Die vlieger ging helaas niet op

Het grootste toeristische evenement in DC is de jaarlijkse bloei van de kersenbloesems. Er staan er heel veel rond het meer (bassin) in de stad, een kadootje van de Japanse regering. Er komen letterlijk miljoenen mensen op af en dus wordt er ook de dagen rond deze roze bloeiperiode veel georganiseerd. Muzikanten treden bijvoorbeeld dagelijks op en er is ook elk jaar een vliegerfestival voor de kleintjes. Nou hadden we de wandeling rond de kersenbloesems al eens gemaakt, dus besloten om met onze Nederlandse vrienden mee te gaan naar het vliegeren.

Meegaan is niet het juiste woord. We zouden elkaar ontmoeten bij het Washington Monument (die obelisk). Want naar de Mall (het omringende park) gaan met de auto, is een onmogelijke opgave. Dus zij met de metro en wij met de metro. Bij aankomst bleken wij onze mobieltjes te hebben vergeten! Nou, probeer dan maar een ander vierkoppig gezin te vinden. Het feit dat ze een vlieger bij zich hebben, helpt ook niet...

Dan maar een leeg plekje op het park vinden en lekker zitten:

We probeerden om en om met H. de vlieger op te laten. Er waren hoge verwachtingen van de exemplaren die we voor respectievelijk 3,99 USD en 12,95 USD bij de World Market (een soort Xenos) hadden gekocht.

Ahum, dan moet er natuurlijk wel wind zijn. En dat ontbrak helaas deze middag. Ja, af en toe kwam een briesje voorbij en dan probeerde iedereen amechtig om de vliegers de lucht in te krijgen. Met maar matig succes. We zagen dan ook geen stoere capriolen op het veldje naast ons waar de professionele vliegers hun kunsten vertoonden. Probeerden te vertonen.

Daarnaast was het ook nog eens ongelooflijk warm die dag (dat kwam erg onverwacht, veel mensen hadden nog een dikke jas aan) en wij hadden geen zonnebrandcrème bij ons. Dus besloten we het niet te laat te maken.
Maar hé, wel een tijdje kunnen stoeien met een vlieger, H. vond het geweldig! En dat bij het prachtige Washington Monument, dat nog in de steigers staat vanwege de aardbeving. We hopen dat ie snel weer open gaat, want we willen wel eens een kijkje nemen bovenin.

Kapitaal

Ons plan was om tijdens het zwangerschapsverlof van J., meer van onze omgeving te leren kennen. We wilden kijken wat de staat Maryland aan uitstapjes en dergelijke te bieden heeft. Daar zijn we niet helemaal in geslaagd, omdat het verlof iets anders verliep dan we hadden gedacht. Maar toch hebben we één stad van onze lijst kunnen schrappen, de hoofdstad: Annapolis.




En ook al wonen er nog geen 40.000 mensen, het heeft best wel het een en ander te bieden. Annapolis heeft een oude kern (nou ja, een paar oudere straten), een havendeel, een toeristisch deel (shoppen) en een Navy Academie waarvan je de campus mag betreden.
Om bij die oude straatjes te beginnen, je kunt een aantal oude gebouwen bekijken en daar wordt uitleg gegeven over de slavenhandel (de stad is er rijk door geworden) en Annapolis is ook nog een tijdje de hoofdstad van Amerika geweest.




De historische genootschap had ook nog een huisje open waar het leven uit de 18de eeuw werd nagebootst. Best interessant, maar H. had alleen interesse voor het kadootje dat ze van de gids kreeg (om dat eenmaal buiten, binnen vijf minuten kapot te maken):




We vonden een heerlijk eettentje - een boekwinkel annex café, een combi die je hier heel vaak ziet - waar H. even in de tuin kon uitrazen. Let even op het speelhuis dat ook van boeken is gemaakt:



En vervolgens bezochten we de Naval Academy. Waar veel van de Amerikaanse mariniers worden opgeleid. Een imposant complex waar je nog wel even een ID moet tonen, maar verder kun je vrij over de campus dwalen. Misschien is dat nu anders, na de bomaanslagen in Boston. Maar goed, het is toch even een heel andere wereld, vol erg jonge mensen in militaire uniformen.




Er was ook nog een museum, of een educatief centrum, maar dat hebben we maar even links laten liggen. Op de foto rechts:




In plaats van wapengekletter had H. meer zin in eendjes. En die vonden we dan weer in de haven van Annapolis. Waar een aardig meisje boterham na boterham aan H. gaf zodat zij de eenden- en meeuwenpopulatie vet kon mesten.




En daarmee kwam een einde aan ons bezoekje aan Annapolis. Het was best geslaagd en misschien gaan we nog eens terug. Veel 'grote' steden kent onze staat nou ook weer niet.

O, en thuisgekomen nam H. de camera ter hand - waarschijnlijk omdat ze ons zo vaak ziet klikken - en maakte deze niet onverdienstelijke plaatjes met de dslr (ok, er zaten ook véle bij die de selectie niet hebben gehaald):

Op glad ijs

't Is een beetje raar. We zijn net terug van een kleine vakantie. En gisteren was er de ontknoping van de Bostonse bommenbombarie. Allemaal blogbaar hoor, maar we zijn daar nog lang niet aan toe. We hebben een ongelooflijk blogachterstand en proberen die stukje bij beetje in te halen.
En dus moeten we het nu over schaatsen hebben. We bonden namelijk niet lang nadat we uit Nederland terugvlogen naar DC, de ijzers onder. Dit om de voorjaarsvakantie van de Nederlande School in te luiden. Hét moment om iets 'Nederlands' te doen. Helaas zijn er hier geen kanalen (bevroren) en van hoge of lage noren heeft al helemaal niemand gehoord. Dan maar genoegen nemen met een ijshockey- annex kunstschaatshal. De school huurde er een baantje af en wij namen H. natuurlijk ook mee naar het ijs. Vorig jaar waren we er ook, maar toen was ze echt té jong, al kreeg ze wel echt Hollandse schuivers. Toen al te groot, nu nog te groot. Maar we probeerden het toch. En omdat P. ijshockeyschaatsen huurde, ontstond een niet zo'n zeker duo:

Maar zoals het goede ouders betaamt, vonden wij onze dochter de beste schaatster op het ijs. Of in ieder geval de best lerende debutante:

Wij hebben er alle vertrouwen in dat er volgend jaar dubbele axles volgen. En wie weet wat S. dan al allemaal kan op het ijs.
Over S. gesproken: we vonden ook eindelijk tijd om de geboortekaartjes de deur uit te sturen:

Uiteraard was het hele Nederland-bezoek tussen de bestelling en het opsturen gekomen, maar we kregen de eerste keer ook nog een verkeerde print van de drukker. Dus moest de bestelling opnieuw en hadden we het idee dat S. al motor kon rijden toen we eindelijk de kaartjes postten. Hopelijk vinden jullie ze leuk.

Halsoverkop

Normaalgesproken doe je het rustig aan als je net gezinsuitbreiding hebt gehad. Maar voor ons liep dat net even anders. Want S. was amper twee weken oud, of wij kregen bericht uit Nederland over de gezondheid van J.'s moeder. Wij besloten - nogal halsoverkop dus - om de koffers te pakken en af te reizen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Alleen al omdat S. nog geen paspoort had. Hoe regel je dat binnen twee dagen? Gelukkig konden we bij de ambassade terecht voor een noodpaspoort, dus dat betekende zelf nood-pasfoto's maken:

Met een acceptabel resultaat (al zouden Amerikanen érg moeilijk gaan doen over het feit dat je niet beide oren ziet):

We waren erg blij dat het allemaal zo snel geregeld kon worden, maar we schrokken ook toen bleek dat S. z'n naam ontbrak op het geboortecertificaat dat we van het ziekenhuis hadden meegekregen! Hoe hadden we dat gemist?

En, wat nu? Zouden ze moeilijk gaan doen als we weer teruggingen naar de VS en het enige bewijs dat we hadden dat S. een Amerikaantje is, geen naam had? Wij dus nog snel naar het ziekenhuis, om daar te horen dat dat hele certificaat slechts 'voor de leuk' was. Geen officieel document dus.
Nou, toe maar. Als ze dan moeilijk zouden bij de douane, dan zouden we dat dan wel merken. Eerst maar naar Nederland en snel.

We kwamen maandagmorgen de 25ste aan. Juist, met S. nog maar twee weken oud en toch bleek dat geen probleem tijdens de (vlieg)reis. Het was arme H. die geen slaap kon vatten en helemaal ondersteboven raakte van het tijdsverschil. Om maar te zwijgen van het feit dat ze opeens aan Nederlandse vergezichten moest wennen:

Al met al was het niet eenvoudig voor haar en daardoor was het voor ons ook aardig vermoeiend. Zeker gezien de emoties rond de reis. Gelukkig wende H. na een paar dagen aan het ritme. En kon ze vrij van volwassen zorgen in de plaatselijke speeltuin spelen en de eendjes voeren. Er zijn ook bewegende beelden van (dank, zus) en we waren te lui om die rechtop te zetten:

video-2013-03-03-16-27-33 from Pascal Theunissen on Vimeo.

video-2013-03-03-16-35-47 from Pascal Theunissen on Vimeo.

Want ja, juist als je voor gezondheidsproblemen in de familie naar Nederland gaat, zoek je ook wat afleiding. En dat lukte af en toe, bijvoorbeeld in de bossen...

...nabij Wijhe, waar wij ons kamp hadden opgeslagen zogezegd:

En hup, nog eentje, in de plaatselijke drogist:

We realiseren ons dat het wat raar is om zo'n serieus familiebezoek te vertellen aan de hand van alleen foto's en filmpjes van ons tijdens uitstapjes. Maar goed, naar het ziekenhuis neem je je fototoestel niet zo snel mee en het is ook fijn om de tijd in Nederland te gebruiken om bij te praten met familie en vrienden. Zeker als je net een baby hebt die iedereen wil zien en voor H. was het ook leuk om weer wat familie te zien die ze eigenlijk alleen van de Skype kende.

We willen hierbij dan ook nog iedereen bedanken die de moeite nam om bij ons langs te komen. Dank voor de spulletjes die we mochten lenen (dat maakte ons verblijf een stuk makkelijker) en de kadootjes die we kregen (dat maakte ons terugreis een stuk lastiger ;)). Dank, dank:

We zouden hier eigenlijk hebben moeten schrijven dat het dit wel was. Dat dit ons bezoekje aan Nederland was, in vogelvlucht. We kunnen nog toevoegen dat J. - heel bijzonder - midden in de nacht door een wesp werd gestoken (!), hoe is het mogelijk begin maart. Waarschijnlijk was het een koningin die uit de winterslaap ontwaakte en een nestje zocht. Gelukkig is J. niet allergisch.

Of we noemen nog dat we naar Amsterdam/Schiphol gingen met een beter gevoel dan dat we aankwamen. Dat we daar nog even bij vrienden langsgingen:

en dan naar huis...

Maar dit verhaal heeft een staartje. Want de terugreis ging eh...stroef. Onze angst voor problemen met het geboortecertificaat bleek ongegrond. Maar toch liepen we tegen een zenuwslopende bureaucratie aan. Bij de incheckbalie gingen de alarmbellen rinkelen (niet letterlijk) toen bleek dat S. op een noodpaspoort reisde, terwijl hij (ook) een Amerikaan is. We hadden een Esta aangevraagd om zeker te zijn, maar de incheckpersoon wist niet of dat genoeg was. Dus moesten we naar een immigratiebalie en daar op een of andere Amerikaanse immigration officer wachten. Nou, dat duurt natuurlijk eeuwen en ondertussen vreet de onzekerheid aan je: komen we hier weg of gaan ze moeilijk lopen doen? Meneer de immigration officer moest uiteindelijk zélf ook nog overleggen en legde ons toen uit dat het eigenlijk niet mag om als Amerikaan terug te keren in de VS op een niet-Amerikaanse pas. Dus wij vertelden over de bijzondere omstandigheden en toen bleek het toch te kunnen. Met de waarschuwing dat we misschien honderden euro's boete moesten betalen bij aankomst. Prima, dat moest dan maar. Wij wilden alleen maar naar huis.

En als je iets heeeel graag wilt, krijg je het niet, hè. We zaten namelijk lekker in het vliegtuig dat rustig naar de startbaan taxiede, toen de melding kwam: 'Sorry, mensen, technisch mankement'. We bleven 3 kwartier op de baan staan, gingen toen terug, bleven nog anderhalf uur in het toestel zitten terwijl de lichten aan/uit gingen, de motoren dito en daarna mochten we uitstappen. Om nog eens twee uur te wachten totdat de melding kwam dat de vlucht was geschrapt! Aargh...

Oké, het moet gezegd, ze regelden netjes hotel en eten voor ons, maar wij wilden niet nog een dag langer blijven. Maar goed, overmacht enzo, dus we maakten er maar het beste van, genoten van het hotel...

En moesten een dag later weer het hele circus door. Wederom gingen de alarmbellen bij de incheckbalie af (weer niet letterlijk), maar gelukkig konden we twee telefoontjes later tóch door. Gelukkig. En ja, ook het vliegtuig deed het dit keer. Weer, gelukkig!

Alle ophef op Schiphol bleek voor niets te zijn: we kwamen in de VS aan en stonden binnen vijf minuten (nou ja, snel in ieder geval) bij onze bagage. De douane-meneer stelde geen vragen, legde ons geen enkele boete op en leek het geen enkel punt te vinden dat S. op een noodpaspoort vloog. We zuchtten een diepe zucht van opluchting.
Het was fijn om in Nederland te zijn, maar het was ook fijn om weer terug te zijn. Om de overgang voor H. wat te verzachten, hadden we voor haar nog een kadootje meegenomen:

Ze wist het enorm te waarderen. En wij hadden het gevoel een tweede start te maken met 'ons', als nieuw gezinnetje. Gelukkig pikte H. als liefhebbende zus meteen op waar ze was gebleven (password: kisskiss):

kusje from Pascal Theunissen on Vimeo.