Onder het mom

We zitten hier tussen de snoepwikkels. Zul je zien, hebben we weer verkeerd ingeschat hoeveel kinderen nou eigenlijk langs de deur komen. Geeft niet, we zaten er een zak of twee naast, dus wij hebben snoep voor de komende weken, uren.
Je hebt het al begrepen, wij puffen uit van het jaarlijkse verkleedfeest Halloween. Net als bij bijvoorbeeld Sint Maarten, komen hier de kinderen verkleed langs de deuren. Maar in plaats van uitgebreide liedjes, is hier een simpel 'trick or treat' genoeg om handenvol snoep te krijgen. Eigenlijk was dit onze eerste echte Halloween, want we hebben nu een tuin en een voordeur, dus geen excuus meer om niet mee te doen. En in de suburbs zijn ze er al vroeg bij; dat verhoogt de sociale druk. Hoewel, we hadden er ook wel zin in dit jaar.
Allereerst moest de tuin een beetje op orde worden gemaakt en daar hielp H. driftig bij:



Vervolgens kochten we een grote en kleine pompoen en zette P. al zijn snij-talenten in om er iets moois van te maken:



In de supermarkt zijn voor drie dollar snijsetjes en voorbeelden te krijgen en daarmee maakte P. een best mooie pompoen. Maar ja, daar is geen bewijs meer van, want de volgende ochtend bleek dat eekhoorns een pumpkin ook niet te versmaden vinden. Boeoeoeoeoe... Het hele snijwerk vernield.
Ach ja, dan maar dichtplakken en achterop nog een paar ogen uitsnijden. En pas op Halloween-avond buitenzetten. Dat, samen met een zelfgemaakt spinnenweb, wat spinnenrag en flikkerende lampjes leverde bij ons dit op:



Ok, niet de meest imposante of enge tuin, maar een goed begin voor Halloween-debutanten als wij. En we hadden een heksenketel met genoeg snoep, en daar gaat het allemaal om. Oh ja, vergeet het maar om ook maar íets quasi-gezonds te vinden dezer dagen; het is snoep, chocola, snoepchocola en chocoladesnoep in de schappen. En voor bananen of appels komt geen verkleed kind langs je huis.

Het was al met al érg leuk. Ook al was het kort. Met name H. genoot met volle teugen. Ze keek haar ogen uit; al die kinderen in kostuums, ze wilde maar al te graag mee.



Maar voor H. geen trick or treat-ing. Het was wat te fris, wat moet zij met al dat zoets en als wat ging ze verkleed? Ja, we hadden voor haar een kikkerpak gekocht. Dat was wat te groot, maar het grootste bezwaar was het hoofd-deel. Daar wilde H. niets van weten. Het kostte ons veertien pogingen om die éne seconde vast te leggen waarop ze haar complete pak aan had:



Dus gingen we om beurten maar als ouder en dochter 'de onthoofde kikker':



We hebben natuurlijk nog een rondje met haar door de buurt gemaakt en we kunnen concluderen dat Halloween hier meer leeft dan in onze oude buurt. Om niemand teleur te stellen, hadden we overigens de pot met snoep voor de deur gezet. De kinderen die bij ons aan de deur kwamen, waren érg aardig en beleefd, dus we hoopten dat iedereen netjes een paar snoepjes zou pakken en zou doorlopen. Misschien was dat ook zo, maar bij terugkomst zagen we nog net een groepje jochies opgewonden roepen 'open casket!!!' (open doodskist). Wat dus de term is voor zo'n achtergelaten snoeppot. Als een zwerm sprinkhanen...binnen tien seconden was het weg. Geeft niet, in huis wachtte ons nog een zak.
Niet voor H., zij moest uitpuffen van zoveel indrukken (maar goed dat ze sinds kort haar eigen stoel heeft:)



Volgend jaar zijn we er weer bij. We gaan alvast wat meer skeletten, nep-vleermuizen, mummies, spinnen, afgehakte handen en heksen bestellen. En snoep natuurlijk.

Pundits

In New York hielden we altijd onze ogen open voor beroemdheden. Daar wonen immers genoeg zangers, acteurs, modellen en kunstenaars. Nou wonen in DC ook wel beroemde mensen, maar die zijn meestal niet van het Hollywood-kaliber. Je hebt grote kans dat je hier een politiek persoon tegen het lijf loopt en daarvan bestaat een heel aparte en zeer uitgebreide groep: de pundits. Zeg maar de pratende hoofden die je in elk praatprogramma (en daar zijn er veel van ) voorbij kunt zien komen. Het gaat hier zo: elk programma heeft voor elk apart onderwerp minstens twee gasten. Zeg dat er vijf onderwerpen per uur zijn, dan komen minstens 10 pundits voorbij. En dat zijn dan journalisten, leden van een denktank, politiek adviseur, strategen en oudgedienden uit de politiek. Dat er zoveel zijn, verklaart waarschijnlijk waarom wij ze om de haverklap tegen het lijf lopen.
Zo moesten wij tijdens ons bezoekje aan Mount Vernon al eens wachten op deze meneer:


Zijn naam is Chris Kofinis, een 'Democratic Strategist'. En elke maandagavond nadat P. een paar uurtjes heeft gevolleybald, komt een groepje oudere heren binnen om te basketballen met in hun gelederen deze John Feehery.


Hij is net zo iemand als Kofinis, maar dan bij de Republikeinen.
En afgelopen weekend gingen we boodschappen doen om daar tegen het nogal corpulente lijf van deze pundit aan te lopen:



Hij heet EJ Dionne, is columnist bij de Washington Post en is ook niet weg te denken uit politieke talkshows.
Daarnaast zijn we nog een of twee mensen tegengekomen die we 'herkenden' maar niet meer de naam van wisten.
Nou zijn ze niet zo belangrijk dat je er zenuwachtig van wordt als je ze ziet, maar het levert altijd wel dat gekke gevoel op van 'hé, die ken ik'. Dat je dan een praatje met ze wil maken, al weet je niet waarom of waarover. We worden steeds herinnerd aan de anekdote van J. die ooit in Groningen de bekende Jacques d'Ancona tegenkwam en heel enthousiast haar hand opstak. "Hééé!" Verbazing bij Jacques natuurlijk die nog wel teruggroette.
Dát gaat ons dus ook hier een keer gebeuren. Te veel pundits, te veel bekende koppen. Of we kijken te veel tv.
Misschien gaan we hier toch maar bijhouden wie we van deze B-garnituur in het wild zien. En stiekem toch wachten op een Hollywood-ster.