De video versie

Ons bed staat vanavond in Uniontown, Pennsylvania. We hebben weer een paar uur gereden en zelfs een sneeuwstorm doorstaan (echt, die kwam bijna uit het niets, freaky!). Morgen gaan we rednecks interviewen.
Vandaag verder nog geleerd dat je voor een schoolbus moet stoppen als die stopt. Oók als 'ie aan de andere kant van de weg staat. Tja, dát automatisme heeft P. niet, dus die reed rustig door, om vervolgens uitgetoeterd te worden door een zeer boze buschauffeur.
Ok, die onthouden we.

Qua blog hebben we dit keer wat videomateriaal. Allereerst bleek iemand met een cameraatje rondgelopen te hebben op de lezersavond waar J. haar deskundige-debuut maakte. En vandaag kregen we dit filmpje dat we graag met jullie delen. Niet zo geweldig qua kwaliteit, maar gewoon om een idee te geven:




En hier is ook de video-versie van ons bezoekje aan de Obama rally op JMU. De kwaliteit is hier bewust gehalveerd, om het opladen niet eindeloos te laten duren:

De jongelui van tegenwoordig

Het ging vandaag van Lynchburg naar Harrisonburg. En al vermoedden we dat onze TomTom ons niet via de snelste route leidde; hij bracht ons wel langs prachtige plaatjes:




Harrisonburg is de plaats waar JMU staat en Barack Obama zou daar spreken. Wij dus weer eens naar een universiteit. Nou ben je daar nooit te oud voor (wel te lui, maar dat is een ander verhaal), maar we kwamen uiteraard niet voor de colleges of de campus (en het is hier ook echt koud geworden, dus al te lang buiten zijn, wil je niet):




Nee, omdat de 'jonge stem' misschien een grotere rol dan ooit gaat spelen in deze verkiezingen, wilden we wat meer van de studenten horen. Nou, keuze genoeg want het was er enorm druk:




Lang niet iedereen kon naar binnen (de Nederlandse pers natuurlijk wel). En het was er een gekkenhuis.




Zeker toen Obama binnenkwam. Het gejoel dat toen opsteeg heeft ons zeker een gehoorbeschadiging opgeleverd:




Als je dit soort taferelen meemaakt, kun je je bijna niet voorstellen dat 'ie hier gaat verliezen. Studenten kiezen in ieder geval voor Obama, dat lijkt ons duidelijk.
Inmiddels zitten we alweer in een andere plek en morgen reizen we door naar een nieuwe staat. En zo zoeven wij en de laatste dagen voor 4 november voorbij.

(Morgen plaatsen we wellicht nog een flipje over deze bijeenkomst. Dan mogen jullie zeggen wat je interessanter vindt.)

Tijd om te flippen

Misschien denken jullie er heel anders over, maar wij dachten dat het misschien wel aardig was om wat vaker bewegend beeld op dit blog te zetten. Dus heeft P. vandaag zo'n handig compacte Flip video gekocht. Hier de eerste bijdrage, die uiteraard nergens over gaat, behalve dan over onze reis vandaag naar Lynchburgh, Virginia:



Meer volgt in latere posts; als jullie tenminste niet massaal 'nee' roepen.

Fair game

Oeps, helemaal vergeten te melden dat we inmiddels in North Carolina zitten. Wat zeggen we? Morgen gaan we hier al weer weg, richting de volgende 'battle-state'. We gaan nu overal kijken waar McCain en Obama echt nog om de stemmen moeten strijden (in de meeste staten is het wel zo'n beetje bepaald).
Gisteren na een redelijk relaxte vlucht aangekomen en het niet te laat gemaakt, want vandaag moest er worden gewerkt. Wij kozen voor een bezoekje aan de North Carolina State Fair. Dan hebben we het over dingen als veel en vet eten:




Onderscheidingen voor de mooiste taart, meest afzichtelijke gebreide trui en de lekkerste zelfgemaakte jam:





Ludieke dingen:



(P. wilde nog roepen dat dat 'helemaal niet geschikt is voor de grote boodschap', maar die grap werkt natuurlijk niet in het Engels...)


Veel kinder-vermaak en kinder-prijsjes:




Leuk allemaal, maar daarvoor waren we niet op de fair. Nee, we zochten 'gewone' kiezers. En aangezien vanuit de hele staat hier mensen naar toe kwamen, hoefden wij niet door de hele staat. Dat is niet lui, dat is efficient.
Het verbaasde ons niet dat de campagnes ook zo dachten, dus stonden die ook op de fair om hun stickers uit te delen:




J. sprak met de vrijwilligers en met kiezers.




Die waren niet zo moeilijk te vinden, want het leek wel alsof íedereen een sticker wilde hebben om er vol trots mee over de fairgrounds te lopen. En we hadden moeite om te bepalen of er nou meer McCain-Palin of meer Obama-Biden plakkertjes te zien waren.





We hebben ons netjes gedragen op de fair, niet te veel food-on-a-stick gehad, geen geld uitgegeven aan plastic prullen, geen 18 dollar aan een ritje van een minuut in een kul-achtbaan besteed en niet te hard gelachen bij de uitverkiezing van de mooiste kussensloop. We hadden zelfs de auto ver weg van het terrein geparkeerd, zodat we na uren slenteren nog onze doodvermoeide voeten konden pijnigen.
Boe.



Morgen maar weer een paar uur in de auto.

Geen ontkomen aan

Eigenlijk hoeven we deze bijdrage niet eens te schrijven, want iedereen weet inmiddels - of kan het raden - wat we vandaag hebben gedaan. Aangezien Albrand redelijk uitgerust was vandaag, ging het richting...Brooklyn Promenade! Jazeker, daar is geen ontkomen aan (dat schreven we al eerder).
Onderweg eindelijk weer eens een celebrity gezien (J. in ieder geval):



(actrice Michelle Williams)


We liepen gezellig langs de Obama-gekte en door Brooklyn Heights,




We meten het succes van dergelijke bezoekjes aan onze favoriete plek niet alleen af aan de reacties van de gasten:




maar ook aan de hoeveelheid foto's die onze gasten zelf maken en dat zat weer helemaal goed (altijd goed om jezelf ook weer eens met die skyline op de foto te hebben)




Het zal niemand verbazen dat we daarna nog heel eventjes door Dumbo gingen (ja, dat is allemaal erg voorspelbaar, maar het is gewoon een leuke route...;-))




Sorry Albrand - niet zo somber -




meer zat er niet in vandaag. Er werd namelijk de rest van de dag gewerkt, als voorbereiding op de reizen die morgen beginnen. Albrand en wij nemen beiden een ander vliegtuig om de VS verder te verkennen. Over een tijdje zien we elkaar weer.

Ben ik in beeld?

Soms denken we dat we de enigen zijn die zoveel met de Amerikaanse verkiezingen bezig zijn. Maar vandaag kwamen niet minder dan 350 mensen naar een speciale verkiezingsdag van de krant en wie was daar bij? Juist, J. Via skype en een overheadprojector was ze zelfs meer dan levensgroot aanwezig:





J. werd door gastheer Max Westerman en het publiek gevraagd naar haar ideeën over de verkiezingen. Waarmee ze zich nu officieel een 'pundit' mag noemen. Uit de eerste berichten mogen we opmaken dat de aanwezigen erg te spreken waren over de bijdrage uit Brooklyn.

Nog meer goed nieuws vandaag: Albrand is geland! Hij komt de komende dagen J. bijstaan in het verslaan van de laatste etappe van de verkiezingen:




Daar zijn we in alle opzichten erg blij mee. Zeker als het eerste werkoverleg werd weggespoeld met een heerlijke fles wijn in onze favoriete Italiaan.

Het wilde leven

Zoals sommige mensen naar films over vliegrampen kijken de dag voordat ze met hun vliegangst in een vliegtuig stappen, zó gaan wij zo vaak mogelijk naar wildlife kijken. Want P. houdt niet van creepy crawlers en J. blijft liever uit de buurt van slangen en knaagdieren. Dus zijn we vandaag naar de Loxahatchee Wildlife Refuge gegaan, een uitloper van de Everglades. Ons vorige bezoek aan de Everglades was zo-zo; deze was een stuk beter.
Allereerst liepen we een rondje door een stuk moeras. Handig, daar hadden ze een houten pad aangelegd. Dat loopt een stuk makkelijker:




De meest opvallende was deze vriendelijke vriend, die in het echt nog groter leek:





Aan het eind van de wandeling poseerde deze nog even voor ons...




...en P. moest even wachten totdat een slang het struikgewas ingleed voordat hij bovenstaande foto kon maken ('Wees niet bang, álle slangen zijn hier giftig').

Halte twee was een rondje om een wetland heen.




En we stapten net de auto uit of een enorme roofvogel kwam in duikvlucht vlak voor ons een vis of kikker uit het water snaaien. Sorry, het ging te snel voor een foto, maar het was echt te gek voor woorden. We konden de vleugels bijna aanraken.





Om ons vervolgens zorgen te maken over deze jongen:





Die lag op nog geen twee meter afstand van ons in het water. 'Kunnen die beesten eigenlijk snel aan de kant komen?' 'Geen idee, er is niet echt een wal hier, moet wel makkelijk zijn'. 'Negeren en doorlopen maar? 'Ja hoor, als we maar stevig doorlopen'.
Met al onze ledematen haalden we de uitkijktoren:





en daarna ging het naar de laatste stop waar we nog tijd voor hadden; de vispier. Een paar lui gooien hun hengel hier uit en tja, als alligator weet je dan ook dat er misschien wel een gratis maaltijd in zit:




Het is lastig om zoiets goed op de foto te krijgen, maar deze beesten waren gróót. Al met al dus een geslaagde reprise van de Everglades.
We konden niet al te lang blijven, want de vlucht terug naar NYC wachtte op ons. Het werd tijd voor die andere jungle. We zijn nu weer terug, morgen is er bezoek uit Nederland en zaterdag gaan we alweer op pad. Heerlijk.