Bienvenue a la mission Hollandaise

Tijd voor een update, want het is hier erg stil geweest. Niet dat we thuis niks zaten te doen. Zeker niet. Want na de feestweek van Hudson 400, hadden we precies een week om bij te komen van de Nederlandse invasie. En toen waren ze er al weer, de ministers, staatssecretarissen en prins en prinses der Nederlanden. Dit keer kwamen ze voor de VN-vergadering.



J. had het er maar druk mee, want dat jaarlijkse ritueel - gehaat door de New Yorkers vanwege de verkeersproblemen - gaat gepaard met talloze persconferenties, verplichte etentjes, recepties en uuuurenlange vergaderingen. Dus rende ze van bijeenkomst naar bijeenkomst, op haar sportschoenen met de hoge hakken in de handtas.



Een paar vragen aan de premier, een persco met de minister van buza en natuurlijk opnieuw een interviewtje met Máxima, die een nieuwe functie heeft bij de VN. Kennelijk waren enkele buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders ook erg onder de indruk van J's sharp image. Want toen ze op de receptie van de ambassadeur gezellig stond te borrelen, kwam een delegatie van prachtige geklede heren met uitgestoken handen op haar af.
,,De vice-president van Burundi en de minister van Defensie", stelde de gezant het gezelschap in vloeiend Frans voor. J. kon nog net genoeg middelbare school Frans opdiepen om ze van harte welkom te heten op de Nederlandse missie (dank aan Bremmers). Daarna viel het gesprek snel stil. Tja om nu steeds te vertellen dat het zo'n lekker weertje is.



Verder hadden we dit weekeind weer wat meer tijd om de buurt te verkennen. Wat ons opvalt is dat er ondanks de ogenschijnlijk overeenkomsten toch ook veel verschillen zijn tussen onze oude wijk en Park Slope. Nu we er een maandje wonen kunnen we een paar conclusies trekken.
De dames houden van glimmende nagels: op elke hoek zit wel een nagelsalon.



Ze zijn ook een stuk kleiner dan in onze vorige buurt, want de spiegels in de boutiques hier hangen zo laag dat J. standaard flink door de knieen moet om zichzelf in vol ornaat te aanschouwen. Het is duurder om een scheiding aan te vragen, maar daar staat tegenover dat er meer wijnwinkels zijn om je problemen weg te drinken. Ze zijn hier dol op huisdieren gezien de talloze dierenklinieken.



En onze wijkgenoten koken waarschijnlijk vaker thuis want er zijn acht supermarkten in een cirkel van tien blokken rond ons appartement
Maar de belangrijkste conclusie is dat we ons hier meer en meer thuis voelen. we hebben een bed waar we omheen kunnen lopen, een echt halletje, en ramen die open kunnen zonder dat het te lawaaiig wordt.
Wat wil je nog meer.

En papegaaien. En papegaaien

Onze verhuizing heeft ons nóg iets nieuws opgeleverd. Namelijk een rustige plek om te slapen, want onze slaapkamer is aan de zéér rustige tuinzijde. Heerlijk. Het enige dat de stilte breekt, is een hoog gekrijs dat af en toe klinkt. Door het dichte bladerdek zagen we niet meteen waar het vandaan kwam. Maar we blijken papegaaien in de tuin te hebben! Niet in een kooi, nee vrij rondvliegende papegaaien. Nou had P. er al een keer over geschreven op zijn blog, maar wij hadden ze nog nooit in het wild gezien. Nu zien we ze overal.
Het zijn zogeheten quaker parrots en het verhaal is dat ze in de jaren zeventig ontsnapten op het vliegveld na aankomst in een krat vanuit Argentinië. Of zoiets. Nu hebben ze hun eigen website (brooklynparrots.com) en worden er rondleidingen gegeven langs plekken waar ze zich verzamelen. Maar wij hebben ze dus gewoon in de tuin zitten. Lorre, lorre...koppie krauw...

O, woon je zo?

Hier is 'ie dan, de lang beloofde virtuele rondleiding door ons nieuwe appartement. Om met de buitenzijde te beginnen,



Wij zijn wel gecharmeerd van de details en de rijkelijk versierde (koperen?) banden rond het gebouw. Zoals je kunt zien is er ook een groot hek, mét witte punten, dus goed herkenbaar. Het is ons niet helemaal duidelijk waarom dat hek er is, want er zit geen slot op, dus het houdt niemand buiten. Nou ja, vals gevoel van veiligheid misschien.
Stap twee is de gang, oftewel de hallway. Daar is met name P. niet echt van onder de indruk. Ook de meest recente verfbeurt heeft het niet veel levendiger, lichter, aantrekkelijker of charmanter gemaakt. Aan de andere kant: het is alleen bedoeld om bij het appartement te komen. Let ook op de moderne kunst aan de muur en ja, dat is een beveiligingscamera:



Drie trappen ongezelligheid leiden echter tot onze nieuwe thuis! Eentje waar we erg blij mee zijn. Lekker hoge plafonds, veel zonlicht, veel ruimte.
De woonkamer en bijkamer:



Van waaruit we zelfs het Empire State Building en het Chrysler Building kunnen zien.
Kijk maar (ok, je moet héél goed kijken):



Dan hebben we verder nog de werkkamer, de keuken, badkamer en de slaapkamer. Bedenk wel dat we nog maar weinig aan de muur hebben opgehangen en nog niet alles netjes hebben ingeruimd (komt wel, komt wel).




Okay, dát is ons appartement. Er is nog één ding in huis dat we jullie niet willen onthouden (we hebben het al een keer genoemd). Onze landlord heeft namelijk een onbedwingbare behoefte om regeltjes op te leggen. Volgens ons zou één papiertje met 'houd het hier schoon en rustig' genoeg zijn, maar dat is blijkbaar te makkelijk gedacht. Geniet van dit overzicht van papiertjes met regels, verboden, geboden en vriendelijke, doch dringende verzoeken. 'Geen papieren opplakken' zou een goede zijn.

Laatste oranje rafels

De Oranje-gekte zit erop. Er is nog een expositie over 17de eeuwse kaarten waar we heengaan met vrienden en met andere New Yorkers gaan we nog naar het Nederlandse festival op Governors Island. Maar de gekkigheid is voorbij; WA en Máxima zijn naar huis, Timmermans ook en we vermoeden dat de New Yorkse burgemeester Bloomberg allang weer vergeten is waar Nederland ligt. Een niet-representatieve steekproef onder onze New Yorkse vrienden en kennissen heeft uitgewezen dat zij weinig van al dat oranje feestgedruis hebben meegekregen.

We sloten alles af met een gesprekje met het prinselijk paar. Dat wil zeggen, J. mocht met drie andere journalisten aan een tafeltje met prins en prinses. Misschien niet zo bijzonder als in het Witte Huis zijn, maar toch ook niet alledaags. 'Het zijn net gewone mensen', aldus J. ('not!').



En later die dag gingen P. en J. nog naar het marineschip de Tromp dat in de haven van Brooklyn lag. Imposant bootje:



Aan boord - om precies te zijn, in het 'waaigat' - bevond zich een groep Westlanders. Zij waren (kort door de bocht) in Amsterdam in het water gesprongen en wilden dat in New York ook doen. Om zo iets over schoon water te zeggen en de band tussen NYC en NL te symboliseren. Er was één probleem: ze kregen van de Coastguard geen toestemming om in de Hudson te duiken. Dus dan maar een paar emmers water uit de rivier gevist en die over zich heen laten gooien:



En ze hadden ook 400 rozen in de rivier gegooid. Dat vinden wij allemaal prima hoor, maar het zag er eerder droevig dan feestelijk uit:



We hebben nog even bijgekletst over Den Haag en het Westland (immers, P.'s oude werkterrein) en vervolgens naar de metro gebracht. Bijna letterlijk de Nederlanders uitgezwaaid. We hebben New York weer voor onszelf.

Kunstmatig eiland

Bij voorbaat excuses aan iedereen die P.'s NewYork-blog leest: we kunnen niet voorkomen dat in deze Oranje tijden, dingen dubbelen met dit blog. Want ook hier besteden we wat aandacht aan Governors Island. Daar gingen we gisteravond namelijk naar toe om de officiële opening van het New Island Festival bij te wonen. Maar niet voordat J. naar het Metropolitan Museum of Modern Art ging. Daar kwamen namelijk wederom WA en Máxima opdraven. Zij openden de Vermeer-tentoonstelling met grote publiekstrekker het Melkmeisje.



Zoals altijd bij beroemdheden; J. vond haar in het echt kleiner. Het doek dan, niet de prinses.
Terwijl het prinselijk paar naar hun volgende stop - Wall Street - ging, spraken P. en J. af bij de gratis veerboot naar Governors Island. Onderweg was het uitzicht op Manhattan weer adembenemend:



Het was dus de officiële opening van dit festival dat een combi is van Oerol en De Parade. De organisatie hoopt tienduizenden New Yorkers naar het eiland te lokken, maar gisteravond was duidelijk een Hollands feestje. Met een optreden van Ellen ten Damme en de immer aanwezige Timmermans:



Er was dans, je kon naar de disco met een koptelefoon op, uiteraard was er een enorm Heineken-vat, een iPod-toer was afgelast omdat de douane alle iPods had ingenomen en een lichtkunstenaar nodigde je uit om met een lichtzwaard kunst te maken. Dat laatste is lastig om uit te leggen, maar het zag er gaaf uit.



En we lieten ons nog in de luren leggen door een Belg die zei bezig te zijn met een opgraving op het eiland. Zijn beperkte feitenkennis deed ons echter pas de volgende morgen bedenken dat het allemaal bij de manifestatie hoort. Die sturen we binnenkort naar de wijk Bed-Stuy met de opmerking dat je daar 's nachts rustig over straat kunt...
Oh, en we hebben een Schaghen-brief gekregen van medewerkers van het Nationaal Archief die we daar ontmoetten (hoi Liesbeth!). Eh, een kopie natuurlijk, maar die lijsten we in!
Hoogtepunt van de avond was echter het stalletje waar je voor vijf dollar je eigen poffertjes mocht bakken. Eens even kijken hoe J. het er vanaf bracht.

Yo, ik heb je op tv gezien!

En zo zit het debuut op de landelijke tv er al weer op! Voor wie het heeft gemist, P. zat gisteren in de uitzending van Nederland in New York, een serie van de NOS/Avro. Samen met Pieter Jan Hagens is hij op een paar 'Nederlandse' plekken gaan kijken.



Om natuurlijk meteen wat reclame te maken voor het boek. Dus, zoals de uitgever hem op het hart drukte, hield hij boek steeds bij zich. De uitzending is HIER nog te zien.

Het lijkt er op dat het wat succes heeft gehad, want er zijn meer bestellingen binnengekomen. Maar het was vooral gaaf om eens mee te maken. De cameraploeg was heel relaxt, aardig en professioneel. Het was ook lachen om reacties van anderen te horen. Van 'trots' tot 'wat ben je kaal'. Tja.

Op de radio zie je daar wat minder van, dus wie P. ook nog wil horen bij 'Met het Oog op Morgen', moet HIER even klikken (rond 54.40 min). Het gaat een paar minuten over de herkomst van het woord Yankee (dat zou een leuke boektitel zijn...)

Overigens was J. óók op tv te zien. Zij was net een indiaan aan het interviewen aan boord van de Intrepid (zie onze vorige post) toen de camera voorbijkwam. Klik HIER voor de volledige uitzending.




Nou is het altijd leuk om tv te komen, hoe kort of lang ook, maar wij werken nu eenmaal voor een krant en een blog. En daarvoor waren we gisteren lange tijd in Lower Manhattan waar Willem-Alexander en Máxima een aantal plichtplegingen hadden.
Wij en de andere NL media werden verwacht bij de haven in Battery Park, waar de replica van de Halve Maen lag aangemeerd:



Dat was geen beste plek voor de - veelal jonge - bemanning, want het schip ging enorm heen en weer. Zeker als er een Staten Island veerboot voorbijkwam. Dan denk je even 'gaat het wel door? gaan WA en Máxima die boot wel op?'. Dat was dus wel zo. En zowel P. als J. hadden prima plekken. We konden het prinselijk paar bijna aanraken! Onze prinses poseerde zelfs twee seconden voor P. Ach, toch geinig:



Helaas mochten wij niet mee aan boord, maar het leek erop alsof de twee echt geïnteresseerd waren in hoe het nou was om met zo'n 17de eeuwse (nou ja, gebouwd alsof) boot te varen:



Na nog meer handen te hebben geschud (alleen al vanwege dat onderdeel wil je toch niet graag royalty zijn):



ging het richting het Peter Minuit Plaza, recht voor de ingang van de Staten Island Ferry. Overal stonden ererijen van de militaire kapel en WA en Máxima kwamen hier om het New Amsterdam Pavilion te onthullen. Een groot oranje doek werd weggetrokken om een wit gebouwtje te onthullen. Had dat qua kleuren niet nét andersom moeten zijn?



En daarna gingen we weer terug naar de plek van de Halve Maen (had dat qua logistiek niet beter gekund?), waar wederom een hagelwitte erehaag was. Zelfs de NYPD te paard kwam even een kijkje nemen:



We maakten daar de onthulling van de Henry Hudson tulpenbol mee. Jippie. Ook hier weer een prima plek voor ons beiden. Zeker vergeleken met Amerikaanse toestanden, gaat het relatief relaxt hoe de koninklijke familie/rvd hier met de pers omgaan (of het is gewoon niet zo strak geregeld):



Máxima maakte haar handen vies bij het planten van een bol en aangezien niemand dat van te voren had bedacht (right) was er geen water om de aarde af te spoelen. Dan maar de handen met champagne schoongemaakt! Tja, als je dat als prinses doet, kun je van de Nederlandse media wel wat hoongelach verwachten ('Dat moet geen gewoonte worden!') En ondertussen stak WA zijn sigaar aan met een biljet van 100 (nee, ok, dat deed 'ie niet).

Daarna ging het prinselijk paar nog de tuinen van Battery Park bezoeken (aangelegd door een Nederlander), maar daar hadden wij geen tijd meer voor. We moesten terug naar huis. Onderweg poseerde Ben van Berkel nog voor ons (de ontwerper van het New Amsterdam Pavilion):



en daarmee zat ons Lower Manhattan programma er echt op. Vandaag is er ongetwijfeld meer oranje glorie te verwachten. Maar daarover in een volgende post.