Weekend update

Het satirische tv-programma Saturday Night Live heeft een onderdeel dat 'Weekend Update' heet. Daarin wordt de afgelopen week (humoristisch) besproken. Wij moeten dat ook maar doen, want een dagelijks blog blijkt onhaalbaar. Dus laten we eens kijken wat er dan is gebeurd sinds de vorige post, van zondag 19 februari. Laten we beginnen met maar weer een verhaaltje over papierwerk. Als het daarover gaat, hebben we namelijk niet erg veel succes. Neem nou de werkvergunning van P. Maanden geleden had hij al eentje aangevraagd en toen het wel erg lang duurde voordat er een antwoord kwam, werd er maar gebeld. Bleek de hele aanvraag verdwenen te zijn! Spoorloos. Tja, da's balen. Dus moest het allemaal nog een keer. Het liep beide keren via J.'s werk, dus hadden we goede hoop dat het snel geregeld zou zijn. Eh niet dus. De tweede keer kwam er na wééééken wachten eindelijk een brief die zei dat de aanvraag in behandeling was. Maar weer gebeld, want het zou toch al lang klaar moeten zijn? Jazeker, meldden ze bij de State Department: aanvraag goedgekeurd en opgestuurd. Maar niet naar ons huis, maar naar de afdeling op J.'s werk. En daar was ie...spoorloos verdwenen. Dus zit P. nog steeds te wachten. Binnenkort poging drie waarschijnlijk; er zit niets anders op. Ja, wil je een keer werken, lukt het niet. Duim met ons mee dat er toch snel een oplossing komt.

Wat nog meer? Nou, dat P. toch collega wordt van J. Goed, eventjes dan. Hij gaat namelijk een maandje ofzo voor de ambassade werken. Die baan, waar hij niet voor was aangenomen, is nog steeds niet ingevuld. En aangezien er veel urgent werk in de communicatie-tak van die baan ligt te wachten, moet íemand er mee aan de slag. Iemand zoals P. dus. Leuk, ook al is het niets vasts.

Verder hebben we vandaag een soort afscheidsetentje gehad met onze overbuurvrouw, schuine streep makelaar. Zij was het die ons hielp ons huidige huis te vinden en ze is toch in korte tijd een soort vriendin geworden. Schuine streep oppasser (ook handig!). Zij gaat, zoals zoveel senioren in Amerika, zuidelijker wonen om daar van de zon te genieten en te golfen. Jazeker. Voor ons is het handig er weer een adresje bij te hebben, in South Carolina om precies te zijn, dichtbij het strand. We gaan zéker een keertje langs. Nog nieuws van het H. front? Vandaag was er (wederom) een mijlpaaltje. Ze zei haar eigen naam! Dat is toch officieel een mijlpaal? Voor ons wel. Ze heeft daarmee haar vocabulaire flink uitgebreid. Dat bestond namelijk uit 'no' (wat 'die' betekent), woeoeooeoeoe (wat 'hond' betekent) en 'aaahmmm' (wat misschien raam betekent). Dat gaat de goede kant op. Verder kan ze al bijna beter met de iPad omgaan dan wij (eng), maar heeft ze ook nog wel zin in dat hele ouderwetse speelgoed: papier en wasco. Wat een schatje hè? En zo ging eigenlijk weer een week supersnel voorbij. We laten zeker over zeven dagen weer van ons horen!

Daar bedanken we voor

Via het werk, maar voornamelijk met H. op de crèche, leren we wat beter de mores kennen hier. Wat er van je wordt verwacht dat je voor de mede-Amerikaan doet. Een van die dingen is dat ze erg van de (bedankt)kaartjes zijn. Case in point: Enige tijd geleden kregen we een lief kaartje van een familie waarvan de naam ons geheel niet bekend voorkwam. Bleken het de ouders te zijn van het jongetje waar H. (ok, eigenlijk P.) een kado voor had gekocht tijdens kerst ofzo. Enige navraag leerde ons dat het hier heel gebruikelijk is om voor zoiets een bedankkaartje te sturen. Wij dachten destijds 'we doen wel mee aan de kado-tombola en daar is de kous mee af'. Nee dus. Dit keer dachten we het slimmer aan te pakken. Want vijf dagen geleden was het Valentijnsdag en dat viel op een dag dat H. niet op de crèche is. Dus als we nou gewoon dat hele feest - wat moeten peuters daar ook mee? - aan ons voorbij lieten gaan, dan hoefden we ons ook geen zorgen te maken over gemiste bedankkaartjes. Dus vulden we H.'s naam niet in op de Valentijnslijst. Ach de naïviteit. De volgende dag lag er namelijk in het kastje van H. gewoon een heuse 'postzak' voor haar klaar vol met Valentijnskaartjes: En het is duidelijk dat die kaartjes een hele bedrijfstak zijn. Ze zijn er met allerhande teksten, sommige hebben mini-stickertjes erbij of mini-tatoos of een klein speelgoedje. Sommige families maken foto's van hun kids en doen die er in, anderen vouwen (of dat is ook kant-en-klaar te koop) liefdesenvelopjes. En H. nam er echt de tijd voor om ze alle te lezen. Nou ja, bekijken: We voelen ons alleen nog maar meer familie gringe zo. Dus geven we toe aan peer pressure en kijken deze week in de boekhandel naar van die kaarten. Ze zullen er ongetwijfeld zijn met de opdruk 'En bedankt. Van die Hollanders'.

Zoethoudertje

Zoals aangekondigd waren we gisteren bij het Chocolate Festival, dat werd gehouden in het Native American Museum. Misschien herinnert de oplettende lezer zich nog dat wij daar in het begin van het jaar al even waren, maar eigenlijk alleen om het restaurant uit te proberen. Nu waren we uitgenodigd door een collega van J. die met haar man en twee kinderen sowieso naar het festival zou gaan. Of we mee wilden. Tuurlijk! De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij bij het horen van de naam dachten; dit wordt een zee aan chocolade, bakken vol repen, pannen vol warme chocomelk, metershoge kunstwerken van het bruine goud. En je dan misselijk snoepen. Ahum, niet dus. Op het 'plein' van het museum waren twee rijen tafels. Al snel bleek dat beide rijen hetzelfde te bieden hadden, alleen was de een (vanwege het ontbreken van een warmtebron met vlammetje) bedoeld voor de jongsten. En achter de tafels stonden medewerkers van repenmaker Mars die stap voor stap uitlegden hoe je van cacaoboon naar chocolade gaat. En hoe dat vroeger ging. Je kon op het eind van de rij tafels natuurlijk wat van die 'klassieke' chocolade kopen, maar er was ook een sample. We lieten H. ook proeven en die merkte al snel dat de choco in de 17de eeuw heel wat bitterder smaakte; Verder was er nog een schild van chocolade en vertelde een vrouw over pakketjes die ze maakte van was en bananenbladeren. We begrepen er niets van en verstonden ook niets van wat de vrouw vertelde. Maar het zag er kleurig uit: We vonden dat hele festival dus eigenlijk niet zo geweldig. Dus hebben we het museum maar wat meer verkend. Er was een erg mooie tentoonstelling over paarden (met filmpje en dat is altijd handig als je met H. op stap bent). We bekeken met H. nog totempalen en gingen in een tipi zitten: En dan probeer je als goedbedoelende ouders je kroost wat cultuur en kennis bij te brengen in zo'n mooi (en nogmaals: gratis) museum: blijkt dat H. eigenlijk maar één ding wil doen. Trappen op, trappen af. Trappen op, traffen af. Dat vond ze het aller- allermooist. Wij waren zelf vooral gecharmeerd van het uitzicht dat we vanaf de hogere etages hadden op het Capitool: Daarmee is het Native American Museum officieel afgevinkt. Oordeel: voor herhaling vatbaar. Zonder chocolade (of met veel meer!)

My first ponnie

Ja, ja ja. We beloven veel met ons blog en dan toch weer heel lang stil hier. We hebben het druk. Echt waar. Bij J. op het werk is het altijd druk, en dan had P. het ook nog druk met school (toetsweek en grote culturele dag vandaag) en z'n vertaalwerk. Daar bloggen we binnenkort wel over, zodat jullie weten wat dat nou eigenlijk is. Wat is er gebeurd? Nog steeds geen rijbewijs, P. solliciteerde op een baan bij de ambassade, maar dat is niets geworden (jammerpammer), we leefden mee met de Elfstedenkoorst maar zaten zelf lange tijd in een soort van lentezonnetje. Vandaag een half uurtje sneeuw, maar dat was het wel. En dat terwijl we zo gewaarschuwd waren voor de strenge winters hier. Maar het kan nog hè, het kan nog. Verder nog nieuws? Ach, het is toch een soort mijlpaaltje: de eerste knipbeurt van Hanna! Alweer even geleden, maar belangrijk om te melden dat we (lees: J.) het zelf hebben gedaan. Niet zo bijzonder misschien, maar toen wij in Brooklyn woonden was vlakbij een winkel die kapper annex tweedehandsbabyspulletjeszaak was. En wij gingen daar wel eens neuzen voor spullejtes en zagen dan trotse ouders met camera in de aanslag wachten tot hun kid hun eerste knipknip kregen. We dachten dus dat wij ook wel eens zo zouden staan. Zeker met een koppetje als dit: Maar, zo opperde J. 'een ponnie (pony?) bijknippen lukt mij wel'. Zeker toen ze in de buurt navroeg wat een doorsnee kapperszaak nou eigenlijk rekent voor zo'n babie's-first-haircut. Uiteraard had P. visioenen van uitschietende scharen en missende ogen, maar alles voor een goed verhaal. Je raadt het al; het ging zonder problemen en H. was er blij mee: Geloof ons, in het echt was het rechter en inmiddels zit het helemaal ok. Dat was niet te zeggen van het haar van P. vandaag: Juist ja, dat is een pruik. Een damespruik nog wel, maar het was het beste (lees; goedkoopste) wat ze in de plaatselijke kostuumwinkel hadden. En vanweer deze vermomming? Wie moet P. hier voorstellen? Het was voor de halfjaarlijkse cultuurdag van de Nederlandse School. Leerlingen van de bovenbouw hielden presentaties voor iedereen over Beroemde Nederlanders en een tiental scholieren + docenten deden mee aan een vossenjacht. Aan P. de eer om Spinoza te zijn. En? Lijkt het een beetje? De meestgehoorde vragen was 'bent u een advocaat?' 'bent u willem van oranje' en 'bent u Abel Tasman'. Nou stonden die laatste twee ook op het vossenjachtkaartje, dus zo gek was het niet. Het was in ieder geval een erg leuke dag. Zeker toen J. met H. ook nog langskwam en H. een onvergetelijk verbaasde/angstige blik in haar ogen had die zei 'hoe kan het dat die rare vent met dat zwartwitte ding aan en die gekke pruik op, de stem van mijn pappa heeft?'. Om haar weer wat te kalmeren, nemen we haar morgen mee naar de stad. Naar een chocoladefestival. Zo luidde de uitnodiging, we hebben geen idee wat ons te wachten staat.