Bloggen over buren, beeld en Ben

Rare dag. Onder meer afscheid genomen van onze onderburen. We waren net vrienden aan het worden - ja, hoe noem je dat - maar hun jarenlange New Yorkse avontuur zit erop. Ze zijn terug naar Israël. Met de uitdrukkelijke boodschap dat we altijd bij hen terecht kunnen in het Beloofde Land. Wie weet, misschien staan we een keer voor hun deur. Weigeren kan dan niet, want beloofd is beloofd. Zonder gekheid, we balen een beetje dat ze al weg zijn.



Verder bracht P. vandaag een bezoekje aan het International Center of Photography. Hij had daar een interview met een Nederlandse die er werkt (voor de podcast-serie van VanuitNewYork) en het was de moeite meer dan waard. Het ICP is (onder meer) een museum en zeker voor foto-fanaten een echte aanrader. Lekker centraal in Manhattan, maar ook een erg boeiende (wisselende) collectie. Schande dat P. daar (als huisfotograaf van J.) niet eerder was geweest.



En een soort van hoogtepuntje van dat bezoek was, dat we eindelijk weer een acteur uit de A-categorie hebben gespot. Ok, je mag z'n films misschien geen toppers vinden en hem een flapdrol, maar daar was 'ie toch:



Ben Stiller. Inderdaad, onder meer van 'Night At the Museum'. En die was dus ook in het museum (haha) en wel in het café aan het tafeltje vlak naast ons. Dan kun je in het Nederlands zeggen 'ehm, zie jij die bekende acteur ook?' en tegelijkertijd héél cool doen. Want echte New Yorkers worden niet koud of warm van een celebrity. Totdat ze thuis zijn en erover kunnen bloggen.

Dit duurt een sneeuwigheid

Het is nog maar eind februari, dus eigenlijk mogen niet mekkeren. Maar we doen het toch, want we hebben het een beetje gehad met die sneeuwstormen. De afgelopen jaren hadden we slechts een paar buien en zaten we rond deze tijd al weer in T-shirt op het terras. Bij wijze van spreken dan. Wat een verschil met nu:



Natuurlijk levert het mooie plaatjes op en we vinden dat sneeuw de stad aantrekkelijker maakt (want het bedekt alle rotzooi):



We nemen ook ons petje af voor de New Yorkers die elke keer als het sneeuwt, naar buiten gaan en hun paadje brandschoon maken. De zakken zout vliegen de winkel uit en gisternacht om 0.30 uur hoorden we nog iemand met een sneeuwschuiver schrapen. Even dachten we 'wat aardig', maar J. vermoedt (waarschijnlijk terecht) dat het meer te maken heeft met angst voor een schadeclaim. Een gebroken pols door een gladde stoep kan je zo tienduizenden dollars opleveren.
Ook de straten worden tijdens de sneeuwstormen zo goed mogelijk schoongeveegd. Bij de vorige storm was bijvoorbeeld Washington dagenlang onbegaanbaar. Echt. Zoiets zal in New York niet gebeuren.
Waar we wel gek van worden zijn de automobilisten die te beroerd zijn om hun ingesneeuwde auto uit te graven. Iedereen stapt hier in en geeft ongenadig veel gas in de hoop beweging in de auto te krijgen. Gassen en naar voren, slippende banden, gierende motor, gassen en naar achteren. Mafkezen.
En waar we echt genoeg van hebben zijn de straathoeken. Die veranderen, zeker als het dooit of kleffe sneeuw valt, in onoverbrugbare poelen. De riolering kan het nooit aan en omdat elke stoep afloopt (voor rolstoelers) ben je steeds bezig met 'puddle dodging'.



En ondertussen kunnen we ook geen bericht met een 'snow-woordspeling' meer zien. Zelfs P. niet. Want hoe vaak kun je 'snowmageddon' of 'oh snow!' verdragen. En 'say it ain't snow' of 'snow more please' zijn na tien keer ook wel mooi geweest. Snow way.

Real New Yorkers

Zijn we na bijna vier jaar in de Big Apple al 'echte New Yorkers'? Tot vandaag zouden we die vraag niet zo eenvoudig kunnen beantwoorden, want wanneer ben je een 'real New Yorker' eigenlijk? Nu lazen we in de NY Daily News een interviewtje met een acteur uit de nieuwe serie 'How to make it in America' (die zich helemaal in deze stad afspeelt). En hij noemde als voorwaarde nummer één:

Make sure the deli guy knows you. Once the guy at the deli below your apartment starts knowing your sandwich before you've even ordered it, then you're no longer a stranger in New York City. That's a major accomplishment.(zorg ervoor dat de vent van de broodjeszaak je kent. Als hij je broodje weet nog voordat je het bestelt, dan ben je niet langer een vreemdeling in NYC. Dat is een enorme prestatie).




Als dat echt een voorwaarde is, dan zitten we gebakken. Of, zaten we. Want in onze vorige buurt liepen we de plaatselijke deli binnen en wist iedereen wat we wilden hebben. Zijn we dan ook weer New Yorker-af nu niemand in deze buurt ons kent?

We hebben geprobeerd online antwoorden te vinden op de vraag wat de definitie van een echte New Yorker nou is. En toen vonden we dit filmpje. Meer gericht op toeristen, maar ook toepasselijk voor een stel Nederlanders die hier tijdelijk wonen. We scoren goed op Houston Street, zwarte kleding, taxi-aanwijzingen en het 'voorbereidend' oversteken. Maar van arrogantie en dat snelle lopen moeten we niets hebben:

How To Pretend You’re a Real New Yorker on Howcast

Tearjerkers

Mogen we nog even aanhaken bij ons vorige Olympische bericht en wat onze vrienden in Londen er over schreven? Gewoon om het een en ander te vergelijken. Uiteraard zijn de Amerikanen het meest geïnteresseerd in sporten waar ze zelf in meedoen. Ze bezetten eigenlijk wel het hele spectrum. Ja, er is ook een curling-team, er zijn crosscountry skiërs, Amerikanen die supersnel van de Buckelpiste afglijden en natuurlijk ultra-coole snowboarders.



Echter, in de meeste gevallen lijkt het hier niet over de medailles te gaan, maar over 'HET Verhaal'. Ongelooflijk zoals ze hier op zoek gaan naar de tearjerker en dat helemaal uitmelken. Het maakt dan niet uit of het een Amerikaan is, als het maar op de huilspieren werkt. Zoals de schaatser die als kind werd gepest op school - 'hij had de wurgplekken op zijn hals', aldus de vader - vier keer verhuisde en toch won. Of de ijsdanser die als kind werd achtergelaten in de straten van Rio. Dan wel de skiër met een mongloïde broer ("Hij hield me gaande tijdens de trainingen"). Ook zielig: je zus verliezen, haar vlak voor haar dood goud beloven en dat pas zes jaar later waarmaken. Je kent het verhaal misschien (het is van schaatser Dan Jansen) en Visa is niet te beroerd om dat in elke reclameblok te vertellen:



En daar zijn héél wat varianten op. Heb je je zakdoekjes al klaar staan? We hebben nog schaatsers die diepe japen opliepen tijdens de training en bijna doodbloedden. En tóch doorzetten, hé. Er zijn hockeyers die zieke familieleden moeten missen enzovoorts, enzovoorts. Als je een gelukkig jeugd hebt gehad....pech, géén Olympische spotlight voor jou.

Geachte New Yorker,

Het voordeel (of nadeel?) van de combinatie internet en wonen in New York is dat we af en toe 'gevonden' worden voor 't een of 't ander. Het is geinig, én we voelen ons toch een beetje vereerd om als 'New Yorkers' berichten te ontvangen van vreemden.



Zo is J. al een paar keer benaderd met de vraag of ze plek heeft voor een stagiair (nope). Of iemand is bezig met een studie naar correspondenten en of J. daar iets over kan vertellen. Recentelijk hebben twee scholieres aan P. gevraagd om een bijdrage over Nederlands-New York (zou 'ie weer een onvoldoende op Geschiedenis scoren?) en iemand van een heraldiek tijdschrift in Nederland vroeg om meer informatie over het stadswapen van New York. Interessant om te zien waar mensen zoal mee bezig zijn.
Maar tot nu toe het meest bijzondere verzoek was toch om mee te helpen een uit het oog verloren broer terug te vinden. Een heuse privé-detective benaderde ons daarvoor.



Geen geheime codes of opdrachten die zichzelf vernietigen na openen, maar wel een reëel verzoek. Hoe spannend ook, we hebben het afgewezen. Want tijdsintensief en zonder vergoeding. Maar het is duidelijk dat we er wat meer werk van moeten maken: de Bridgepeople Advies & Speurgroep. Wij gaan eens hard nadenken over de tarieven...

Slootjesvolk

Yes, de Olympische Spelen. Nou zijn we geen van beiden enorme sport-freaks, maar wat wel grappig is, is om de Nederlandse verrichtingen te volgen door Amerikaanse ogen. En al vanaf de opening is duidelijk dat we zijn gereduceerd tot 'dat schaats-volk'. Bij de opening begon het al met commentaar van Matt Lauer:



We hebben deze beroemde presentator wellicht al eerder op Bridgepeople genoemd, want hij heeft het vaker over Nederland. Hij is met een Nederlandse getrouwd en dus vertelde hij het Amerikaanse volk dat '17 miljoen mensen helemaal skate crazy zijn'. En dat we allemaal op de sloot staan zodra deze bevroren is.

Vandaag ging dat allemaal op dezelfde voet verder bij de 5000 meter. We waren blij verrast dat er zoveel aandacht voor was, al vreesden we even het belangrijkste deel te missen door reclame. Maar presentatoren Dan Hicks (l) en de ex-schaatser Dan Jansen:



hadden het alleen maar over dat schaatsmaffe landje. Volgens Jansen is Nederland 'the most fun country to skate in'. En ze roemden Bob de Jong als zijnde de 'king of consistency'. Uiteraard ging het over de 'orange fans that take over every venue'. Vervolgens was er een filmpje over die hossende oranje massa ('iets very nais') en dat hadden we hier graag laten zien, maar we kunnen het online niet terug vinden.

Eerlijk is eerlijk, de Dans waren ook enthousiast over het schaatsen en over de kansen van onze Sven. En zo hoorden ook voor het eerst dat je in Nederland korting kunt krijgen op je (sv)energierekening voor elke gouden medaille. Dan is het misschien niet zo raar dat de VS denkt dat die schaatsgekte wel een beetje ver gaat.




Oftewel, het is allemaal een beetje eenzijdig, maar we vinden het toch leuk al die Oranje-aandacht. Alleen, met al die nadruk op de Nederlandse schaatsers, hebben we een beetje medelijden met de Hollandse bobsleeërs. Die eh..sneeuwen een beetje onder.

Mag ik u quoten?

Aangezien wij als saaie New Yorkers weinig blogbaars (als dat woord nog niet bestond, dan nu toch wel) meemaken de laatste tijd, is het misschien aardig om anderen aan het woord te laten. We kwamen namelijk een site tegen waarop allerlei bekende en (voor ons) minder bekende mensen de stad New York beschrijven. Bijzonder genoeg om een paar te delen. Want wat dacht je van deze quote:

"It'll be a great place if they ever finish it." (O. Henry). Daar zit wel wat in.

Of deze, die erg waar is:
"New York is a different country. Maybe it ought to have a separate government. Everybody thinks differently, they just don't know what the hell the rest of the United States is." (Henry Ford)





Deze is erg grappig (ondanks dat 'ie twee miljoen inwoners achterloopt):
"When its 100 degrees in New York, it's 72 in Los Angeles. When its 30 degrees in New York, in Los Angeles it's still 72. However, there are 6 million interesting people in New York, and only 72 in Los Angeles." (Neil Simon)

Misschien nog grappiger:
"I think my favorite sport in the Olympics is the one in which you make your way through the snow, you stop, you shoot a gun, and then you continue on. In most of the world, it is known as the biathlon, except in New York City, where it is known as winter." (Michael Ventre)

Deze verklaart waarom we altijd zo laat bloggen:
"There is something in the New York air that makes sleep useless." (Simone de Beauvoir)

Van deze begrijpen we niets:
"New York is a sucked orange." (Ralph Waldo Emerson)

En gelukkig zijn wij niet de enigen die Brooklyn boven Manhattan verkiezen:
"New York is Babylon : Brooklyn is the truly Holy City.
New York is the city of envy, office work, and hustle;
Brooklyn is the region of homes and happiness….
There is no hope for New Yorkers, for their glory in
Their skyscraping sins; but in Brooklyn there is the wisdom of the lowly."
(Christopher Morley)

Wie op een goede New Yorkse quote stuit, laat het ons weten. Of nog beter: verzin zelf een klassieker. Dan maken we er een tegeltje van!

Zeg, hoe lang gaat dat nog duren?

Het antwoord op die vraag is: ongeveer tot oktober 2011. Jazeker, dat is waarschijnlijk en hopelijk de tijd die we nog in New York mogen/kunnen blijven. En sinds vandaag is dat officieel. Althans, het nieuwe contract is ondertekend en op de bus gedaan.



Het heeft even geduurd voordat er duidelijkheid was, dus excuses aan mensen die ons vroegen 'zeg, hoe lang blijven jullie daar eigenlijk' en die we dan 'geen idee' antwoordden. Nu hebben we een idee. En zo weet iedereen ook hoe lang 'ie nog tijd heeft om ons te verblijden met een bezoekje. Wie weet wat er na oktober 2011 gebeurt, maar we zijn alvast blij dat we nog zoveel New York in het vooruitzicht hebben.