Om hebberig van te worden

Fijne kerst allemaal! Wat? Te laat? Ja sorry, dan hopen we maar dat iedereen die dit leest een fijne kerst heeft gehad. En voor 2012 dan natuurlijk ook het allerbeste! Zo, daar zijn we dan wel op tijd mee. En hebben wij nog Kerst gevierd horen we jullie vragen. Jazeker, en ook al 'doen' de Amerikanen maar één dag kerst (ahum, afgezien van de wéééken van spanning opbouwen); wij hebben er volop van genoten. Met name H. is er niet bekaaid vanaf gekomen, want die is overladen met cadeaus. Torens, boeken, poppen... Eigenlijk begon het allemaal al op de dagopvang. Waar het jaar altijd wordt afgesloten met feestjes. Dat wil zeggen dat ouders elkaar kunnen ontmoeten, dat je met de leidsters kunt babbelen en dat de kleintjes onderling kadootjes uitwisselen. Je begrijpt, we hebben alle ontmoetingen lekker aan ons voorbij laten gaan, maar hebben wel meegedaan met de kado-tombola. Zo kocht H. een kado voor Alex en kocht Ryan een kado voor H. En werd van alle ouders en passant verwacht dat ze een dikke envelop achterlieten voor de leidsters. Nou, wij zijn Nederlanders, dus we berekenden hoeveel 'dikke envelop' gedeeld door vijf was (want H. zit er maar één dag), minus chagrijnige gezichten, flauwe woordgrappen met H. en ongeoorloofde suikertroep en daarom vroegen we nog geld terug (grapje mensen: de leidster hebben heus iets van ons gekregen). Maar H. kon dus naar huis met een tasje vol speelgoed. En dat was nog maar het begin. Want de overbuurvrouw, die steeds als P. alleen is vreest dat hij het niet redt, kwam ook nog langs met een leesboekje, een grote pluche panda en voor P. een enorme trommel kerstkoekjes. Een paar dagen later kwam J. terug uit Nederland waar ze voor een cursus was. En de terugvlucht was op 'kerstavond' (de morgen daarvan) en J. was ook een beetje kerstman. Want voor H. en P. had ze kado's meegenomen. Nijntje-boeken, speelgoed etc. En van onze Engelse vrienden kreeg H. een prachtige pyjama!: Daarin kan ze mooi met haar Nijntje-krasbord aan de slag: En de jongedame kreeg uit nog meer onverwachte hoek kado's. Wij waren namelijk voor de kerstdis uitgenodigd door onze goede vrienden Jake en Leigh (zij waren onze onderburen op Deanstreet). Niet in de Big Apple, maar bij Jake's ouders in Vienna; dat is een klein halfuur rijden bij ons vandaag. Dus stapte J. letterlijk afgelopen zaterdag uit het vliegtuig, zo aan het kerstmaal. Helaas, we hebben (nog) geen foto's om te laten zien, maar het was een heerlijk Amerikaanse kerst. Ten eerste kwamen wij tegelijkertijd binnen met heuse carollers. Dat zijn groepjes mensen die langs de deuren gaan om kerstliedjes te zingen. Of in dit geval; kerstliedjes te spelen op ijzeren staafjes. Aangezien de gastouders ons niet eerder hadden ontmoet, dachten ze in eerste instantie dat wij bij het muzikale intermezzo hoorden. En was het dus wat raar dat we met peuter en al bleven staan terwijl de rest van de groep het huis weer verliet.... Zoals gezegd, het was heerlijk Amerikaans, met op elke tafel veel eten: snoep, gebak, chips, drinken. En het huis is echt enorm groot (het heeft zelfs een lift) en dus was er óveral eten. En in de kamer waar de kerstboom stond, lagen zonder overdrijven meer dan honderd cadeau's. Waarvan een aantal de naam H. hadden. Kreeg die kleine muppet ook daar nog even wat mee. Mochten we nog wat foto's van haar optreden aldaar krijgen opgestuurd, dan plaatsen we ze hier nog. Tot die tijd moeten jullie je tevreden stellen met een plaatje van H. en het officiële "White House Christmas Ornament" dat wij dan weer cadeau hebben gekregen: Overigens waren er ook in huize Bridgepeople dit keer stockings (die met kleine kadootjes gevulde 'laars-sokken'), maar geen kerstboom, in verband met verhoogde mobiliteit van H. Volgend jaar kopen we een open haard waar die stocking aan kunnen hangen en gaan we aan de eggnog. We worden heus nog eens echte Amerikanen.

Mercedes Krans

Kerst staat voor de deur. En het moet gezegd: ze zijn hier niet krenterig qua versieringen. We merkten al met Halloween dat de Bethesdians (tja, hoe noem je iemand uit Bethesda?) wel wat te spenderen hebben aan het aankleden van hun tuin. En nu dus ook weer. Je kunt gewoon aan de lichtjes zíen dat het allemaal goede kwaliteit is. Je ziet veel van die lampjes rond het huis zitten, waardoor 's avonds de omtrek van de woning oplicht. Ook populair: lampjes in de bomen draaien, zodat er letterlijk een boom van licht ontstaat. Onze straat doet toevallig niet mee, maar op onze vele prettige wandelingen door de buurt zien we veel kerstlampjes branden. En wij zijn wel 'suckers' voor dit soort dingen, dus maak er maar iet moois van Bethesdians. Als echte nep-Amerikanen sluiten wij ons volgend jaar letterlijk en figuurlijk aan en ga wij meedingen naar het meest-versierde huis in heel suburbia. Tot die tijd verbazen wij ons over een ander versier-dingetje dat we nu echt overal zien. Misschien is het heel normaal - we horen het graag - maar wij keken ervan op. We hebben het over de Mercedes Krans. Het kan om elk type auto gaan hoor, de door ons bedachte naam gaat over mensen die met een kerstkrans op de voorkant van hun auto rijden. Met of zonder rode vaan, maar altijd voorop. Tijdens de zoektocht naar een bijpassend plaatje, vonden we een blog die zich ook verbaasde - nee, opwond - over die kransen op auto's. Kijk maar eens op deze post van Crap USA ('Amerikaanse troep'). Iets verder speurend, lezen we dat het eigenlijk een uitvloeisel is van de jaren vijftig waarin de lange Amerikaanse auto's vaak een krans voorop kregen en dan veel lampjes aan de zijkant. Een 'oud' gebruik dus, dat lang niet zo wijdverspreid meer is als vroeger. Behalve in onze omgeving dan. Wij gaan volgend jaar een stapje verder: we monteren een heuse kerststal op onze voorbumper. Een levende kerststal welteverstaan.

Afscheid van Pa

Het is raar, op dit moment zit J. in Nederland voor een cursus. En zo realiseren we ons dat zij niet zo lang geleden ook alleen in Nederland was, en dat we daar op deze plek door alle drukte helemaal niet bij hebben stilgestaan. Zoals iedereen ongetwijfeld weet, had de vorige reis een droevige aanleiding: het overlijden van J.'s vader, op 78-jarige leeftijd. Na een lang ziekbed ging zijn gezondheid begin november toch ineens heel snel achteruit. Wij vlogen terug naar Nederland om nog even bij hem te kunnen zijn. Het leek in die dagen ineens ook even weer wat beter te gaan. Maar een paar dagen na terugkomst in DC kwam het bericht dat Pa was overleden. En dus reisde J. dit keer alleen weer vliegensvlug naar Nederland voor het definitieve afscheid. Wij prijzen ons gelukkig dat we hem op zijn ziekbed nog konden bezoeken. En ook dat Hanna en haar opa nog tijd samen hebben gehad. Hoe raar ook, dat was best een bijzondere tijd.

We willen hier niet alleen stilstaan bij het verlies, maar toch ook vooral iedereen ontzettend bedanken voor de hulp, het medeleven en de steunbetuigingen die we hebben gekregen. Of het nou ging om een slaapplek of een e-mail, om een persoonlijk bezoek of een sms-je; het raakte ons allemaal.

Rechter

We hebben d'r weer een! Gisteren in het wild gespot: een bekendheid. En dus krijgt die een plekje op ons blog. De persoon in kwestie is Sonia Sotomayor:



Niet bekend zeg je? Ok, misschien niet in de top5 van het Nederlands publiek, maar hier toch wel iemand van naam. Zeker als je geinteresseerd bent in politiek. Sotomayor werd namelijk door Obama voorgedragen als rechter voor het hooggerechtshof. Dat stuitte op veel kritiek, maar uiteindelijk ging het allemaal door, waarmee Sotomayor de eerste Latina is in het Hooggerechtshof en pas de derde vrouw. En ze is een New Yorkse, dus heeft ze bij ons een streepje voor.
We schreven het al: in DC loop je eerder tegen deze categorie 'bekenden' aan, dan zeg tegen acteurs of modellen. Maar bekend is bekend.

Bedankt!

We zijn weer terug in DC. Zoals de meesten van jullie weten, hebben we de afgelopen dagen in Nederland doorgebracht, omdat J.'s vader ernstig ziek is. We denken nog even na of we van dat verblijf hier ook nog een fotografisch verslag doen. Maar ondertussen willen we vanaf deze plek wel iedereen ontzettend bedanken die ons zo heeft geholpen. Het zij met een slaapplaats, met het beschikbaar stellen van babyspullen, met harten onder riemen, met opbeurende woorden, met luisterende oren, getoonde interesse, met verrassende bezoekjes of met kadootjes voor H. (we hebben een extra - enorme - sporttas vol babykado's mee naar huis gesleept en nóg niet alles mee kunnen nemen).
Voor al die mensen:



In Bethesda aangekomen, bleek ook hier veel hartverwarmende menselijkheid te zijn. Want onze overbuurvrouw had een warme maaltijd klaarstaan, en een hele tulband (de cake, niet het hoofddeksel) voor als de hongerkick zou toeslaan. Niet verkeerd ingeschat, want H. had eenmaal terug erg veel last van jetlag en besloot de hele nacht wakker te blijven. En dan is het prettig als je als slaaphongerige ouder wat te snacken hebt.



Inmiddels is ze weer in het plaatselijke ritme. En wij ook. En verbazen we ons over hoe anders de buurt er uit ziet nu bijna alle bomen hun bladeren hebben verloren. Maar daarover wellicht een volgende keer.

Onder het mom

We zitten hier tussen de snoepwikkels. Zul je zien, hebben we weer verkeerd ingeschat hoeveel kinderen nou eigenlijk langs de deur komen. Geeft niet, we zaten er een zak of twee naast, dus wij hebben snoep voor de komende weken, uren.
Je hebt het al begrepen, wij puffen uit van het jaarlijkse verkleedfeest Halloween. Net als bij bijvoorbeeld Sint Maarten, komen hier de kinderen verkleed langs de deuren. Maar in plaats van uitgebreide liedjes, is hier een simpel 'trick or treat' genoeg om handenvol snoep te krijgen. Eigenlijk was dit onze eerste echte Halloween, want we hebben nu een tuin en een voordeur, dus geen excuus meer om niet mee te doen. En in de suburbs zijn ze er al vroeg bij; dat verhoogt de sociale druk. Hoewel, we hadden er ook wel zin in dit jaar.
Allereerst moest de tuin een beetje op orde worden gemaakt en daar hielp H. driftig bij:



Vervolgens kochten we een grote en kleine pompoen en zette P. al zijn snij-talenten in om er iets moois van te maken:



In de supermarkt zijn voor drie dollar snijsetjes en voorbeelden te krijgen en daarmee maakte P. een best mooie pompoen. Maar ja, daar is geen bewijs meer van, want de volgende ochtend bleek dat eekhoorns een pumpkin ook niet te versmaden vinden. Boeoeoeoeoe... Het hele snijwerk vernield.
Ach ja, dan maar dichtplakken en achterop nog een paar ogen uitsnijden. En pas op Halloween-avond buitenzetten. Dat, samen met een zelfgemaakt spinnenweb, wat spinnenrag en flikkerende lampjes leverde bij ons dit op:



Ok, niet de meest imposante of enge tuin, maar een goed begin voor Halloween-debutanten als wij. En we hadden een heksenketel met genoeg snoep, en daar gaat het allemaal om. Oh ja, vergeet het maar om ook maar íets quasi-gezonds te vinden dezer dagen; het is snoep, chocola, snoepchocola en chocoladesnoep in de schappen. En voor bananen of appels komt geen verkleed kind langs je huis.

Het was al met al érg leuk. Ook al was het kort. Met name H. genoot met volle teugen. Ze keek haar ogen uit; al die kinderen in kostuums, ze wilde maar al te graag mee.



Maar voor H. geen trick or treat-ing. Het was wat te fris, wat moet zij met al dat zoets en als wat ging ze verkleed? Ja, we hadden voor haar een kikkerpak gekocht. Dat was wat te groot, maar het grootste bezwaar was het hoofd-deel. Daar wilde H. niets van weten. Het kostte ons veertien pogingen om die éne seconde vast te leggen waarop ze haar complete pak aan had:



Dus gingen we om beurten maar als ouder en dochter 'de onthoofde kikker':



We hebben natuurlijk nog een rondje met haar door de buurt gemaakt en we kunnen concluderen dat Halloween hier meer leeft dan in onze oude buurt. Om niemand teleur te stellen, hadden we overigens de pot met snoep voor de deur gezet. De kinderen die bij ons aan de deur kwamen, waren érg aardig en beleefd, dus we hoopten dat iedereen netjes een paar snoepjes zou pakken en zou doorlopen. Misschien was dat ook zo, maar bij terugkomst zagen we nog net een groepje jochies opgewonden roepen 'open casket!!!' (open doodskist). Wat dus de term is voor zo'n achtergelaten snoeppot. Als een zwerm sprinkhanen...binnen tien seconden was het weg. Geeft niet, in huis wachtte ons nog een zak.
Niet voor H., zij moest uitpuffen van zoveel indrukken (maar goed dat ze sinds kort haar eigen stoel heeft:)



Volgend jaar zijn we er weer bij. We gaan alvast wat meer skeletten, nep-vleermuizen, mummies, spinnen, afgehakte handen en heksen bestellen. En snoep natuurlijk.

Pundits

In New York hielden we altijd onze ogen open voor beroemdheden. Daar wonen immers genoeg zangers, acteurs, modellen en kunstenaars. Nou wonen in DC ook wel beroemde mensen, maar die zijn meestal niet van het Hollywood-kaliber. Je hebt grote kans dat je hier een politiek persoon tegen het lijf loopt en daarvan bestaat een heel aparte en zeer uitgebreide groep: de pundits. Zeg maar de pratende hoofden die je in elk praatprogramma (en daar zijn er veel van ) voorbij kunt zien komen. Het gaat hier zo: elk programma heeft voor elk apart onderwerp minstens twee gasten. Zeg dat er vijf onderwerpen per uur zijn, dan komen minstens 10 pundits voorbij. En dat zijn dan journalisten, leden van een denktank, politiek adviseur, strategen en oudgedienden uit de politiek. Dat er zoveel zijn, verklaart waarschijnlijk waarom wij ze om de haverklap tegen het lijf lopen.
Zo moesten wij tijdens ons bezoekje aan Mount Vernon al eens wachten op deze meneer:


Zijn naam is Chris Kofinis, een 'Democratic Strategist'. En elke maandagavond nadat P. een paar uurtjes heeft gevolleybald, komt een groepje oudere heren binnen om te basketballen met in hun gelederen deze John Feehery.


Hij is net zo iemand als Kofinis, maar dan bij de Republikeinen.
En afgelopen weekend gingen we boodschappen doen om daar tegen het nogal corpulente lijf van deze pundit aan te lopen:



Hij heet EJ Dionne, is columnist bij de Washington Post en is ook niet weg te denken uit politieke talkshows.
Daarnaast zijn we nog een of twee mensen tegengekomen die we 'herkenden' maar niet meer de naam van wisten.
Nou zijn ze niet zo belangrijk dat je er zenuwachtig van wordt als je ze ziet, maar het levert altijd wel dat gekke gevoel op van 'hé, die ken ik'. Dat je dan een praatje met ze wil maken, al weet je niet waarom of waarover. We worden steeds herinnerd aan de anekdote van J. die ooit in Groningen de bekende Jacques d'Ancona tegenkwam en heel enthousiast haar hand opstak. "Hééé!" Verbazing bij Jacques natuurlijk die nog wel teruggroette.
Dát gaat ons dus ook hier een keer gebeuren. Te veel pundits, te veel bekende koppen. Of we kijken te veel tv.
Misschien gaan we hier toch maar bijhouden wie we van deze B-garnituur in het wild zien. En stiekem toch wachten op een Hollywood-ster.

Ondertussen...

Geen idee waarom, maar het blogvuur is wat gedoofd bij ons. Moet je kijken hoe veel tijd er tussen de blog over de vallende boom en die van H.'s verjaardag zit (ok, dát konden we zelfs met een lage blogdrive niet laten schieten).
Misschien komt het wel weer terug, dat enthousiasme. Aan wat we hier meemaken, kan het niet liggen. Er is namelijk in de tussentijd genoeg blogwaardigs gebeurd. Meer dan genoeg. Dus is deze post bedoeld om alles wat we 'vergeten' hebben te melden, maar heus een blogje waard was

Want wat dacht je van het afscheid van Petraeus? Hij is de belangrijkste generaal van de VS, maar ook aan die carriére komt een eind en J. mocht zomaar bij het afscheid zijn! Nou, niet zomaar. Ze vergezelde onze eigen Nederlandse held die een goede vriend is van Petraues. En zo mocht ze aanwezig zijn op een enorm gazon waar een groot aantal militaire parades plaatsvond.



Om vervolgens naar de officers' mess te gaan, waar de generaal himself stond om de belangrijkste gasten een handje te schudden. En zo stond J. plots foto's van deze mannen te maken die óók nog eens de landelijke media haalden. Niet slecht J. Niet slecht.




Ondertussen maakte P. zich een beetje zenuwachtig voor een iets minder groots, maar toch ook niet onbelangrijke evenement. Namelijk de eerste schooldag. Als meester P. welteverstaan. Hij stond vorige week voor het eerst voor de klas - 13 leerlingen - eigenlijk ging het best goed. De kinderen bleken nog best geïnteresseerd voor een zaterdagmorgen (ze doen dit bovenop hun reguliere schoolweek) en ook het niveau viel niet tegen. Velen van hen wonen al jaren in de VS, maar het Nederlands zit er nog goed in. Het smaakte P. zeker naar meer.
Hij had z'n fototoestel niet bij zich, maar hier een indruk van de eerste schooldag, via de Facebookpagina van de Nederlandse School:



We zullen hier heus nog eens wat uitgebreider stilstaan bij de school en P.s optreden aldaar.

Wat nog meer? Nou, er is een heeeeel belangrijke dag onopgemerkt voorbijgegaan. Nee, niet 9/11 (daar merkte je in de suburbia-rand van DC helemaal niets van), maar 9/7. Inderdaad de trouwdag van J. en P.! En dit jaar was het ons tiende jaar alweer! Even google-en leert dat dat het tinnen huwelijk wordt genoemd. Ok, prima.



Het heeft er niets mee te maken dat het slechts tin is, maar wij hebben onze tiende niet uitbundig gevierd. Die dag stond meer in het teken van onze vriend Patrick die op bezoek kwam. Hij, een vriendin en P. bezochten de belangrijkste monumenten in DC - in de stromende regen.



En het ging ook naar de Capitol, waar het bezoekerscentrum erg interessant was:



Hetzelfde geldt voor de Library of Congress:



's Avonds was er dan wel een gezamenlijk etentje in huize Bridgepeople:



Een paar dagen daarna volgde deel 2 van het samenzijn, toen P. op de laatste dag van Pats bezoek met hem afsprak op Mount Vernon (waar president Washington woonde). En we vielen met onze neus in de re-enactment boter, waar mensen dagenlang het leven in de achttiende eeuw naspelen.



Ook dit is het aanraden waard. Helaas niet gratis, maar erg interessant met ook nog exposities en een filmpje over de strijd tussen de Britten en de Amerikanen, waar het ín de bioscoop gaat sneeuwen. Geinig.

Dat was dus de zondag, en maandag was H.s eerste verjaardag! Ja, dat meldden we al, maar ach, een paar extra foto's kan geen kwaad:



En zo zijn we weer rond. Nog één dingetje zijn we vergeten te melden en dat is dat P. nog een tweede baan in het vooruitzicht heeft. Hij heeft een - verrassend lastige - test gedaan voor de vacature van vertaler/ondertitelaar bij het bedrijf Deluxe Entertainment. Dus, vergeet Hoek en Sonépouse, straks lees je P'.s naam onder the Bold and the Beautiful :)
Wees gerust, er zal altijd tijd overblijven om te bloggen. Nu alleen nog zin blijven houden.