The Rambler

Yes! Het is gelukt, we hebben een huis gevonden in DC. En als we DC zeggen, bedoelen we Bethesda. Dat is een wijk die eigenlijk in Maryland ligt, maar zo tegen Washington aanzit, dat iedereen het bij de stad rekent. Zeg maar het Brooklyn van New York (ok, dat hoort ook echt bij de stad, maar om je een idee te geven). En wij hebben een huisje op de staatsgrens gevonden. Ja, een huisje en geen appartement dit keer. Met een tuin ook nog! We waren meteen verliefd toen we er een kijkje gingen nemen:



We hebben nog geen foto's van binnen, maar je ziet aan de Google plaatjes dat het er erg groen is. Heerlijk. Als we al een minpuntje moeten noemen, dan is het dat de voordeur meteen openslaat in de 'woonkamer' en dat daar niet enorm veel zonlicht komt. Maar de reden is dat we een veranda met afdak hebben. Ha, een veranda...dat wordt schommelstoelen! (nu nog een schommelstoel kopen):



Ze noemen dit type huis overigens een rambler. Wat een koosnaampje voor een kleine bungalow is. Nou, wij vinden het helemaal niet klein, want er zijn eigenlijk twee woonkamers, slaapkamers en zelfs een zolder. Met in de achtertuin nog een 'platje'. Het kan niet op. Wij zijn wel zelf verantwoordelijk voor het wieden van de tuin. Gelukkig kan J. een paardenbloem van een vergeet-me-nietje onderscheiden (P. niet, dus die moet het gras knippen).
Verdere voordelen: het is dicht bij J.'s werk, het is keurig afgewerkt (dat hebben we al jaren niet meegemaakt) en onze borg vergaart rente. Ja, hier zijn de huurders wat beter af dan in NYC.
Vandaag hebben we de handtekeningen onder het huurcontract gezet. We voelen ons nu thuis hier.

Niets van dat alles

Ok, snel, H. slaapt, dus we kunnen weer even bloggen. ;) We hebben groot nieuws. Tenminste, voor diegenen die het nog niet weten. En voor wie het al wel weet, pas als het op Bridgepeople staat is het officieel. We hebben het natuurlijk over de nieuwe baan van J. ! Jazeker. Zoals we schreven heeft J. een punt achter haar baan bij de gazet gezet. Het idee was om nog even door te werken en dan was het einde van ons VS-verblijf in zicht.



Maar niets van dat alles. We verhuizen naar Washington DC, omdat J. daar gaat werken bij de Nederlandse ambassade. Het zal haar taak worden om de Amerikanen (en hun media) er op te wijzen wat wij Nederlanders allemaal voor mooie dingen doen.



En dus zitten we nu al een tijdje rond DC om allerlei dingen te regelen. Waarvan het vinden van een nieuw adres het belangrijkste is. We hebben inmiddels iets op het oog en hopelijk kunnen we jullie binnenkort vertellen dat het is gelukt. Er volgen sowieso foto's van ons nieuwe stulpje in DC, waar het ook zal zijn.
Het is wederom een rare tijd (dat schreven we twee berichten geleden ook al). En er zijn vragen als 'blijft jullie blog Bridgepeople heten?' en 'komt er ook een vanuitdc blog'. De antwoorden tot nu toe zijn 'ja' en 'waarschijnlijk niet'.

Overigens zijn wij niet de enigen die grote stappen zetten, ook H. is weer een stap verder. Bijna letterlijk, want ze kan al staan. In de categorie 'ik kruip, zit en sta dan op' (en raak blijkbaar m'n broek kwijt):



Alsof het niet lastig genoeg was dat ze overal heen kroop, moeten we nu ook alles op tafels buiten haar bereik houden.



Gelukkig is er een makkelijke manier om haar uren zoet te houden, want ze vindt zichzelf erg leuk. In ieder geval dat meisje aan de andere kant van de spiegel, waarmee ze ongeneerd gaat staan zoenen. Vrije opvoeding hè:



Nee hoor, we zetten H. niet alleen voor de spiegel, we proberen - nu we toch rond DC zwerven - haar ook nog naar leuke dingen mee te nemen. Zo waren we onlangs in de plaatselijke grotten. Toen we de advertentie lazen dat de Shenandoah Caves 'de enige met een lift', waren we verkocht. Zeker toen bleek dat er ook nog - vraag ons niet waarom - een expositie was van oude Amerikaanse etalages. Uit een tijd dat het allemaal zo popperig en beweeglijk mogelijk moest zijn. Met name H. kon geen genoeg krijgen van de sprookjesachtige vitrines:



Ook fijn: je kon gewoon de kinderwagen mee de grotten innemen. En H. gedroeg zich tot bijna tot het einde keurig (al ging al die pracht aan haar voorbij waarschijnlijk)



En je moet ze een beetje moe maken, zodat ze tijdig slapen en wij nog een uurtje overhouden om te bloggen. Eh...