Zes maanden, één minuut

Sorry, het reisverslag van de vakantie moet nog éven wachten. Niet omdat deze blog een nieuw uiterlijk heeft (we werken aan de afwerking, heb geduld). Nee, wij realiseerden ons namelijk gisteren dat we nog bij iets stil moeten staan. In beeld en geluid welteverstaan. We hebben het over het feit dat S. alweer zes maanden oud is! Bij haar halve verjaring kreeg H. een filmpje op deze plek met foto's van haar eerste momenten op deze wereld. En als muziekje erbij, kozen we voor de tingelende kinderversie van 'Don't Stop Believing' van Journey. Bekijk Dat Blogje nog maar een keer.
Welnu, we willen geen ruzie tussen H. en S., dus besloten we iets soortgelijks voor S. te maken. Dit keer met het nummer 'Faithfully' erbij. Ook van Journey.
Hierna een reisverslag, echt waar, maar geniet nu eerst van de eerste 6 maanden van Siem in ongeveer één minuutje gepropt. (wachtwoord = zesmaanden)

Siem 0001 from Pascal Theunissen on Vimeo.

Een goed besluit

We zijn echt net terug van een paar dagen (11 om precies te zijn) vakantie. Daar bloggen we zeker over. Maar eerst moeten we terugblikken op onze eerste maand in het nieuwe huis. We kunnen nu al concluderen: het was een goed besluit! We hebben het hier enorm naar onze zin. Laten we eerst nog kijken naar de verhuizing:

We kregen hulp van onze Nederlandse vrienden hier. Erg fijn. Wij pakten in, de verhuizers versleepten alles en wij moesten vervolgens alles weer netjes opruimen.

Dat opruimen ging nog wel. Maar diezelfde dag was er nog het 'eindgesprek' met de huisbazin. Dan kijken ze of je alles in goede staat achterlaat. En zij bemerkte dat wij toch niet van die geweldige tuinmannen waren. Oftewel, daar ging nog even een boete overheen.

Tja, da's zonde van het geld. Maar voor de rest ging het allemaal vlekkeloos. En daarmee was het echt tijd geworden om aan ons nieuwe avontuur in ons nieuwe huis te beginnen.

We hebben nog lang tussen de dozen gezeten. Zo gaat dat nou eenmaal. Zelfs nu staat er nog wel ergens een ongeopend doosje. Maar belangrijker is dat we veel meer moeten kopen, want dit huis is zoveel groter dan ons 'oude' stulpje. Met name H. is erg blij met de trappen en wij genieten ervan dat er geen airconditioners meer in de ramen hangen. Een goeie plek voor ons viertjes.

We hebben gelukkig ook niet zo'n omvangrijke tuin als bij het vorige huis. Voor en achteren wat gras en hier en daar wat bloemetjes. Dat moet lukken. Hoewel, de eerste keer dat wij het gras maaiden, was het binnen 24 uur helemaal dor! Hebben wij weer. Dus we proberen nu alles weer te herstellen en krijgen daarbij veel hulp van de tuinminnende H. die water prachtig vindt. Wellicht scheelt ons dat over een paar jaar een boete als we hier weer weggaan.

Goed, hopelijk vinden we morgen tijd om over onze vakantie te bloggen. Een tipje van de sluier: het was erg gaaf.

Kom d'r maar in, Margriet

Dit is de blogpost die in één klap het gat overbrugt dat wij qua bloggen hadden opgelopen. Want rond de tijd van de dodenherdenking, kregen wij een bericht dat onze toekomst weer een andere richting zou geven. Dat klinkt wat dramatisch, maar toch: we gaan verhuizen. En dat ging allemaal zo:

Bij het tekenen van ons huurcontract, twee jaar geleden, was ons al bekend dat het maar voor twee jaar zou zijn. Tenminste, de toen geldende afspraken. Wij verwachtten dat ze ons in 2013 wel zouden benaderen met een fors hogere huur. Zo gaan die dingen hier soms. Maar nee, vorige maand kregen wij te horen dat de huidige eigenaar (de broer van de oude dame die hier tot haar overlijden leefde) van het huis af wil. En dus ging het in de verkoop!

House for Sale dus, zoals Margriet Eshuijs al zo mooi zong. Bij ons kwam uiteraard de grote vraag op: En wat nu? Wat moesten wij doen? We schreven al eerder dat huurders hier best goed worden behandeld, en dat betekent onder meer dat ze als eerste aan jou moeten vragen of jij het huis wil kopen. En die vraag hadden we onzelf ook heus wel eens gesteld: moeten we hier een huis kopen? Misschien was dit het juiste moment.

Maar ja, wilden we dan dít huis kopen? En hoe gaat dat eigenlijk in Amerika? Om met die laatste vraag te beginnen: dat wordt een lastige zaak voor iemand die in de VS woont, maar in NL zijn belastingen betaalt. En geen schulden heeft. Want hier willen ze weten wat je credit score is. Eigenlijk is dat een bewijs hoe goed je bent in het terugbetalen van schulden. Die je dus eerst moet maken, door bijvoorbeeld steeds met je credit card te betalen, of een auto op afbetaling te kopen. Dat soort dingen. Dat doen we als zuinige Nederlanders niet, dus is je credit score niet te berekenen.

En dan moet je dus zó'n smak geld zelf neertellen, dat we dat scenario maar even parkeren. Waarmee als vanzelf ook de vraag was beantwoord over dit huis. Dat gingen we niet kopen. Het was al snel duidelijk dat veel andere mensen dit huis juist gráág wilden hebben. Het was een komen en gaan van geïnteresseerden. Makelaars lieten hun visitekaartjes achter, 's avond kwamen mensen gewoon aan de deur om te vragen of ze het huis konden kopen (ja, maar niet van ons) en mensen uit de buurt zagen dit als dé kans om ons huis eventjes van binnen te bekoekeloeren (nieuwsgierige aagjes heb je overal):

Maar wij hadden dus onze keuze gemaakt. Al pratende kwamen we erachter dat het ook eigenlijk wel te klein is geworden. En dat het knap vervelend is dat er alleen airco's zijn (en geen centrale luchtregulering). En dat we balen van de tuin (ja, dat klinkt gek, maar onderhoud hebben we geen tijd/geld voor over en de muggen maken je gek). En dat het zo jammer is dat je op die zolder slechts een maand per jaar gasten kunt laten slapen (andere keren is het te heet/te koud).

En zo ging ons lijstje verder. Daar staat tegenover dat het een leuk buurtje is en niet te ver rijden van J's werk. Erg prettig. Ons hele denkproces werd dan ook weer op de kop gezet toen het huis verkocht werd...

...En bleek dat de nieuwe eigenaren ons wel wilden houden. Zij wilden pas over een paar jaar hier gaan wonen, als hun eigen kinderen uit het huis waren.

Nieuwe vragen dus. Hadden we wel zin in verhuizen? Konden we die zolder niet eenvoudig beter maken? Gingen we toch nog op zoek naar iets anders? We besloten onszelf twee weken zoektijd te geven. Tegen de nieuwe eigenaren vertelden we dat we hun aanbod wilden aannemen -zonder ons vast te leggen - en ondertussen speurden we de regio af naar geschikte huizen.

We zochten in een lastige periode. De echte huizenruil is nú gaande en dan is het aanbod groter. Maar we vonden een paar goede kandidaten. Eentje ging niet door vanwege de eerder genoemde credit score (sommige verhuurders maken daar ook een punt van, maar de meeste niet). Een ander werd voor onze neus weggekaapt:

We dachten dat we vruchteloos zochten. Tot bijna de laatste dag. Op 20 min rijden van ons eigen huis was er dan tóch een goede kandidaat. Veel meer ruimte en nabij school, park, winkels.

Met open haard, behapbare tuin, twee eigen parkeerplekken, kinderrijke buurt. Om een lang verhaal kort te maken: we hakten de knoop door en besloten dit huis te kiezen. Even leek het af te ketsen op te veel vloerbedekking in het huis (wij wilden heel graag een houten vloer), maar de huisbaas besloot én een houten vloer én een nieuwe keuken aan te leggen. Mooi zo, goed zo. Hoe dat eruitziet, daar komen we binnenkort achter. Hier eerst even een paar foto's om een indruk te geven:

We vinden het erg spannend om op een andere plek - adres op aanvraag - aan het volgende hoofdstuk in de VS te beginnen. Eens kijken wat dit huis ons oplevert (hier begonnen we met een storm en een boom in de tuin, wie weet beginnen we nu wat fortuinlijker). Aanstaande zondag is de verhuizing. En dus zitten we nu diep in de verhuisdozen:

Ja, we pakken het meeste zelf in en het sjouwwerk is voor de heren (en wellicht dames) verhuizers. Zodra we 'over' zijn en de internetverbinding er is, dan melden we ons hier natuurlijk meteen weer. Met eerste indrukken. Spannend. We hebben er zin in.

Monumentale dag

Even in één moeite door, nóg een belangrijke dag uit de geschiedenis van de Nederlandse School. En een primeur voor P. Het gaat over Dodenherdenking. Dat wordt in DC altijd gehouden bij het Nederlands Carillon:

Dat is een nogal massief ding op het Arlington Cemetery (waar alle gesneuvelde Amerikaanse soldaten liggen) en dat is ooit door Nederland aan de VS geschonken, als dank voor de hulp in WOII. Jaarlijks komt een Nederlandse afvaardiging hier dus Dodenherdenking 'vieren'. De ambassadeur houdt een praatje, er is een militaire delegatie en het carillon speelt het Wilhelmus. Uiteraard is er twee minuten stilte - om 2 pm, want dan is het het 8 pm in Nederland.

Dit jaar ontstond het idee om leerlingen van de groepen 7 (P.'s klas) en hoger mee te laten doen aan de herdenking. We besteedden aandacht aan de oorlog tijdens onze cultuurlessen, dus waarom niet deze link met het heden? Besloten werd om de kinderen een gedicht te laten schrijven. Dat gaat allemaal niet vanzelf natuurlijk. Het schrijfniveau van de kinderen 'varieert', zogezegd. Zij schreven allen een zin en wij (P. en nog een docent) probeerden om van de aangeboden zinnen een geheel te maken dat een beetje logisch én dichterlijk klonk. En iedereen moest er tevreden over zijn.

Niet alleen de kinderen overigens; het laatste woord was aan de hoogste militaire baas die bij de ambassade werkt. Die regelt immers de herdenking hier en dan moeten ze wel weten wat de schoolkinderen zeggen. Gelukkig viel ons gedicht in de smaak. En zo stonden we dan op 4 mei (bijna te laat, want geen parkeerplaats te vinden daar) onder dat enorme -roestende- carillon. Zoals gezegd, een primeur voor P. want hij had dat ding nog nooit van dichtbij gezien. J. wel, die was er een jaar eerder al bij.
Dit jaar waaide de wind een van de geluidsboxen om, dwongen overvliegende vliegtuigen om de haverklap een paar seconden stilte af en scheen de zon onbarmhartig op kalende kruinen (die van P. onder meer, auw).

Maar de kinderen deden het erg goed. En dat zei niet alleen een trotse P., maar ook alle aanwezigen (nee, niet alleen ouders van die kinderen!). Er is ook bewegend beeld. Helaas is de eerste regel weggevallen, maar te zien is nog wel hoe lastig het is om een microfoon met een lang snoer door te geven in een groepje:

MVI 1142 - Computer from Pascal Theunissen on Vimeo.

Volgend jaar leveren we weer een bijdrage. Eens kijken of we dan iets anders dan een gedicht kunnen bedenken. Iemand ideeën?

Oranje (inmiddels weer beneden)

Op het moment dat we dit schrijven, is het schooljaar op de Nederlandse School officieel afgesloten. We hebben gisteren het 'Bedank-feestje' gehad van het bestuur voor het personeel. Maar we moeten een paar weekjes terug om een van de jaarlijkse hoogtepunten van de school te belichten. Namelijk, Koninginnedag. Geen beter moment om alle Nederlanders in den vreemde bij elkaar te krijgen. Dit jaar, jullie hebben het van dichterbij meegemaakt, was een bijzonder jaar, want we kregen een kostelijk Koningslied ("Nee, de W van Willem is met dríe vingers in de lucht, niet met één") en het Koninginnedagfeest was voor het laatst. De school viert het áltijd op een zaterdag, dus wij konden dit keer toevallig al aan de nieuwe datum wennen.
En hoe gaat dat dan hier in DC op de Nederlandse School? Nou, waarschijnlijk precies zoals je het je voorstelt. Mensen gaan in oranje gekleed en de ambassadeur komt langs om de taart te snijden (goed, het was zijn plaatsvervanger en het is niet gebruikelijk dat hij komt:)

Dit zouden ze hier in Amerika natuurlijk nooooiitt goedkeuren. Veel te gevaarlijk zo'n sabel bij die kinderen. Toegegeven, wij waren ook wel blij dat alleen de taart in stukjes ging. Over taarten gesproken, er was ook een heuse taartenwedstrijd. Dat is dan wel enigszins Amerikaans, want die bakken er ook bij elk feestje op los om maar te strijden om de beste 'home made apple pie':

Het was voor ons ook een bijzondere aflevering, want het was de eerste Oranje Boven-dag voor S. Die zal het zich allemaal niet meer kunnen herinneren, maar hij heeft toch maar mooi de laatste koninginnedag meegemaakt:

Voor S. was er misschien weinig actie, H. begint dit soort feestjes al aardig te waarderen, zeker omdat er altijd springkussens aan te pas komen en daar is ze helemaal gek op. Iemand had ook nog een 'Achterwerk in de Kast'-kast gebouwd en dat vond H. ook erg leuk. Niet dat ze een pot palingen liet zien overigens (voor wie het niet kent, google maar):

Voor de leerlingen van de school is het feestje 'verplicht' (het hoort immers bij de Nederlandse Cultuur) en zij krijgen allerlei spelletjes en crea-bea activiteiten voorgeschoteld. En P. krijgt zelfs een vergoeding om aanwezig te zijn bij deze gezelligheid. Wat een rotbaan heeft hij toch...

Hier aan de kust

Het zwangerschapsverlof van J. vloog voorbij. Voordat we er erg in hadden, zaten we al in de laatste weken. Dus bedachten we nog één grote uitstap om ons op te laden voor de 'daily grind'; het alledaagse leven. Niet te ver rijden, niet te druk, beetje natuur, aan het water wellicht. Met die criteria in het achterhoofd, viel de keuze al snel op Ocean City. Dat is in het hoogseizoen een badplaats die je moet mijden, want je kunt er dan over de hoofden lopen, zoals dat heet. En dat zijn hoofden van Sjonnies en Anita's. Het is ook wel bekend als de 'Jerseyshore' van Maryland.

Maar het is slechts 4 uur rijden,

en buiten het hoofdseizoen kun je er lekker uitwaaien. Nadeel is dat zonnebaden niet lukt en ook zwemmen is niet aan te raden, maar uitrazen over het verlaten strand is óók lekker. Fijn dus dat ons hotel letterlijk aan het strand lag en meteen na aankomst, gingen we een stukje lopen:

Een van de beroemdste dingen van Ocean City is de boardwalk. Die is 2,5 mijl lang en het centrum van de activiteiten (veel clubs en winkels eromheen). 's Zomers is er zelfs een trammetje langs de boardwalk zodat je geen 5 mijl hoeft te lopen om van het begin weer bij het begin te komen. Er zitten veel toeristische pandjes aan uiteraard (T-shirts, spelletjes etc) en H. was met name onder de indruk van de nep-haai die uit de gevel van Ripley's stak. Nog weken later hoorden we haar zeggen: 'Ai ee mu kapokkema' ('De haai heeft de muur kapotgemaakt').




Je ziet aan de foto's dat het winderig en fris was, maar hé, gratis parkeren én geen drukte. Wij genoten met volle teugen:

En we hadden genoeg wind om die mislukte vliegermiddag in te halen:

Maar de directe aanleiding dat wij voor Ocean City kozen, was niet dat er strand was, of een boardwalk, of weinig mensen, maar dat er paarden waren. Of nou ja, op zo'n 30 minuten rijden afstand. Daar bevindt zich namelijk het eiland Assateague dat bekend staat om z'n wilde paarden. Wij wilden dat wel eens meemaken.

Op z'n Amerikaans kun je een heel eind het eiland oprijden (via een brug) en onderweg kwamen we al een lone ranger tegen.

Je ziet, we schrokken ervan, dus die foto is wazig. Nee hoor, veel valt er niet te schrikken, want ze mogen dan wel 'wilde paarden' heten, erg wild qua karakter zijn ze niet. Verwacht geen galopperende hengsten over eindeloze vlakten. Op Assateague slenteren ze rustig in groepjes van tien over de duinen en knabbelen wat aan het gras. Hoewel, er zijn in voorgaande seizoenen mensen gebeten en getrapt door deze paarden, maar die kwamen dan ook te dichtbij (die mensen dan):

Eenmaal op het strand van het eiland zagen we erg lang geen paarden. En garanties zijn er ook niet als je gaat kijken, want het eiland is langgerekt en slechts een klein deel is voor het publiek toegankelijk. Geeft niet, want er was een heerlijk zonnetje en op het strand dollen is óók leuk:

En warempel, na een tijdje dollen kwamen de paarden gewoon langs! We hoefden niet naar ze op zoek. Ze liepen over de parkeerplaats, door de duinen, graasden wat en liepen over het asfalt weer door.

Je ziet, je kunt redelijk dichtbij komen, als je maar alle edele viervoeters met rust laat. Wij vonden het in ieder geval een aardige belevenis.

Het was niet ons laatste uitstapje. We sloten ons bezoekje aan Ocean City af met een ritje de andere kant op: naar Rehoboth Beach. Iets minder Sjonnie/Anita, met ludieke winkeltjes, beter ijs en geinige plekjes voor je koffie.

En ze hebben er ook een winkeltje waar ze heuse Nederlandse drop verkopen. Dus daar rij je nog wel 40 minuten voor om:

Erg lang konden we niet van deze badplaats genieten (we zijn niet eens tot op het strand gekomen), want ons geluk was op en de lucht betrok. Helaas, helaas. Na een laatste paar uurtjes shoppen in een nabijgelegen winkelcentrum, lieten we Ocean City achter ons om huiswaarts te keren. Niet geheel tot blijdschap van H.:

Maar goed, wat had die te klagen? Zij was niet degene die weer snel aan het werk moest.