Oefenen met Oscar

Niet dat alles nu bij ons om baby's draait, maar het was toch wel bijzonder om vandaag op kraambezoek te gaan. We gingen namelijk kijken in ons oude appartementencomplex op Dean Street:



Het zag er allemaal vier keer mooier uit dan toen wij er woonden (de weduwe van ex-huisbaas Ben verandert het in haar eigen paleisje en duwt langzaam de huurders er uit). Maar het ging ons natuurlijk niet om de mooie hal of strakgeverfde trap. Nee, onze goede vrienden Alexis en Henry hebben een prachtige zoon gekregen: Oscar.

Zoals dat gaat, mag je de pasgeborene even vasthouden en dat was voor ons een goede oefening. Want tja, we zullen straks ook onze 'handen vol hebben'. Onze conclusie: J. is een natural en bij haar zijn baby's in goede handen. Voor P. geldt: nog even oefenen.

Drop, a few pounds please

Kijk, dít zijn nou de leuke verhalen. Via via hoorde J. van een snoepverkoopster in Manhattan die een grote keuze aan drop heeft. En dan hebben we het over échte Nederlandse drop. Dat moesten we natuurlijk uitzoeken.
Het bleek een ontzettend geinig winkeltje te zijn, van boven tot onder gevuld met lekkers:



En achter de balie stond een dame die oorspronkelijk uit Polen komt en erg enthousiast over de chocolade, marsepein en de drop kon vertellen.



Het moet gezegd, haar dropcollectie was indrukwekkend. Ze had muntdrop, dropveters, salmiakdrop en ga zo maar door. Pot na pot vol met lekkers uit Nederland. Ze verkocht zelfs zoethout.



En hoe stoer we ook roepen dat we niets 'typisch Nederlands' hier missen, het is bijzonder om die echte smaak te proeven terwijl je in Manhattan staat. Mevrouw gaf ons niet alleen een paar dropjes om te controleren hoe 'echt' ze nou eigenlijk waren, maar gaf ons ook een klein zakje mee. Zoals je vroeger op kinderfeestjes een zakje drop bij het naar huis gaan meekreeg.



Binnenkort lees je alles over de drop in de gazet. Wij nemen ondertussen nog een kokindje.

Aan de wandel

We schreven al dat P. de opdracht heeft gekregen om de reisgids 100% New York te updaten en waar nodig te corrigeren. Wie het boekje kent, weet dat er behalve hapklare info ook zes wandelingen in staan. En je kunt die niet vanuit je luie stoel controleren.
Maar goed ook, want wandelen is een mooie manier om weer eens op plaatsen te komen waar wij nog nooit zijn geweest.
We kozen voor de wandeling Harlem en besloten die bij de finish te beginnen. En dat is in de Upper West Side.
Daar liepen we tegen het restaurant van Jerry Seinfeld aan:



Tenminste, de serie gebruikte dit buiten-shot steeds; het echte tafeltje waar ze aan zaten, was in een studio gebouwd.
Daarna ging het naar de St. John the Divine, waar het erg druk was. We dachten even dat dit deel van New York gewoon erg veel trouwe kerkgangers kende,



maar de Dalai Lama bleek op de bezoek. Interessant, maar we hadden geen zin om daar uren voor in de rij te staan.
Wij gingen verder naar de campus van Columbia University - waar zelfs Obama nog heeft rondgelopen - waar hopelijk al iets van die kennis is afgestraald op de kleine:



Van zijn/haar aanstaande vader moet het niet komen, want P. kwam er op de campus achter dat hij zijn jas in de lunchroom had achtergelaten (inclusief telefoon en portemonnee!). Nog nooit P. zo snel zien rennen. Alles bleek er nog gewoon aan de stoel te hangen. Aardige lui die New Yorkers.

J. dacht op dat moment dat het wel genoeg was en P. maakte de rest van de wandeling af. Die ging via Riverside Park naar Grant's Tomb (waar de lijkkisten van Ulysses Grant en zijn vrouw te vinden zijn):



En de rest van de wandeling ging door Harlem, waar uiteraard bekende dingen zoals het Apollo Theater voorbij kwamen, maar P. was toch nog verrast door bijzondere straatjes en gebouwen:



Zeker toen hij tegen deze aanliep:



Zou het te flauw zijn om dat een plekje in het boek te geven? Overigens, als iemand bij een bezoekje aan New York dacht 'hé, dat was een leuke winkel/eettent/hotel/bezienswaardigheid', laat het gerust weten. Elke tip is welkom.

Orange fever

Ze zenden hier uiteraard niet elke tikkie links van Dirk Kuyt uit, of de zoveelste keer dat Van Persie het over 'de sterkste 4' heeft. Toch merk je ook in New York een klein beetje dat het WK Voetbal er aan zit te komen. Een paar sportcafés hebben namelijk grote spandoeken buiten hangen met 'WORLD CUP We have all the games on big screen'. Misschien gaan we daar nog een keer een wedstrijd kijken.
En vandaag zagen we dat de USA Today een World Cup special heeft. Met teams, schema, vooruitblikken en experts. Zoals het hoort. Dus die hebben we gekocht.
Op de voorpagina prijkt - we nemen het niemand kwalijk - Landon Donovan, de spielmacher van het Amerikaanse team.



Wij Hollanders zijn echter alleen geïnteresseerd in wat de Amerikanen over the Orange Team te melden hebben (niemand noemt ze hier trouwens zo). Welnu, we worden het eerst genoemd onder het kopje Analysis. De vierde deskundige - Jeff Agoos - die aan het woord is, schaart ons onder de 'sleeper teams', oftewel een sluimerende kanshebber. Kom maar op met die beker.



Dan is er een kort hoofdstukje over 'hoe kwamen ze op het WK' waarin het Nederlands elftal 'een van Europa's traditionele toppers' wordt genoemd. Beetje obligaat.
Vervolgens moet je doorbladeren naar pagina 41 (van in totaal 56) om uit te komen bij groep E en het voorstellen van Nederland.
En daar staan 'we', met een foto van Robben



onder het kopje 'Offense is elegant and dangerous, but goalkeeping is a question mark'. Oftewel: 'Elegante en gevaarlijke aanval, maar keepen een vraagteken'. (inderdaad: wie staat er eigenlijk bij 'ons' onder de lat?)
De USA Today schrijft dat elegant en tot de verbeelding sprekend voetbal ons visitekaartje is. Maar dat we dus onze eerste WK-titel nog moeten halen (ja, wrijf het maar in).
Onze sterke kanten zijn onder meer de snelheid en inzicht van Robben en van Van Persie, het spelmaken en de vrije trappen van Sneijder en de energie van Kuyt. Oh en er wordt nog fijntjes herinnerd aan Nigel de Jong die het been van Stuart Holden brak.



Goed, de zwakke kanten dan. Dat we Van der Sar niet meer hebben. (oh, Stekelenburg keept dus?). En dit is de mooiste: 'Interne disintegratie is net zo'n Nederlandse traditie als esthetisch spel en kan het team saboteren'. Zie, íedereen weet dat we veelbelovend beginnen en het uiteindelijk toch verknallen omdat we onderling gaan lopen kloten.
Tot zover de USA Today. Het wordt een mooi WK.

Perspoes

Dit fotootje is gewoon te leuk om niet met jullie te delen. Katten zijn hier in bijna elke deli en in elke kiosk te vinden. Ze houden de ratten bij het eten vandaan (en knabbelen er hopelijk zelf niet aan). Tegelijkertijd geven ze een huiselijk sfeertje (of je moet niet van katten houden). De deli bij ons op de hoek heeft er ook eentje, maar dat is de enige - voor zover wij weten - die je maar beter niet kunt aaien. 'Because he likes to bite'.
De perspoes in bovenstaande foto was...ehm..poeslief.

Feestje op de vijfde

Niets zo prettig om af en toe onderstreept te zien dat wij in september de juiste keuze hebben gemaakt door te verhuizen. Want in onze oude buurt hadden we een paar keer per jaar van die buurtfeesten waar we graag even ons gezicht lieten zien. Zouden ze dat in onze nieuwe buurt ook kennen? Nou, vandaag was er dan eindelijk eentje. En die was slechts vijf keer groter.



Een enorm gedeelte van 'onze' winkelstraat Fifth Avenue was afgesloten voor verkeer en overgenomen door kraampjes. Niet alleen de bekende glijbaan en de eetstalletjes die wij ook van Koninginnedag kennen. Er was een heuse kermisattractie-in-een-vrachtwagen:



Een collectie oude auto's (P. was alleen geïnteresseerd in de Kever natuurlijk)



En whoopie pie! (wie het betreft weet waarom we dit melden):



Het was ook duidelijk te merken dat het straatfeest in Park Slope werd gehouden, want elke derde stand was gericht op de jonge ouder of aanstaande ouder (kleding, speelgoed). Genoeg kopers, want we moesten oppassen niet door kinderwagens (strollers) overreden te worden. Laten wij overigens nou ook tot die doelgroep behoren en we moeten hier opbiechten dat we de verleiding niet konden weerstaan (oogst: één kledingstuk, maatje 'net op deze wereld'). Aangezien de buik steeds groter wordt, zijn we niet te lang op de 'Fair on Fifth' gebleven



Er waren ook iets te veel standwerkers. Al blijft het grappig dat die zemen en zwabbers overal weer opduiken:



Volgend jaar zijn we er weer bij. En dan drukken we met onze eigen stroller al die lui aan de kant.

De Maine attraction

Time flies inderdaad when you are having fun. Zo ook het weekje in Maine dat wij samen met RoKa doorbrachten. Afgelopen zondag gingen we op reis en vandaag hebben we al weer afscheid genomen. Dat voelde als ongelooflijk snel.
Het begon allemaal in onze grote SUV:



Die bracht ons niet meteen naar Maine; we hadden een tussenstop in Newport, Rhode Island, bedacht. Daar staan prachtige villa's uit de negentiende eeuw, neergezet door puissant rijke plantage-eigenaren en porselein-handelaren die een buitenverblijfje wilden hebben. Nou was de entreeprijs ons wat te gortig, maar je kon ook om de pandjes - mooi aan de kust gelegen - heenlopen:




Uren later kwamen we aan in Bremen, een klein plaatsje in het zuiden van Maine. Waar een aardig optrekje op ons wachtte. Misschien niet zo groot als die in Newport, maar toch ruim genoeg en óók aan het water gelegen (in dit geval een meer):



Het was dagenlang ons (t)huis.



We kregen er elke morgen bezoek van uiterst schattige families ganzen:



We bespraken er tot 's avonds laat verleden, heden en toekomst:



En we genoten van het meer...



...waar P. een beetje viste (zonder ook maar íets te vangen natuurlijk), maar in ieder geval een visvergunning als souvenir mee naar NYC kon nemen.



Er werd gekanoëd en gegeten in de tuin onder een zonnetje dat ons de meeste dagen gunstig gezind was:



Uiteraard bleven we niet alleen in het huisje (of 'cottage' zoals ze daar zeiden). We gingen onder meer een kijkje nemen bij Pemaquid Point, waar de mist ervoor zorgde dat we niet erg ver de zee op konden kijken.



Gaf niets: wij hadden genoeg aan een houten schuurtje op de rotsige kust, een vuurtoren, een paar foute beelden van een kreeft en een piraat, én een goede maaltijd:



Wij vermaken ons wel. Oh, en we moeten nog even deze tonen. Een rijtje kleurrijke stoelen die om onbekende reden overal in Lexington County te vinden waar. Blijkbaar een soort Maine ding:



We waaiden uit op een oud kasteel en speurden het water tevergeefs af naar puffins en moose (ok, die laatste vind je lastig in het water):



Een volgende uitstapje ging naar Wiscasset, dat ons ook kon 'boeien' (ja, sorry):



We gingen kijken in New Harbor waar het toeristenseizoen (ook) nog niet was aangebroken en wij rustig de kreeftenvisserij van dichtbij konden bekijken. Weer een sorry: we konden de verleiding niet weerstaan om onze nek uit te steken:



Een speciale vermelding hier voor Bob die we tegenkwamen. Hij viel op door zijn busje met enorme anti-Obama plakkaten. Bleek dat Bob op bestelling allerlei politieke producten maakt en hij heeft het nu bere-druk met rechtse shirts, posters en vlaggen:



En we maakten een uitstapje naar Boothbay Harbor, waar we eindelijk die kreeft probeerden waar Maine zo om bekend staat. Het moet gezegd: het viel ons niet tegen!



En zo - we schreven het al - vlogen de dagen voorbij. Aan het eind hadden we geen vis gevangen en ook geen eland gezien. Maar dat gaf niets. Want het was gaaf zo met z'n vieren en het moose-gebrek losten we op door op de terugweg Lenny te bezoeken:



Lenny, de Chocolate Mousse (niet eens ónze woordgrap). Je kunt 'm vinden in Scarborough en wij konden de zoete verleiding niet weerstaan om met levensgrote Lenny te poseren. Het was bitterzoet eigenlijk, want onze gezamenlijke vakantie met RoKa zat er zo goed als op. Nog een dagje New York en vandaag volgde dan het onvermijdelijke afscheid:




Wij gaan maar eens kijken waar we weer een huisje in het bos kunnen huren. Misschien ergens in de buurt van Londen ofzo.