij zitten in de rand van het stormfront, dus het had allemaal veel erger gekund. Vanaf deze plaats overigens nog dank aan mensen die ons via internet of telefonisch een hart onder de riem hebben gestoken. We hopen hier morgen te laten weten hoe het ging, al horen we overal dat de kans erg groot is dat de stroom uitvalt. En dat het dagen duurt voordat Pepco de boel weer draaiende heeft. We weten dus niet wanneer, maar we laten zsm vanaf deze plek iets van ons horen. Zo, en nu de luiken dicht.

Lachen van het schudden

Waarschijnlijk weet iedereen het al, maar voor degenen die geen nieuws hebben gevolgd vandaag: er kwam een aardbeving voorbij in DC. En wat is dat een rare gewaarwording. Op zijn blog VanuitDC.com heeft P. al verteld hoe hij het heeft ervaren. Voor wie geen zin heeft om dat daar te lezen, hier nog eens: P. was thuis en H. sliep. Het huis begon te piepen en te trillen en P. dacht eerst dat iets ( een beer?) of iemand tegen de kelder stond te beuken. Al snel was duidelijk dat het een beving was, dus hup, met H. onder de arm naar buiten. Waar de studenten van tegenover oprecht dachten dat de luide autoradio van hun bezoek de trillingen had veroorzaakt. Maar nee, het was echt een aardbeving. Ook J. kon de beving goed voelen. En zij en haar collegas moesten het pand verlaten en zo stond heel de ambassade op de parkeerplaats. Het bleek lastig om elkaar telefonisch te bereiken, want tja heel DC hing aan de telefoon. En dat is misschien het engste van zoiets, dat je even niet weet of de ander ok is. Gelukkig is er niemand gewond geraakt en ook de materiele schade in het getroffen gebied valt mee. Maar raar blijft het zo'n beving. Onze overbuurvrouw kwam, heel lief, vragen of bij ons alles goed was. Ze is al wat ouder, dus eigenlijk had P. naar haar moeten gaan (ahum). Blijkbaar zijn er ook nog naschokken geweest, maar die hebben we niet gevoeld. Ondertussen vragen we ons af of H. al die natuurkracht ontketent. We maakten met haar immers ook al een tornado mee. Mmmmm, orkaan Irene komt er aan, zegt u?
Helaas zijn er dit keer geen foto's bij het bericht. We hebben ze wel gemaakt hoor, maar ja bewogen he.

El daycario

De afgelopen elf maanden is er geen dag voorbijgegaan zonder dat H. zich in het gezelschap van J. of P. bevond. Geen oppas, geen nanny, niets. Dat was geen bewuste keuze, het is gewoon zo gelopen. Maar nu we hier toch een fijne regelmaat te pakken hebben, vonden we het tijd worden voor een dagje opvang voor die kleine Brooklynite. Na wat gespeur viel de keuze op The Children in The Shoe (nee, we hebben niet om een verklaring gevraagd voor die naam). En daar gaat H. nu dus elke woensdag naar toe:



De afgelopen twee dinsdagen heeft ze twee 'proefuurtjes' gedraaid (dus, de eerste zin van dit stukje is feitelijk niet he-le-maal waar) en dat ging bijzonder goed. Wij verwachtten drama, een H. die haar armpjes om onze benen zou klampen, dikke waterlanders, veel geschreeuw. Maar nee hoor, toen ze eenmaal al het speelgoed zag en al die andere kleine mensen, waren wij al vergeten.
Gisteren was dan de eerste volle dag en ook dat ging als een trein. Ze was nog net niet teleurgesteld dat we haar weer kwamen halen.
En dat terwijl ze de daycare niet eens ten volle benut. Er worden namelijk bijvoorbeeld ook lessen Spaans gegeven. Handig, dan kan H. drietalig opgroeien, en ook niet vreemd, want er zijn veel Spaanstalige leidsters. Wij pikken zelfs nog wat op, want op sommige dingen (bijvoorbeeld de espejo) zijn stickertjes met het Spaanse woord geplakt.
The Shoe is sowieso erg internationaal; volgens het inschrijfpakket dat wij meekregen, zijn er onder de leidsters alleen al 17 nationaliteiten.



Zo hangt er in H.'s groep ook een lijstje met een aantal woorden in Farsi (dat lukt ons dan nog even niet). En elke niet-Amerikaanse ouder wordt gevraagd of ze iets uit hun eigen cultuur willen delen met The Shoe. Dat kunnen gebruiken zijn of woorden die ze in het bijzijn van het kind moeten bezigen. Wij hebben de leidsters gevraagd de volgende woorden te leren: 'afblijven', 'dan loop je maar naar huis' en 'het geld groeit ons niet op de rug'. Dat leek ons wel zo handig. Qua gebruiken kwamen eigenlijk niet zo heel ver. Wie heeft er nog tips? Uiteraard hebben we aan Sinterklaas gedacht, maar of dat nou zo goed valt. No sabemos.

Heel diplomatiek

Fijn. Sinds deze week is het officieel. We hebben onze nieuwe visa.



Dus de oude I-exemplaren (voor media) zijn eruit gehaald en er staat nu A2 in. Dat betekent dat je voor een overheid werkt (of je partner), maar geen diplomaat bent. Inderdaad, als we een bekeuring krijgen ofzo, dan is er geen immuniteit en draaien we zelf voor de schade op. Voor ons is het vooral belangrijk dat het is geregeld, want we hadden ons paspoort/visum nodig voor ons Amerikaanse rijbewijs. Met onze kersverse documenten togen we daarom vandaag naar de DMV, het Department of Motorvehicles.
Die DMV - hier heet het toevallig de MVA - is geen pretje. Het staat bekend om lange wachttijden en bureaucratie.



Nou hoefden we 'slechts' drie kwartier te wachten, maar niemand kon uitleggen waarom er dertig loketten in het gebouw zijn, terwijl maar vijf open waren. Eenmaal aan de beurt overhandigden wij trots de visa, onze NL-rijbewijzen, social security numbers, twee bewijzen dat we in Maryland wonen en het certificaat van de drugs- en alcoholtest. Klaar voor onze ogentest en theorie-examen. "Waar is de brief die er bij hoort?" De woorden van de DMV-dame deden onze nekharen recht overeind gaan. Bleken we een brief van de State Department nodig te hebben bij de visa waarin staat dat we geen diplomaten zijn. Heel 'diplomatiek' probeerde J. nog uit te leggen dat dat juist de bedoeling van de code A2 was. Maar bij de DMV schieten ze dan meteen in standje onvermurwbaar. Inderdaad, dat stond nergens vermeld van die brief, maar het was nooit een probleem. Dat soort teksten kregen wij. En dan weet je dat je een uur voor niets hebt gereden (met je Nederlandse rijbewijs).



Dus onverrichter zaken weer naar huis, waar we besloten om maar eens in de tuin gaan wroeten. Dat hadden we nog niet gedaan sinds we hier zijn komen wonen (te heet) en de makelaar had ons daar, ook heel diplomatiek, laatst op gewezen. Dat zat zo: huurders hebben het niet slecht in Maryland, ze mogen na een maand aan de verhuurder doorgeven wat allemaal niet perfect is en dan komen mannetjes langs om dat te fixen. De makelaar van de verhuurder kwam langs om de mankementenlijst op te nemen en keek met 'die' blik onze tuin in. En ze begon te vertellen hoe de vorige bewoonster elke dag even in de tuin te vinden was. Om vervolgens eigenhandig de rotte blaadjes uit een van de bomen te halen. Ok, ok, we begrepen de hint. Dus hebben we een paar uurtjes driftig in de tuin gewerkt.



Best rustgevend na zo'n akkefietje bij de DMV. En H. genoot er ook van. Zij leek gek genoeg weinig tot geen last te hebben van de muggen die ons altijd weten te vinden.



Na een tijdje zwoegen en zweten, ziet het er nu al een stuk beter uit in onze tuin. In ieder geval goed genoeg om daar morgen met een lekker wijntje te proosten op de jarige!

Cool, schildpadden

De warmte in DC valt best een beetje tegen. Het is hier niet alleen warmer (benauwder?) dan in New York, het is ook nog eens de warmste juli ooit hier. En bedankt. Ook H. probeert op alle manieren verkoeling te vinden. Bijvoorbeeld door een fris bad,



een spelletje met pinguins (om in 'koele sferen' te komen),



of gewoon, door in de koelkast te gaan wonen:



Maar gisteren was het net koel genoeg (of nee: niet zo heet als anders) om eens uitgebreid met H. naar buiten te gaan. Van bekenden hadden we al gehoord dat 'Turtle Park' de 'place to be' was voor ouders met jong grut. Mooi, dan zou H. met leeftijdsgenootjes kunnen spelen. Nou heet het park eigenlijk Friendship Park (ook mooi), maar omdat er 'schildpadden' in de zandbak staan...



...noemt iedereen het Turtle Park. Het kwam niet door die bijnaam, maar wij slaagden er wel in om op weg naar het park te verdwalen. Waarom hebben ze hier ook niet zo'n stratensysteem als in NYC? ;) Ondertussen werd het toch warmer dan voorspeld en kwamen wij alsnog bezweet aan in het park. Dat een prima speelplek bleek te zijn, al was het niet iets om van achterover te vallen. Maar H. kon er in ieder geval afkoelen (en wij stiekem ook):



Van interactie was niet zo veel sprake, want H. was de enige in haar leeftijdscategorie. Maar niet het enige Nederlandse kind. Want wij liepen warempel een Hollandse met haar twee dochters tegen het lijf. Tja, en dan volgt natuurlijk een praatje en al snel bleek zij de beste vriendin te zijn van J.'s voorgangster! Nou ja zeg. Om maar eens een cliché uit de kast te trekken: wat is de wereld toch klein. En heet ook. Vooral erg heet.