Lopen, lopen, lopen

Yes! Dat zijn altijd mooie pakketjes:




Dank gaat naar de familie Nienhuis. En iedereen die twijfelt of het nou wel zo leuk is om ook drop, pepernoten, kaas, klompen naar ons toe te sturen...twijfel niet, wij nemen het in dank aan.

De Hollandse doos vol lekkers die we vandaag kregen, was een prettige afsluiting van een uiterst vermoeiende dag. Voor J. welteverstaan. Want die liep vanaf 07.00 uur achter meneer Verhagen aan:
(juist, hij weer:)




En laat die Verhagen nou zo iemand zijn die van afspraak naar afspraak loopt. Lopen, terwijl er zoveel luiere manieren zijn om je door Manhattan te begeven. Gesprek hier, overleg daar en nóg een bilateraaltje. En J. er achteraan. En tussendoor nog een toespraak van Balkenende...




Veel wilder moet het leven toch niet worden...
Het verslag van deze dag valt uiteraard snel weer te lezen. Ondertussen wachten wij geduldig bij de brievenbus.

De eerste werkdag

Een heugelijke dag vandaag. Allereerst omdat deze meneer voor het eerst met J. een ontbijtje had:




Ja, daar zal JP (hé: J en P!) ongetwijfeld over bloggen op www.burgerpeople.blogspot.com.

En ten tweede omdat ie vandaag de lucht in is gegaan. Nee, niet JP, maar deze:



Heus, we gaan op ons blog niet steeds deze site 'pluggen' (al staat er wel een linkje nu...links ja), maar dit is toch een officieel moment. De site is klaar voor gebruik, er is een persberichtje de deur uit. Dus ja, gaat kijken, reageer, vertel vrienden, familie, vergeten kennissen en opgeschoten jeugd.

En...als P. nu 'werkt' (we gebruiken hier de brede definitie), heeft 'ie ook een bureau nodig. Laat J. nu als starters-kado het alles-in-één-kantoor hebben gekocht. Handig als je weinig ruimte hebt.
Als een kind zo blij:




Het is inmiddels omgedoopt in het 'Bleu-tray-kantoor'. Dit is de centrale redactie:





hier is de kantine:




hier is de telefooncentrale:




en dit is na 5 uur:





Genoeg geouwehoerd. Hup, aan het werk. En iedereen bedankt die al heeft gereageerd!

Vind de Nederlander

Grappige dag gisteren. Voor een verhaal moest J. naar Manhattan en 'Nederlanders vinden'. Nederlanders vinden, dat klinkt makkelijker dan het is. Meestal loop je je ding te doen en hoor je altijd wel Nederlands om je heen. Behalve als je ze nodig hebt. Om een verhaal over het voordeel van de lage dollar te schrijven bijvoorbeeld.
Maar het opvallende is vooral dat onze Hollander-radar wat fine-tuning kan gebruiken, als we op uiterlijk de nationaliteit probeerden te raden.



(vind de Nederlander)


Het valt te verwachten: we gingen met name bij de Scandinaviërs en de Britten de mist in.
We vonden uiteindelijk wel Nederlanders, maar het grappige was dat we deze meneer als allereerste zagen:




echt waar, Maxime Verhagen stond op Rockefeller Plaza. Hij is hier vanwege de VN, dus J. ziet hem nog wel vaker deze week. Even handen geschud en gezegd dat dit toch wel erg toevallig is. En dat is het.

ADdendum

Blijkt dat The Secret niet meer zo secret was: iedereen kan een kijkje nemen (zonder code) op www.newyork.blog.nl en daar naar believen reacties achterlaten.

Klikkerdieklik:



Bedankt voor het kijken.

Weet jij de code?

Wie wil P. nou niet de winter doorhelpen? En tegelijkertijd als een van de eersten worden ingewijd in 'Het Geheim'?



Haal dan nu de code op en open die deur naar een nieuwe wereld vol visuele spanning en...en...en...
Ok, hier gaat het om: P. zoekt mensen die reacties willen plaatsen op zijn nieuwe blog. Maar daar kun je alleen kijken met een code. Mail even en dan krijg je die en dan zie je P's blog over The Big Apple. Jullie reacties moeten als opwarmertje dienen. En dan gaan we echt los...

Dank alvast!

Hallo...hallo??

Ja, lekker druk bezig en dan vergeet je wel even bij te bloggen. Maar er valt in ieder geval weer een nieuwe column te melden.
En wie het allemaal gemist heeft, moet hier, hier, hier, hier en hier nog even kijken.

Zo, dan zijn we weer bij.
En P. heeft ook een nieuw projectje lopen, waar een aantal al van weet. Zodra dat wat meer vorm krijgt, melden we dat hier natuurlijk.

Ping Pong? Beer Pong!

Of het typisch Amerikaans is, hebben we niet kunnen achterhalen. Maar feit is dat we weer onzinnige kennis rijker zijn sinds vandaag, want P. heeft in de kroeg kennisgemaakt met beer-pong. Dat is ping-pong met bier en het is hier groots (althans dat leken P.s tafelgenoten hem te vertellen).
Er zijn allerlei spelvormen in omloop, maar het basisprincipe is dat je bekers op een (pingpong- of bar-)tafel zet en het balletje in elkaars bekers probeert te krijgen.




Als dat lukt, moet de ander drinken. Dronkenschap verzekerd! In de bar waar P. zat keek niemand ervan op dat het spel werd gespeeld op drie bijeengeschoven tafels. (misschien omdat het een sportbar was?)
Een beetje zoekwerk leert dat dit studentenvermaak inmiddels heuse competities heeft. Voor wie het wil proberen zonder dronken te worden, hebben we dit online spelletje gevonden:

Herinnert u zich deze nog...nog...nog...

Niet geheel verwonderlijk is hier, zes jaar na dato, de discussie aan het opleven of de aanslagen van 11 september nog wel zo groots moeten worden herdacht. Moet de tv nog uren besteden aan het voorlezen van de namen van de slachtoffers? Moeten de nabestaanden nog steeds en masse bijeenkomen op Ground Zero? Dat soort zaken.
Dit keer was in ieder geval nog alles uit de kast gehaald. En wij gingen ook nog even kijken bij Ground Zero.
We zagen de demonstranten:




(die vorig jaar nog met een aantal nabestaanden op de vuist gingen). Ze hielden zich rustig, misschien omdat het regende.
We zagen individuen met vlaggen (voor media hét sein om diegene een mic. onder de neus te drukken):





Van het officiële deel (de namen voorlezen, het kransen leggen) zagen we slechts dit:




Een grote vlag en een camerawagen dus. Dit deel was alleen voor de genodigden en eigenlijk alleen via de tv te volgen.

Wat wel voor iedereen te zien was (en erg indrukwekkend) waren de twee lichtstralen die bij zonsondergang aan gingen; op de plek waar de torens stonden. Net als in voorgaande jaren. Uiteraard gingen wij naar de Brooklyn Boulevard om dat te zien:





We waren daar allesbehalve alleen. De media (daar heb je ze weer!) gebruikten dit beeld voor hun programma's:





En verder liepen er heel veel avondmensen (of hoe noem je dagjesmensen ná zes uur?), zoals wij, die ook een kiekje wilden schieten van dit moment. Ja, misschien gek dat zo'n herdenking ook iets toeristisch krijgt. Maar ach: KLIK!

IJzeren (ja, ik) wil

Na 3 jaar zijn ze uit elkaar:





Heath Ledger en Michelle Williams dus, het 'beroemde' filmpaar in Deanstreet, Brooklyn. Dat het ook anders kan, bewijzen hun straatgenoten P. en J. Want vandaag vieren we onze ijzeren bruiloft.






Voor wie het niet uit het hoofd weet: dat is 6 jaar!
Iedereen bedankt die ons heeft gefeliciteerd! Wij hebben deze bijzondere dag gevierd met een vliegreis naar huis. Het bezoekje aan Camp Shelby zit er al weer op.

Maakt dit me dik?

Dag 2 op Camp Shelby. We mochten, en dat was eigenlijk wel verrassend, redelijk vrij over de trainingsvelden struinen. Geen foto-voorwaarden (we hadden ons er al op voorbereid dat alles moest worden gecheckt, maar niks hoor), geen interview-beperkingen. Tuurlijk, tot politieke uitspraken liet men zich niet verleiden, maar het was opvallend open.
Dus stapten we vrolijk langs de humvees:



en schuilden we alsof we net zelf een IED (geïmproviseerd explosief) hadden geplaatst om de Yankees op te blazen:





Hoogtepunt van de dag was toch dat we zelf de kogelwerende vesten en helmen op/aan moesten. Zelfs in het juiste tenue zien wij er nog niet-militair uit:





Zoals het een dame betaamt, wist J. het camouflage-ensemble te completeren met een esdoornbruine, dubbelgestikte handtas van Liz Clayborn:




Ook handig in de hummer waar wij instapten om een rondje over het oefenparcours te rijden:




Ja, dat zijn echte kogels naast J. En ze schoten daar ook driftig mee. Boven ons hoofd in de schutterskoepel (het regende patronen) en er werd onderweg nog even gestopt om een paar magazijnen leeg te schieten.




Geen prettig idee dat hier dus met scherp werd geschoten, maar je schrikt zo van het lawaai van die dingen dat je even nergens meer aan denkt. Het effect van de meegeleverde oordopjes was beperkt.

Natuurlijk werd er ook nog iemand geraakt:




en natuurlijk was dát nep. Maar ja, hoort allemaal bij de oefening. Grap van de dag: 'He jongens, jullie hebben je werk niet goed gedaan, want die lui van de media zijn hier allemaal nog'. Haha en haha. (zucht)

Onverstoorbaar - en kogelwerend vest of niet - vroeg J. nog of de oefening goed was verlopen, of groen volgens de commandant ook onvoldoende afkleedt en of het niveau van de grappen op de basis omhoog kon:





Zonder gekheid: een bijzondere dag, met bijzondere verhalen van mensen die toch vrijwillig in het leger gaan en over een paar weken voor het echte werk in Irak zitten. Wij gingen weer naar de Comfort Inn.

Op de plaats rust!

Vanmorgen zijn we aangekomen in Mississippi. Hier, in het snikhete zuiden waar de insekten weer groter zijn dan P. lief is, gaan we een tijdje bij het leger kijken. Op Camp Shelby om precies te zijn. We mogen daar een aantal oefeningen bijwonen die de mannen en vrouwen van de National Reserve krijgen (6 maanden afzien) voordat ze naar Irak of Afghanistan gaan.

Dus stonden we na een paar uur vliegen te midden van zwaarbewapende soldaten...



Goed, goed, ze schoten niet met echte kogels, maar het geluid was er niet minder om:


We zagen nog hoe met een rookbommetje een aanval met een IED werd nagebootst:





En we waren bij een 'op-de-kop'-training, waarbij een hummer werd omgedraaid en de inzittenden eruit moesten kruipen:




En voor de lunch kregen we een MIE (Meal Instant Eat of zoiets). Een proviand-doos zoals de Amerikaanse troepen die ook krijgen. Het bereiden van de hoofdmaaltijd is het leukste: je voegt een zakje eten (tenminste, er staat 'puree' of 'noodles' op) bij een zakje met chemisch spul. Daarbij gooi je koud water en dat veroorzaakt een reactie met dat chemisch spul dat warm wordt. Zo 'kookt' je eten...nou ja zeg. Het was nog een beetje te eten ook.





Morgen gaan we in alle vroegte terug voor deel twee van de training. Dan wordt er wel met echte kogels geschoten, dus moeten wij ook aan de helm en kogelvrije vest. Oeps.

Goeie gast

Je knippert met je ogen en het is voorbij. Vandaag nam Charlie alweer afscheid van ons...(hier treurige vioolmuziek):




In alle opzichten een goeie gast, die Charlie. Het was erg gezellig en P. dankt je (onder meer) nog steeds voor die keer dat je die enorme kakkerlak niet in z'n nek liet kruipen. ;-)

Maar zoals dat gaat, het gewone leven (lees werk) trekt zich niets aan van een emotioneel afscheid en dus gingen wij na het uitzwaaien meteen richting Huntington, dat op Long Island ligt. En dan ga je met de LIRR. Voor het eerst sinds lange tijd weer met de trein.



En dan vallen twee dingen op: dat ding gaat zo traag als iets dat heel erg, maar dan ook heel erg traag gaat, en er zit een enorm gat op elk station tussen deur en perron:




Op de foto lijkt het mee te vallen, maar de 'kier' is groot genoeg om zeg je fototoestel, rugzak, baby, Nicole Richie, laptop of kluts kwijt te raken. Dat gebeurde ons gelukkig niet overigens.
We spraken ter plaatse met deze meneer:




Hij heeft grote emotionele en fysieke problemen gekregen na 9/11 waar hij als staalwerker heeft meegeholpen met het opruimen van de puinhopen. Er zijn talloze gevallen zoals hij; ongelooflijk dat die ramp na 6 jaar nog steeds zoveel mensen treft. Uiteraard valt het binnenkort allemaal weer te lezen in de bekende uitgave.