Happy snapper

Op weg naar de volgende stop - we gaan bij Giuliani kijken - zijn we neergestreken in Indialantic, Florida. We weten niets van het plaatsje, maar onze hotelkamer heeft uitzicht op de oceaan en dat is voldoende! En route kwamen we de Alligator Farm tegen en onze nieuwsgierigheid was gewekt.
Het bleek een erg aardig dierentuintje te zijn. Met uiteraard veel alligators, krokodillen en kaaimannen, zoals deze bijzonder albino-variant:




Er waren enorme exemplaren:




Drijvende exemplaren:





en hongerige exemplaren:





Vol verwachting gingen we ook kijken naar de aangekondigde 'show', waarvan we hoopten dat het betekende dat een van de oppassers ritueel zou worden gevoerd aan de happy snappers. Maar nee, het was een educatief verantwoord praatje over de beesten daar. Je mocht op het eind wel een python aaien. Ok dan.





Voor de rest waren er in de Farm nog apen, reuzenschildpadden, en kleurige vogels te zien:




En oh ja, we zagen deze vogel nog in een raar soort yoga-pose:





Kan iemand ons svp vertellen welke vogel dit is en wat ie daar in godsnaam doet?

Depressief in Jacksonville

Was het vanwege de regen vanmorgen of was het de stad? We denken dat het aan Jacksonville lag dat we vandaag een beetje depressief waren. Wat een weinig opbeurend stadje is dat zeg! En dat terwijl dit ooit het filmmekka was, wat Hollywood nu is.
Hier even wat beelden:




Als we een reisverhaal zouden schrijven, was ons advies: overslaan, niet heen, omheen rijden. Zelfs de mensen waarmee we spraken leken niet dolenthousiast te zijn om daar te wonen. We kregen ook nog een pamflet in handen gedrukt waarin stond dat er in Jacksonville niets te doen is, behalve drugshandel en moord. Eh..wij kwamen alleen om een hapje te eten.
Onze werkplek hebben we overigens staan in een veel leuker plaatsje: Jacksonville (of Jax) Beach. Heerlijk aan het strand.




Ok, ok, dit is een plaatje van de zomer. Er is hier geen strandstoel te bekennen en we hebben ook niet zo'n mooie zonsondergang gezien. Maar alles beter dan Jacksonville.

Op de korrel

Onze tussenstop heet Darien. Een prima onbeduidende plek om onder het genot van een stukje pecan-brittle terug te kijken op de dag. Eentje die bestond uit geweren en reizen. Vandaag hebben we namelijk Fred Thompson in het echt gezien. De Republikeinse presidentskandidaat/Law & Order acteur was bij een gunshow in Ladson. Hij is bijna alleen maar bij gunshows, want daar zitten 'zijn' kiezers.



(let op J. die alles scherp in de gaten houdt).

Met of zonder Thompson is zo'n messen- en gewerenmarkt toch ook weer iets bijzonders. Van lullig zakmesje tot bazooka wordt er te koop aangeboden. Van samoerai-zwaard tot proppenschieter.




Volgens P. zijn alle verkopers 'ongezond uitziende, oude, slecht geklede, dikke, witte mannen' en valt het ook op dat op zo'n markt boeken te koop liggen met als titels 'Hoe verdwijn ik ongezien?' 'Hoe pak ik mensen terug?' 'Hoe ontkom ik aan de greep van de overheid?' 'Vlaggen van het Duitse rijk'. En dan ook nog een achteloos speldje van de KKK of eentje met swastika's. Als je al vooroordelen had...

Daar staat dan tegenover dat J. - ondanks verschil van mening - leuke gesprekken met leuke lui op die markt heeft gevoerd.





Toch, een abonnement op het tv-kanaal Ultimate Hunting zit er niet in.
Dus, genoeg geweren en camouflage-kleren gezien; we gaan op weg naar Florida. The Sunshine State.

Dolfijnen 0 - Savannah 2

Note to self: geen verwachtingen meer op dit blog wekken, want dan gaat het mis. Zagen we eerst al geen elanden, nu hebben we ook geen dolfijnen gezien, terwijl we beide vooraf hadden gemeld op deze plek... Dat belooft weinig goeds voor de greencard, maar goed.
De dolfijntoer ging niet door, omdat we de daarvoor bedoelde boot nergens konden vinden:



Tijd voor plan B: een bezoek aan Savannah. Een stad die door de reisgids 'Charleston on steroïds' werd genoemd. Charleston kenden we al, dus we waren benieuwd. Nou, best een leuk plekkie hoor:



Met oude wagens voor het politiebureau...




en een kerkhof met een heuse geestverschijning. Is dat niet...




Savannah is aardig voor een keertje, maar geen topper. Het gekke is dat er 30 verschillende trolley-bussen rijden die allemaal schreeuwen dat het zo bijzonder is in de stad. Wel erg leuk was dat we bij terugkomst in ons hotel dit vonden:




Rechtsboven in de hoek is zoetigheid die bij de excuus-brief zat. Even dacht J. nog 'liever die kakkerlak weer dan deze pecan-brittle' maar het is best te eten: een soort caramel met pecannoot-smaak. Als er maar geen beestjes op die zoetigheid afkomen.

Thanx for Palmetto dus

Ah, de oceaan:




eventjes relaxen op deze Thanksgiving, na weer wat schrijfwerk (lees bijvoorbeeld dit, dit en hier staat ook nog eentje die al wat eerder is gemaakt).
Het kost ons wat moeite om relaxt te werken in het hotel waar we zitten (hoe mooi het ook ligt). Niet alleen omdat hier raar volk zit dat Thanksgiving in een doorsnee-hotelrestaurant viert. Nee, ook omdat er bij het buffet vanmiddag bijna iemand overleed (man, 70, hartstilstand, leeft) en omdat we al twee keer van kamer zijn gewisseld. De eerste keer omdat we de mensen naast ons konden horen alsof ze ín onze kamer waren en de tweede keer (vandaag) vanwege deze jongeman die vrolijk door onze kamer huppelde:





Nog nooit zo geschrokken. Zelfs J. - die normaliter de stoerdere is als het op bugs aankomt - was niet blij. Het gaat om een van de grootste kakkerlak-soorten; de Amerikaanse cockroach. De vrouw bij de receptie zei nog 'nee, dat zijn Palmetto-kevers'. Ja, dat is een leuke bijnaam, maar een beetje zoekwerk levert op dat het toch echt kakkerlakken zijn. En wat voor: ze worden makkelijk 6 centimeter lang (dat zagen we), ze zijn met de schoen lastig tot niet dood te krijgen (niet geprobeerd) en kunnen ook nog vliegen (wij ook eventjes!). Lekker, lekker.

Morgen hopen we na het werk nog even een boottochtje te kunnen maken en dolfijnen te zien. Vergeten we Palmetto misschien.

Michelle o'rama

Na ons bezoek aan New Hampshire (kijk hier, hier en hier nog voor online artikelen) is nu South Carolina ons werkterrein. We zitten in Columbia om precies te zijn. Ook dit is een staat die vroeg aan de beurt is om kandidaten te kiezen. En omdat je niet overal tegelijk kunt zijn, sturen de presidentskandidaten hun partners ook op zieltjesjacht. Zo was vandaag Michelle Obama - de vrouw van Barack - bij ons in de buurt. We volgden haar een dagje en dat betekende een toespraak in de South Carolina State University in Orangeburg (dat was overigens op dezelfde campus waar wij al een keer waren).:





en vervolgens ging het naar een plaatselijke hair-& beautyshop om 'heel normaal en ongedwongen' (he, een bandje met saxofoon in een kapperszaak?) met de klanten te keuvelen:






en daarna hield ze nóg een toespraak, in de Dreher High School in Columbia. Anders dan bij een aantal kandidaten die we hebben meegemaakt, hield Michelle beide keren een andere speech. Wat een verademing:





Onze conclusie is dat mevrouw Obama meer ziel in haar toespraken legt dan haar man de laatste tijd. Misschien gaat zij nog wel eens voor het presidentsschap? Haar verhaal leek aan te slaan, al konden we niet goed inschatten of ze voor eigen parochie preekte of dat er nog veel twijfelaars in de zalen zaten. Haar man doet het in ieder geval goed in de peilingen in Iowa. Wij gaan de komende tijd proberen te ontdekken hoe men er in South Carolina over denkt.

Een korte pitsstop

Zo, we zijn eventjes terug in New York. New Hampshire zit er op, South Carolina wacht op ons. Een weekendje uitblazen en terugblikken op gisteren waar we een heus kerstlandschap achter ons gelaten hebben (en zelfs door Bethlehem zijn gereden, kan het nog meer 'Kerst-ig'?):



(inderdaad, ook hier weer 'moose'-borden en ook hier weer nul elanden gezien)

Wij gingen eens kijken wat Bill Clinton allemaal voor zijn vrouw doet tijdens haar campagne. Dat blijkt dus onder meer het houden van toespraken te zijn en daar komen veel mensen (hier het hele dorp Gorham) op af:




Best leuk om Clinton weer te zien. Of het nou komt doordat 'ie uitstraling heeft of doordat je dicht bij een voormalige president staat; de eerste minuten zijn toch wat gek. Zeker als hij samen met een onbekende dame op het podium verschijnt...




...maar nadat iedereen naar elkaar heeft geknipoogd (ja, Clinton en dames, we weten het) en duidelijk is dat het om een stagiaire gaat uit het kamp van Hillary (nu knipogen én elleboogstootjes) ebt het bijzondere gevoel een beetje weg. En blijft er een man over die een toespraak houdt. Vol passie, dat dan weer wel.




We verbaasden ons erover dat je na afloop zo dichtbij hem kon komen:




De secret service werd wel pissig als je te lang je handen in de zakken hield (echt waar), maar Bill nam echt z'n tijd. Die heeft heel Gorham wel zover gekregen dat ze op Hillary stemmen.

Onze laatste halte was een must-be plek voor de presidentskandidaten: het Merrimack Restaurant. Vergane glorie op z'n best (al is de muurschildering nog wel aardig), maar iedereen komt hier dus, Republikein en Democraat. Clinton (Bill) had er zijn kantoor tegenover en aan de wand hangen de bekende foto's van de eigenaren met de politici.




De bazin schoof aan onze tafel aan om te vertellen hoe dat steeds bij haar gaat, tijdens de verkiezingen. Erg interessant en binnenkort weer te lezen in de krant.

Moose dat nou?

Het gaat ons gewoon niet lukken. Telkens als we dit soort bordjes zien:




hopen we een moose (eland) te zien. In onze hotelgids stond zelfs dat de kans hier groot is. Maar ja, vandaag ging het regenen en we denken dat de elanden dan ook schuilen, want onze vrije uurtjes die we aan moose-zoeken besteedden, leverden niets op.
Nou ja, we kwamen al zwervend wel (bewust) bij dit kleine optrekje uit:




Dit imposante gebouw is het Mount Washington Hotel in Bretton Woods, wellicht het bekendst omdat dit de geboorteplaats van onder meer de Wereldbank en het IMF is. Met een dergelijke roemruchte geschiedenis dachten we dat het er allemaal wel onbetaalbaar zou zijn. We konden de verleiding echter niet weerstaan en schoven aan in het restaurant, klaar om een glas water en een hapje aero de nada te consumeren:





maar het was een heel goedkope tent! Met een prachtig uitzicht dus ook nog. Daar gaan we onze volgende vakantie maar eens een weekje boeken.

Pistolen Paultje

Kandidaat nummer 3: Ron Paul. Het is dat wij weten dat hij presidentskandidaat is (Republikein) anders wisten we niet dat hij presidentskandidaat is. En zo dacht het handjevol mensen dat vanmorgen in een onbeduidende diner/pompstation zat, er ook over.



Wat een rare plek om campagne te voeren. Hoe besluit iemand om in zo'n tent te gaan zitten? Om tien zieltjes te winnen? (zijn gevolg verdubbelde het aantal gasten dat daar aan een drillend omeletje zat).
Maar wij hadden in ieder geval de kans om de man ongestoord te fotograferen en zelfs een uitgebreid vraaggesprek te houden. En J. kon van dichtbij zien dat Paul niet genoot van zijn hompen brood en onooglijke omelet:




Wat de man allemaal te vertellen had, kun je binnenkort weer lezen uiteraard. Wij volgden hem nog verder, want Pauls tweede halte was een heuse gunshop. Tussen de geweren staan, doet het altijd goed voor een kandidaat die pro-wapenbezit is.




Wij hebben na zijn vertrek nog een tijdje geklets met de eigenaars van de zaak. Onzettend aardig stel, oorspronkelijk uit New York. Meneer toverde zelfs nog een oud geweer (19de eeuw) uit Maastricht tevoorschijn. Hebben we toch maar niet gekocht.




Daarna ging het richting het schattige Littleton, waar we nu in het prachtige Thayers Inn zitten (heerlijk dat alles zo goedkoop is in het naseizoen!)

De dag afgesloten met Bee Movie:




Om op hetzelfde niveau te blijven:
-je had er bij moeten zijn,
-die kon er nog wel bij
-je raat het al
-niet zo bij-zonder

Geen aanrader, al hadden we dat ook niet verwacht. Waarom ga je er dan toch heen, horen we jullie vragen? Nou, omdat in de bios in Littleton precies twee films draaien (de ander is Fred Claus...brrrr). Reden genoeg om wél naar de film te gaan.

Goed, morgen weer verhalen tikken en misschien, misschien een eland zien. Want die schijnen hier veel voor te komen.