Stoppen onderweg

Help even. Er is toch zo'n gezegde of uitspraak dat de reis het doel is en niet de bestemming of zo? We moesten er vandaag weer aan denken, omdat we min of meer een reisdag hadden en ons verbaasden over de pracht onderweg.
Eerst was er het gekke dorpje Willcox waar we doorheen kwamen. Je komt er binnen en denkt 'hier heeft net een burgeroorlog gewoed' en als je dan een hoek omslaat, zit je in een schattig restaurantje dat voornamelijk bestaat uit een oude loc:




Daarna vervolgden we onze weg naar El Paso, of beter gezegd naar Les Cruces (waar we overnachten). En wat is het handig dat je onderweg even kunt stoppen om te genieten van al dat natuurschoon:







En ondanks P.'s fobieën voor alles wat kruipt en krioelt, durfde zelfs hij de auto te verlaten voor deze foto-op:




Voor wie het wil bijhouden: de illegale immigranten hebben we achter ons gelaten, we gaan nu achter de alternatieve energiebronnen aan. Morgen meer.

Een grensgeval

De dag stond in het teken van de grens. De Amerikaans-Mexicaanse grens om precies te zijn. Zoals bekend komen veel Mexicanen illegaal overgestoken, meestal op zoek naar een beter leven. We wilden wel eens weten wat Amerikanen daar nou van merken en gingen dus naar een grensdorp. De keuze viel op Naco, waar ze een enorm hek hebben gebouwd en het werkelijk krioelt van de grenspatrouilles:




Naco zelf is een teringbende (excusez le mot). Er staat één mooi gebouw en dat is...een grenspost:




Er was ook niemand in Naco zelf. Een raar spookstadje was het. In het buurdorp aangekomen, vertelde men ons dat ze in Naco mensen een huis in lokken en dan alles van je jatten - zelfs je tanden - en je dan vermoorden (andersom zou handiger zijn). Kijk, dát zijn opbeurende berichten. Navraag leerde dat het om het Mexicaanse deel van Naco ging en daar was eigenlijk nog niemand geweest. Maar ja, de verhalen he...

Het is een treurige bedoening daar. Uit de gesprekken die wij hadden, maakten we ook wel op dat het voor de mensen die in zo'n grensdorp wonen ook niet prettig is. Al zijn er ook lui die de illegalen helpen met een broodje en wat water.
Maar al die vervallen huizen, autowrakken en bladderende verf (en niet al te vriendelijk ogende mensen mogen we toevoegen). Dat is dan je eerste kennismaking met de VS als illegale immigrant. Je zou er toch stevige twijfels van krijgen.

Rare, rare mensen

Onze aandacht is alweer verschoven van McCain naar illegale immigranten. En als je daar iets over wilt horen, moet je voor de gein - al is het niet echt grappig - met deze meneer praten:




Dat heeft J. vandaag dus gedaan. Arpaio wordt de gemeenste sherrif van heel Amerika genoemd. En daar is hij best trots op. Nou, er is weinig om trots op te zijn. Je kunt het nog wel eens zijn met zijn standpunt dat 'illegale immigratie strafbaar is en er dus een straf moet volgen', maar deze man laat zijn gevangen in tenten slapen waar het onhoudbaar warm wordt, geeft ze bijna bedorven eten. Dat soort werk. Het gekke is, we betrapten ons erop dat hij in zo'n gesprek nog wel zo charmant kan zijn dat er ook wel wat gelachen wordt.




Zoals hij bijvoorbeeld kinderlijk naar zijn deputy knipoogt om te zeggen dat zijn motto is 'I did it my way', waarop de deputy (ze doen dit altijd, wij waren niet verrast) achter onze rug het mobieltje van Arpaio belt. En ja hoor, de ringtone 'I did it my way'




En vervolgens niet begrijpen waarom Amnesty International hem zoveel dingen kwalijk neemt. Maar als je de foto vergroot, zie je een bord dat hij heeft laten maken voor een boek-cover (boek ging over zijn strenge regels). Dat líjkt allemaal een grapje, maar is het niet:





Uiteraard is meer over hem te lezen in een van de verhalen van J. Nog een paar weken geduld svp.

We eindigen vandaag met een kleine tip. Zoals jullie weten, zeuren we vaak dat tijdens onze reizen het eten zo...eh...zo gefrituurd is. Welnu, we hebben een nieuwe optie ontdekt; de Claim Jumper. Een keten met verrassend gezond (zijn dat échte groenten??) en lekker eten. Voor wie ook deze kant opkomt.

Bridgepeople, the global edition

We've decided to post in English. Once a week, for the duration of our trip. Because many of our readers (3) enjoy the pictures, but have no idea what all those weird words mean.
So, here it is: Bridgepeople, The Global Edition.

Today we said goodbye to Sedona, home of John McCain and healing vortexes. And a main street with great views and tourists:




There was only one thing left on our to-do list. We wanted to make our first video in Sedona. Yes, we promised the newspaper a few short clips to put online. We will let you know as soon as they are up. The raw footage looks promising, but leave it to P.'s editing skills to change that.





On our way to Phoenix - the place we are now - we just could not resist the signs that said 'scenic view'. You can see why:




But we had to leave it all behind. We are in Phoenix now. And the place is hot. No really. It's hot like an oven. We hear people say 'it's a dry heat'. So? Believe us, that doesn't make it any more bareable. A five minute walk is enough to melt a human being. Even the bigger ones.
Thank god for our airconditioned hotelroom. Which looks like this btw:





Just to show you the kind of humble dwellings we will call our home the next few weeks.
All right, all you English readers will have to wait a week to see what's up with us. But we will be back with Global Edition, part 2. Tot dan.

Achtung, Vortex

Onze eerste halte zit er zo'n beetje op. We hebben de afgelopen dagen geprobeerd een beeld te krijgen van McCain en zijn woonplaats. En tja, dan kun je Sedona niet verlaten zonder bij een vortex te zijn geweest. U zegt? Een vortex. Dat schijnt een grote energiebron te zijn en daar zitten er hier blijkbaar zes van. Heel new-age Amerika komt hierheen, voor kracht, wijsheid en inzicht. Sedona is vortex-capital of the world.
Ja maar, hoe dan en wat dan en wie en echt? Dat soort vragen hebben wij vandaag gesteld aan een van de grotere vortex-resorts in de omgeving. Geloof het of niet; die vortexen zijn big business hier.

Een nadeel van zo'n resort is dat het helemaal 'op de natuur is gericht' en dus echt in the middle of nowhere ligt. We dachten dat het huis van McCain afgelegen lag, maar dit...




Meer dan een uur moesten we door het grote niets rijden (over een weg waar tanks de kuilen nog van voelen) voordat we bij het resort MAGO kwamen. Heel even hoopten we via onze TomTom een kortere route te hebben gevonden, maar dat bleek een off-road-pad te zijn:




Je voelt je toch niet prettig in dat grote lege gebied, zonder gsm-bereik en met de tot twee keer toe herhaalde waarschuwing op de radio voor een 'flash flood'. Dat is dat plotseling alle wegen blank komen te staan door hevige regenval. Ja, die buien zagen we in de verte neerdalen op de bergen...slik. ('look for higher grounds, these flash floods can be lethal'). Erg geruststellend.

Maar goed, we kwamen ongeschonden bij MAGO en kregen daar alles uitgelegd over vortexen en ze wisten ons te vertellen dat ze op het terrein ook 12 kleine vortexen hadden.



Of we al iets voelden? Ja, nattigheid. Dat bleek de regen te zijn die bij onze aankomst met bakken uit de lucht kwam. Gelukkig blijkt er een woestijn-gezegde te zijn: wie regen meebrengt, is een goede vriend. Wij waren vandaag belachelijk goede vrienden.

In die regen kregen we nog een rondleiding over het resort. En het moet gezegd; dat is erg mooi. Of je nou vortexen ziet zitten of niet, hier hadden we best een tijdje kunnen doorbrengen. Met name de healing garden - ook voor bruiloften en partijen - was een mooi staaltje tuinarchitectuur:




Bij het verlaten van MAGO liet onze gids zich ontvallen dat er ook nog een andere weg was naar ons hotel. Eigenlijk privé-terrein, dus verboden voor ons, maar wel 6 mijl korter. Nou, we hadden geen vortex nodig om tot het juiste inzicht te komen.

En zo zijn we bijgepraat over Sedona. Tijd om verder te trekken.

Asjemenou

Wie ziet het meteen? Het schijnt een unicum te zijn.

Goedemiddag, is de heer McCain ook thuis?

De opdrachten van vandaag: eens kijken waar McCain woont en wat de 'buurt' van de beroemde straatgenoot vindt. We kunnen verklappen dat beide zijn volbracht, na een bijzondere dag.

We wisten wel in welk dorp McCain z'n optrekje heeft staan. Het is niet voor niks dat we naar Sedona zijn gegaan. Maar de gehuchten hier omheen zijn niet altijd even eenvoudig te vinden, laat staan de juiste kiezelweg naar de ranches die tussen de bergen staan. Ver verwijderd van de hoofdwegen.
Onze eerste aanwijzing was een restaurant waar hij geregeld zou komen, maar dat was dichtgetimmerd. Leuk omen voor McCain:





Er waren wel mensen aanwezig en die konden ons verder helpen. Zo vonden we de ingang naar het McCain-domein (en waarschijnlijk zijn brievenbus):




De toegang was over een hobbel- en kuilenweg die eigenlijk niet bedoeld was voor onze compact car. Maar ja, je moet wat. Aan het eind van de weg wachtte een witte bestelbus onder een tentje. Secret service. Erg aardige lui. Ze schakelden nog een of andere pr-dame in die op een golfkarretje kwam aangestoven ('Two Dutch people at the gate') waarna we wel bewondering hadden voor de manier waarop ze ons vriendelijk doch dringend de hobbel- en kuilenweg weer op stuurden. McCains huis was aan het zicht onttrokken door grote bomen (donkere deel rechts op de eerste foto). De tweede foto is een uitsnede van de eerste, met daarop het busje en de golfkar:




Toch weer geweest. Daarna nog met de buren gesproken (een camping):





Wat die allemaal te vertellen hadden, kun je over een paar weken lezen. Maar ze wezen ons in ieder geval op een ander restaurant, in het naburige Jerome, waar McCain graag zou eten. Dus wij daar 's avonds ook heen.
Best lekker eten en niet eens zo duur als je voor een presidentskandidaat zou verwachten:




Het is prachtig gelegen in een oud hotel op de top van een berg, met uitzicht over de Verde Valley. Wij hadden voor de gein achterhaald wat een van de favoriete gerechten van McCain was. Aangezien dat calamari is, haakte P. af, maar durfde J. het wel aan:






Het oordeel? Laten we zeggen dat, gezien het overige aanbod op de menukaart, McCain in de politiek betere keuzes moet maken als hij het ver wil schoppen.

De zon in de Grand Canyon zien zakken

We hebben gisteravond de reis van de luchthaven naar ons hotel in het pikkedonker afgelegd. Ze doen hier namelijk niet aan wegverlichting, dus ontging het ons helemaal wat een prachtig gebied dit is (inderdaad JM!). Je geniet dan toch meer van de lunch:




Laat nou ook op 2,5 uur rijden de Grand Canyon liggen. Die konden we niet negeren. Dus ging het langs meer van bovenstaande rode rotsen naar het park. Onderweg kwamen we nog huur-caravans tegen die dezelfde opdruk hadden als het gebied waar ze doorheen reden. Raar soort Droste-effect. Of goede camouflage:





De Grand Canyon is een bijzondere plek...




...al moeten we bekennen dat het toch een beetje doet denken aan Utah en de Badlands. Zeker niet minder indrukwekkend daardoor, maar we hadden ook niet het idee dat we 'zoiets nog nooit hadden gezien'. Wat natuurlijk niet betekent dat we geen foto maken van ons vóór de rotsformaties:




Wat meteen opviel, was dat er hier ongelooflijk veel Nederlanders zijn. Dat is weer even wennen.
'Hé Floris, kijk eens ik heb foto's van onze schaduwen op die steen'.
'Ja, Tijn, ik ook hoor'
(gedachte P: shit, alle Nederlanders doen dat dus:)




We hadden onze reis zo gepland dat we alleen voor de zonsondergang zouden gaan. Dat betekent dus dat we slechts een heel klein deel van de canyon konden zien, maar wel op een bijzonder moment van de dag. Met tientallen andere mensen aan de rand van enorme afgronden kijken hoe de zon de Grand Canyon kleurt. Geen alledaagse ervaring:




en nadat we hadden getest of de tripod en de zelfontspanner het nog deden...





...ging het weer richting Sedona. Door het pikkedonker. Gelukkig bliksemde het onophoudelijk zodat we nog iets zagen en een stinkdier konden ontwijken. Maar ze moeten hier toch serieus eens straatlantaarns overwegen.