Is het nog ver Grote Smurf?

Hoe vaak kan een mens in Iowa terechtkomen? Wij zijn er in ieder geval weer beland. Dit keer gelukkig alleen vanwege een tweede en laatste tussenstop. Morgen willen we in Minnesota aankomen om meteen onze credentials op te halen voor de Republikeinse Conventie. Als orkaan Gustav geen roet in het eten gooit, zien we maandag misschien nog wel Bush.




Als je die twee naast elkaar ziet, is die Palin plots niet eens zo'n gekke keuze.

Voor iedereen die het gemist heeft, is hier, hier, hier, hier, hier, hier,
hier en hier nog te zien wat J. op en rond de Democratisch Conventie heeft geschreven.

Kilometervreters

Allereerst de felicitaties aan Albrand en Angela: de felicitaties!!

Wij zijn de komende dagen kilometers aan het vreten. Het gaat richting die andere conventie. De Republikeinen houden hun bijeenkomst in Minneapolis/St. Paul. Inmiddels zitten we in Nebraska. Vlakbij de boerderij van Buffalo Bill. Misschien hebben we morgen nog even tijd om te zien wat dat überhaupt is.
Of, en die kans is groter, we stappen weer snel in de 4Runner en tuffen verder.

Invesco Field

Terwijl iedereen hier verbaasd is over de keuze van McCain qua vp-kandidaat, blikken wij nog even terug op de dag van gisteren. We waren dus bij de toespraak van Obama die hij in Invesco Field stadion hield.



(Obama action doll!)

Het was de laatste dag van de vierdaagse Democratische Conventie. Dat de boel naar buiten verhuisde, was volgens voorstanders bedoeld om meer mensen - 84.000 is de schatting - de kans te geven om Obama te zien. Tegenstanders noemden het ster-allures.

In beide gevallen wilden wij er bij zijn. En we gingen uiteraard op de fiets. Grappig hoe je dan hier meteen bij een soort groene beweging hoort. Daar schrijven we nog wel eens een afzonderlijke post over, maar fietsen is hier niet normaal, maar meer een bewuste keuze.




We waren gewaarschuwd door een collega dat we er tijdig moesten zijn. De speech van Obama was gepland om 20 uur, dus waren we er om 1.30 uur. Een zeer wijs besluit want toen wij gingen begon het al vol te lopen en na een uur was het gevecht om plaatsen al begonnen.




We hadden prima plekken. Natuurlijk niet eerste rang, maar met een goed uitzicht over het stadion en als we een beetje met onze ogen knepen, konden we zelfs de sprekers zien. En achter ons was een van de 5 jumbotrons waarop je kon zien wat er allemaal gebeurde:





De wachttijd was dus 6,5 uur. Maar er was een heel programma voor ons, vooruitlopend op Obama's speech. Zo kwam Olympisch turnster Shawn Johnson de Pledge of Allegiance opzeggen en zong Jennifer Hudson het volkslied. Aardige stembanden. En er was een band met een mandoline (P. heeft aangekondigd daar over 4 jaar ook te staan):




John Legend en Will-I-am speelden hun 'Yes We Can' nummer:




Er werd zelfs nog 'real time' gewerkt:




Stevie Wonder en Al Gore traden op (niet tegelijk en slechts één bespeelde een instrument):




Ondertussen was het stadion helemaal volgelopen. Wat een mensenmassa! We hadden succesvol onze stoelen (en die van de mensen die naar het toilet moesten) verdedigd, dus konden we relaxt genieten van de laatste act. Iedereen kreeg - uiteraard- een bordje met change in handen gedrukt:




Het was een bizarre ervaring. De speech heb je waarschijnlijk wel gehoord, maar wij waren vooral verbaasd door de massa. Voor ons was het een mengeling van bewondering (dat zo veel mensen zo enthousiast konden worden) en creepy-ness (dat zo veel mensen zo enthousiast konden worden).

Maar het moet gezegd: die Amerikanen kunnen een show opvoeren. De muziek, de lichtshow en het vuurwerk waren aardig overweldigend:




Sommige mensen waren tot tranen toe geroerd.


Dát hadden wij dan niet. Maar het was toch te gek om er bij te zijn. Genoeg om over te praten toen we de fietsen uit de stalling haalden (spreek je nog van 'stalling' als je je fiets temidden van tientallen andere op een veld moet neerleggen?)...en door onze laatste warme nacht van Denver naar huis reden.





NABRANDER:

Terwijl wij deze post aan het schrijven waren, kregen we een mailtje van onze Telegraaf-collega. Hij had ons blijkbaar gezien en maakte snel deze foto van P. Goed om de fotograaf ook eens in actie te zien:

Nog eentje

We vertellen over een paar uur wel hoe wij de rede van Obama hebben ervaren. In ieder geval kunnen we zeggen dat we er bij waren, en dat is ons best wat waard. Maar éérst even wat slapen.
Ondertussen nog de mededeling dat er maar liefst twee vleermuizen in ons gasthuis zaten. Een meneer van wildlife-rescue moest eraan te pas komen om dit exemplaar uit de schoorsteen te redden:




Zowel de vleermuis als de wildlife-meneer maakt het inmiddels goed.
Tot zover dit korte dierennieuws, na ons slaapje meer Obama-nieuws.

Niet iedereen is het daar mee eens

Zo'n Conventie is een prima plek om van je te laten horen als je het niet eens bent met wat die politici allemaal doen.




Juist, dat werk.

We gingen vandaag eens praten met al die mensen die hier niet komen omdat ze Obama nou zo'n toffe vent vinden, maar omdat ze menen dat er nog wel wat te verbeteren valt in Amerika.
Minder oorlog en minder Bush:




Meer verdraagzaamheid:





En zeker meer wiet:





En we vermoeden minder politie, want dit is toch echt te gek (ok, de eerste twee zijn van dezelfde groep, maar toch). Let ook op hoe wij meteen worden gefilmd als je foto's van de politie maakt.



We moeten wel zeggen dat ze best aardig zijn en ook wel in zijn voor wat kul-praatjes. Zolang er geen spannende arrestatie hoeven te worden verricht.

Het tweede deel van de dag was weer voor het Pepsi Center waar het drukker dan ooit was, wij tegen Boris Dietrich aanliepen en uiteraard wachten op de speech van Hillary Clinton:




Geen zakdoekjes dit keer, wel oorverdovend gejuich. Wat kunnen 15.000 mensen toch veel lawaai maken samen.

Thuisgekomen vonden we een aardig briefje:





Alexis' moeder wist ons te melden dat er een vleermuis in huis was. Die bleek in de huiskamer te zijn en de manier - volgens haar - was om het dier via lakens naar buiten te geleiden. Ok, we doen wel mee.




Het beestje bleek helaas gewond, dus konden we de lakens wel weer opvouwen en het dier naar buiten dragen. Bat luck.

DNC, -1

De eerste dag van de Democratic National Convention zit er op. En hoe speciaal het ook allemaal is, het is ook erg vermoeiend. Het is een poppenkast met strikte beveiliging, een partijvergadering met een tsunami aan camera's, een mierennest met tv's en pizza's.




We zijn trots op ons systeem dat we onze auto op een plek parkeren, een paar km buiten het Pepsi Stadion. Dan laden we onze fietsen uit en peddelen we naar ons 'werk'. Helaas krijg je de fietsen niet door de eerste ring van beveiliging (dat is een hek met een paar ingangen waar ze je credentials checken). Daarna gaat het door de tweede ring met tassencontroles en scanners (type luchthaven).





En dán ben je op het terrein en begint het feest. Lui in oranje shirts (vrijwilligers) juichten ons toe alsof we net de laatste meters van de marathon aflegden (rare gasten:)




Eigenlijk zijn hier alleen maar genodigden, delegates en media-lui te vinden. En Barack Obama natuurlijk (ok, z'n 'dubbelganger', maar dat had je al gezien:)




Bij binnenkomst - we waren redelijk vroeg - was al duidelijk dat dit voor ons een van de drukste bijeenkomsten ooit zou worden. We waren wel tevreden met ons plekje op een van de hoogste ringen in het stadion. Omdat die aan de gallerij-zijde een mooi uitzicht over de stad bood en binnen een geweldig totaalbeeld van het evenement gaf:




Tuurlijk, we zitten niet vooraan. Geeft niets, want het is goed te zien, al lijkt het op deze foto's wel erg klein. Ach, de enorme drukte in de loop van de avond is ook van die hoogte duidelijk:




Gigantische schermen zorgen ervoor dat je helemaal niets hoeft te missen. En dat was handig, want het is toch weer indrukwekkend om Ted Kennedy en Michelle Obama te zien. Ze gaven beiden goede speeches en bij Michelle haalden veel van de aanwezige dames zelfs de zakdoekjes te voorschijn.

Goed, dag 1 zit er op. We gaan maffen. Kom maar op met dag 2.