Een weekje geleden is het gezinnetje Theunissen-Nienhuis herenigd. Het was de afsluiting van een paar heerlijke weken vakantie waar we hier toch eventjes op terug willen komen. Zet je schrap voor een bak foto's! Deze blogpost kostte maar liefst drie avonden werk. U zijt gewaarschuwd!
Het begon allemaal met het idee dat we wel eens met een RV (een camper) een reis wilden maken. Zo gezegd, zo gehuurd. Ons doel was om naar Yellowstone te gaan, een beroemd natuurgebied. Ooit eerder waren we dat van plan, maar op weg erheen overleed Michael Jackson en moesten we al onze plannen omgooien. Op 19 mei begon onze tweede poging.
Via een enorm vertraagde vlucht...
...kwamen we aan in Denver waar de RV op ons wachtte.
Even wennen hoor, zo'n camper. Best groot. Je hebt er geen speciaal rijbewijs voor nodig; als je rustig aan doet en goed in de spiegels kijkt, gaat het prima. We gingen van rv-camping naar rv-camping waar je je auto aansluit op water, elektra en het riool. Verder is het een klein huis op wielen. Erg geinig, vooral als het uitzicht mooi is en je onderweg vossen, edelherten en elanden tegenkomt.
Onze reis ging door de altijd imposante Rocky Mountains. Niet het meest geschikte terrein voor een RV die toch erg log is en niet goed in bergbeklimmen. En koud ook met die restjes sneeuw en op die hoogte. Maar uiteindelijk lukt het allemaal prima.
We gingen via kleine dorpjes...(een boerderij en een leeg café)
naar het Dinosaur National Park. Dat is, hoe kan het anders met zo'n naam, een park waar een enorme hoeveelheid dinosaurusbotten zijn gevonden. Waarschijnlijk de grootste vondst in heel de VS. Het nabijgelegen stadje heet zelfs Dinosaur. En voor toeristen zoals wij, was er een deel van de opgravingen te zien. Je kon zelfs heuse dinosaurusbotten aanraken. Voor wie het wil weten: het gaat hier om het eind van een rivier, waar de botten van dode dino's aanspoelden. Nadat de rivier opdroogde, ging de grond omhoog (bij de vorming van de Rockies), vandaar dat alles op een schuine wand ligt. Een impressie:
Verderop in het park waren nog rotstekeningen te vinden, dus daar gingen we ook nog even kijken. Ook al was de 'weg' meer bedoeld voor all terrain vehicles dan voor campers. Ach, het was een huurbak, dus we hobbelden door:
De reis ging verder naar het noorden, met hier en daar wat oponthoud door overstekend wild:
We kwamen aan in Pinedale, op zo'n 3 of 4 uur rijden van Yellowstone. Niet zo veel te doen, behalve - weer - mooie uitzichten, je verheugen op Yellowstone en het oud-Amerikaanse peutergooien:
Ja lachen, maar wij waren iets minder blij in Pinedale. Want het begon te sneeuwen! Dikke vlokken. En toen was J. zo slim om eens te kijken wat de weersvoorspelling voor Yellowstone was. Wat denk je? Er was een weerswaarschuwing vanwege hevige sneeuwval voor de komende dagen....Nee he!
We konden niet anders dan omkeren. Doorrijden was niet slim met een camper die niet lekker warm te krijgen was, niet geschikt was voor rijden in sneeuw en bovenal een bijna tweejarige aan boord. Boehoe, Yellowstone was wéér mislukt!
Uiteraard was de vakantie daar niet mee voorbij. We kozen alleen een andere route. Stukje naar beneden en dan naar het oosten. Om daar onder meer iets te zien en te leren over de pioneers en de frontier. Zeg maar de grote trek naar het westen. Je weet wel, van de huifkarren en de gevechten met de indianen. Wij zaten zo'n beetje in het hart van dat 'Wilde Westen' en de karrensporen van die tijd zijn nu echt nog in het landschap te zien:
Nog meer nostalgie was er te vinden in een van de heuse goudmijn-dorpjes. Een verlaten goudmijndorpje, dat dan weer wel. Want veel goud was er niet. De fabrikanten van schepjes werden destijds rijker dan goudzoekers. Maar leuk om daar even de oude tijd op te snuiven:
We kochten er nog een magneetje; zo'n goudpan (een zeefbord), met een écht stukje goud erin! Kostte 2,99. Oftewel, dat hele goudzoeken ging nergens over.
En we tuften door. Ondanks onze keuze om af te buigen, was het toch nog link. Want we kwamen sneeuw tegen, mist, onverharde wegen, enorme tegenwind en dan nog met 15 kmu de berg omhoog. Erg ontspannend, ahum.
Maar goed, we kwamen uiteindelijk aan in Rawlings. Waar we een kijkje namen in de Wyoming Frontier Prison. Best interessant. Ze hadden er zelfs een gaskamer(tje) en een galg. En die waren ook ooit echt gebruikt. Het was niet helemaal Alcatraz, maar toch ook boeiend (haha):
En het ging verder, en verder. We kwamen in Seratoga terecht. Diens claim to fame is een hot spring. Een natuurlijk warmwaterbad. Het is gratis (het warme water komt immers uit de grond en die is van iedereen) en ze hebben er een keurig gebouw omheen gezet, zodat het een gewoon zwembad lijkt.
Maar wij zagen er alleen maar, hoe zeg je dat netjes, plebs zitten. Dus lieten we onze zwembroeken in de camper. Nee, voor ons was Saratoga om andere redenen onvergetelijk. Een beetje vanwege het leuke shoppen. Want waar vind je nou zoveel echte cowboyhoeden?
Of een opgezette bizon en beer in de plaatselijke supermarkt??
Maar vooral omdat H. daar haar eerste ijsje at! En er ongelooflijk van genoot.
Oh ja, en omdat we op onze kampeerplaats de schrik van ons leven kregen. We zaten aan ons picknick-tafeltje (standaard op elke rv-camping), toen P. plots een bij zag. En nog een, en nog een, en nog vijf, en nog tien, en..... Bleek er een enorme bijenzwerm onder ons tafeltje te zitten! Whoehaaaa! Geen bijenkorf, maar - zo legde iemand uit - een zwerm bijen die op weg was om een nieuw nest te beginnen en even neerstreek om te rusten. Brrrrr.
Toch maar even een andere plek opgezocht.
Na ons bijenavontuur reden we van Saratoga door het prachtige park Snowy Range (u ziet vanwaar de naam):
en zo naar Centennial. Een plekje waar het vooral erg hard waait. (en waar een oude politiewagen staat):
En van daaruit ging het in zuidelijk richting naar Cheyenne. Een plaatsje dat onder meer bekend staat om z'n enorme Wrangler Western winkel. Inderdaad van de jeans en echte koiboi-boets:
Maar wij hadden onze zinnen gezet op een overnachting op een heuse bizon-boerderij. Op het eerste oog was het een gewone rv-camping, met dingen voor de kinderen enzo:
Maar paarden, kamelen en cowboys verraden dat er meer aan de hand is:
Er rijdt een heus treintje over het (enorme!) terrein. En het hoogtepunt is natuurlijk de bizon-kudde. Die beesten komen superdichtbij omdat er wat te eten te halen valt. Dat zij uiteindelijk degenen zijn die worden gegeten, is nog niet tot ze doorgedrongen (lekker hoor, bizonburger!). Ook H. vermaakte zich kostelijk met onze buffalo-vrienden:
Best imposante beesten, al lijken ze in het echt net iets kleiner. Oh, en als je je afvraagt wat dat dier is met die enorme horens, dat is een beefalo, een kruising bizon-koe.
Met die kennis vertrokken wij de volgende morgen naar onze laatste camping, vlak voor de stad Denver. Waar we een hapje aten en nog een overnachting hadden...
en toen gingen we naar hartje Denver, waar de moeder van vrienden van ons woont. Bij haar mochten we onze vakantie afsluiten. Toevallig waren onze vrienden er zelf ook (niet gepland) en hun zoon Oscar en H. konden het goed met elkaar vinden. Zie ook hoe klein de Amerikaanse kinderen zijn (Oscar is ongeveer 5 maanden ouder):
En daarmee zat onze vakantie er echt op! Hoewel, voor P. begon toen nog een tweede deel, namelijk een wandelvakantie in Spanje met z'n vriendengroep. Maar daarover bloggen we een dezer dagen. Wie tot hier gelezen heeft, moet eerst even bijkomen. En wij zelf ook.
