Bedankt oma

Zouden we toch bijna vergeten te melden dat ze alweer terug in Nederland is. We hebben het over P.'s moeder, sinds een kleine twee weken ook bekend als H.'s oma. Misschien was het de afgelopen berichten niet duidelijk genoeg, maar zij was ruim een week bij ons te gast en heeft ons in die tijd enorm geholpen. Niet alleen met handige tips ('nee P., je hoeft luiers niet uit te wassen')...



...ze hielp ook met koken, schoonmaken en zelfs verstelwerk waar nodig (ja jongelui: verstelwerk, het bestaat nog).



Wij betaalden haar terug met de nabijheid van H. en blijkbaar is dat acceptabel in de wereld van oma's. Maar aan alle uit Nederland geïmporteerde familiaire kraamzorg komt een eind, en dus namen we gisteren afscheid van oma:



Oma, bij deze nogmaals bedankt!

En zo zijn we officieel met z'n drieën. Dus moesten we gisteren weer zelf beschuit met muisjes smeren voor de gasten. Dit keer werd het zelfs gegeten (het ging dan ook om Nederlands bezoek):



En ergens hebben we het gevoel dat het ouder-zijn nu echt is losgebarsten, want H. - die ons voor de gek heeft gehouden met haar zoete slapen -



heeft het huilen ontdekt. Let the games begin!

Slapend rijk worden

Kaboem, en flits. Wat nu weer? Na een tornado maakte H. vandaag ook nog even een enorm onweer mee. Nou ja, meemaken... Ze slaapt echt overal doorheen. Ongelooflijk.



Ze lijkt in dat opzicht wel erg op haar vader:



En dat terwijl er mensen bij ons op bezoek komen, speciaal voor haar.



Die, zo luidt de tussenstand, niet erg gecharmeerd zijn van onze 'Dutch treat'. Interessant, dat wel. Lekker, mweh:



Ok, een badje maakt H. nog wel wakker, maar daarna is het meteen maffen.



We weten dat we hier niet over moeten klagen en iedereen vertelt ons dat deze fase niet lang duurt. Ok, dan profiteren we ervan. Net zoals we ervan profiteren dat H. de 'ah wat lief'-reactie oproept en wij zelfs al iets gratis hebben gekregen. Bij een café waar we vaak komen, werden we getrakteerd op een enorm dessert:



Heerlijk, en dat alleen omdat we met een kleine baby rondreden. Morgen gaan we met H. maar eens een bezoekje brengen aan de plaatselijke autohandelaar.

Wat (,) een week (?)

Zoef. Dat was het geluid van de eerste week van Hanna die voorbij vloog. Niet te geloven dat haar geboorte alweer zeven dagen geleden is. Om het te vieren hebben we haar gisteren eerst een manicure aangeboden....



en zijn we vervolgens met haar door de buurt gelopen. De eerste keer dat de Bridgepeople zich met een stroller in Park Slope begeven. Iedereen, ook oma en Hanna, heeft het goed doorstaan. En omdat we verzoeken blijven krijgen om nieuw (bewegend) beeldmateriaal van H. (ieder heeft recht op z'n eigen initiaal op dit blog), hier een impressie:

New York Post

Hanna wijst ons er fijntjes op dat ook de kleine, 'gewone', dingen bijzonder zijn. Post krijgen bijvoorbeeld. Want gisteren lag haar allereerste poststuk in de bus. Opeens staat dan daar heel officieel haar naam op een pakketje van de koeriersdienst.



Geweldig. Om nog maar te zwijgen over de inhoud. Want Hanna is nu de trotse eigenares van een Journey slaapliedjes-cd. Volgers van ons blog weten dat die band 'onze' band is, want we hoorden hun nummers altijd op de radio als we in de VS onderweg waren. Nou is niet iedereen het met onze muziekkeuze eens, en dat maakt het extra bijzonder dat Hanna toch dit kado krijgt en zo de kans heeft onze Journey-passie te delen. In baby-vorm uiteraard, luister maar eens naar de uitvoering van 'Don't Stop Believin':



Niet dat Hanna slaapliedjes nodig heeft, hoor. Zij sliep zonder problemen door de tornado heen die onze wijk trof. Deels omdat een New Yorker van weinig opkijkt, deels omdat een sneldenkende J. haar wist te redden uit de woonkamer (waar de ramen op knappen stonden). Niets zo sterk als een moederinstinct.
Dat verhaal vertelden we gisteren ook aan twee mannen die ons huis binnenkwamen:



Het bleken heren van de New York Post, een van de beroemdste kranten in deze stad, die een verhaal maakten over de nasleep van de tornado. Of ze even vanuit onze slaapkamer een foto van de schade mochten maken. Hoe konden we dat weigeren? Ze waren immers collega's:



We vertelden hoe wij het hadden beleefd en dat we blij waren dat iedereen oké was. Een vervelend puntje zagen we dan wel: dat we onze privacy kwijt zijn, nu de grote bomen in de binnentuin zijn afgebroken. Ze vormden zo'n mooie natuurlijke afscheiding tussen ons en de overburgen.
Eerlijk gezegd hebben we nog niet gecontroleerd of wij ook ge-quote zijn in de NY Post van vandaag. Vermoedelijk niet, want op onze vraag 'wanneer publiceren jullie iets?' luidde het antwoord 'morgen, maar je weet het nooit zeker'. Dat zeggen wij ook altijd als we al zeker weten dat we niets met de quotes van de geïnterviewde doen.
De dag werd afgesloten (nou ja, met het ritme van nu is er geen begin of eind aan een dag) met bezoek van onze onderbuurman. Hij had de eer om onze eerste Amerikaan te zijn die beschuit met muisjes kreeg voorgeschoteld:



Hij vond het 'not bad'. Alleen een beetje droog. Hmmmm, Amerika is er nog niet klaar voor.

Oma en de tornado

De titel klinkt als een sprookjesboek, maar het dekt precies de lading. Vandaag stond namelijk in het teken van twee belangrijke dingen. Eentje gepland: namelijk de komst van de kersverse oma, P's moeder. En de tweede overviel ons letterlijk: er raasde een tornado door de straat.
Rond een uurtje of vier zou Hanna's oma landen en door een kleine miscommunicatie dacht P. dat zijn moeder al een uur later voor de deur stond. Hij naar beneden om vervolgens letterlijk het huis te worden ingejaagd door verschrikkelijk donder, regenbuien en stormwinden. Binnen een mum van tijd vlogen reclameborden, vuilnisdeksels en losgewaaide takken door onze straat. De wind en regen kwamen toen zo hard dat je eigenlijk niets meer kon zien. Je hoorde alleen het geloei van autosirenes en krakende bomen.
Bij ons bolden de ramen als zeilen en het regenwater stroomde de slaapkamer in. Toen de rust was wedergekeerd konden we even naar buiten om de schade op te nemen. Het was een bende in onze straat en achtertuin. We laten de foto's voor zich spreken:




En vlak nadat bij ons alle bomen in de straat waren omgevallen, kwam P's moeder aan. Leuke binnenkomer voor haar:



Bij ons zat de schrik er goed in. Maar Hanna, als echte New Yorker, was cool en draaide haar hand niet om voor haar eerste tornado. Zeker niet toen ze in de armen van oma kon liggen.



Wij hadden veel kado's uit Nederland nodig om in dezelfde zen-staat te komen. Dat lukte aardig (iedereen ontzettend bedankt! you know who you are).



J. merkte op dat de tornado wellicht symbool stond voor de wervelwind waarin wij terecht zijn gekomen. Aardig bedacht. Alleen de volgende keer zonder zoveel blikschade graag.

Hallo Hanna!

Tja, waar begin je zo'n blog? De eerste die we schrijven als gezin. De eerste die we schrijven als gezin (ja, soms moet je iets herhalen omdat het in eerste instantie zo raar klinkt dat je het zelf niet gelooft). Mocht er ook nog maar iemand het meest geweldige Bridgepeople-nieuws ooit hebben gemist: op 12 september is onze dochter Hanna Mathilde geboren. Haar leven is alweer vier dagen oud en wij zijn nog helemaal hoteldebotel van haar komst en wat we de afgelopen dagen hebben meegemaakt. Iedereen begrijpt dat we niet van dag tot dag erover blogden, maar wij begrijpen ook dat Bridgepeople-volgers nu wel eens wat foto's willen zien. Bij deze dan, een blogpost met veel beeld.

Hanna's verhaal begint op zondagmorgen 3 uur. Nadat J's vliezen braken, bracht een taxi ons naar het Long Island College Hospital, in de wijk waar wij voorheen woonden. En ondanks dat de heenrit wazige foto's opleverde, waren wij heel relaxt. Ook al wisten we 'nu gebeurt het':



In het ziekenhuis waren de medici het met onze diagnose eens: er was een Bridgepeople-baby op komst. En dus kregen wij een fijne kamer toegewezen - met een streep uitzicht over de New Yorkse haven - waar het allemaal zou gaan plaatsvinden. Wij hadden Leigh, een goede vriendin, gevraagd erbij te zijn en zij was een enorme steun.



We hadden aan de naam het ziekenhuisrestaurant al kunnen raden dat het geen makkelijke bevalling zou worden (werkelijk: 'au' en 'pain' in de naam, voor een ziekenhuis?)



Ok, alle flauwe grappen terzijde: het was op z'n zachtst gezegd pittig. En vervolgens bleek J. ook nog tot die 1,5 procent te behoren bij wie de pijnmedicatie niet werkt. Maar ze heeft zich er doorheen geslagen. En P.'s respect voor haar kent nu helemaal geen grenzen meer. We zullen de bloedige taferelen achterwege laten en meteen naar het hoogtepunt van de avond gaan: Hanna werd geboren. Om 21:42 uur plaatselijke tijd.



Wat een heerlijke meid. En ze is inmiddels 'best aardig opgedroogd', zoals ze zeggen. Wij gingen gedrieën overigens na de bevalling een etage hoger in het ziekenhuis waar een andere kamer op ons wachtte. Hier moeten vrouwen twee dagen bijkomen en wordt ook de baby gemonitord. Het lijkt op een hotelkamer, met dit verschil dat de deur niet op slot kan en het een komen en gaan van verpleegsters en doktoren is. Chaos is troef (J. vroeg bijvoorbeeld om een medicijn tegen een opkomende verkoudheid en kreeg mondwater voor een frisse adem) en iedereen spreekt met een ander - onverstaanbaar - accent. Lastig bij medische gesprekken. We vonden het ook erg inspirerend dat je een video móest kijken over shaken baby syndrom (tip: je moet je baby níet schudden) en dat het eten zo appetijtelijk werd opgediend. Maar alles werd goedgemaakt door het uitzicht.
Ok, en in foto's ziet bovenstaand stukje er zo uit:



We waren erg blij dat we dinsdag uit het ziekenhuis werden ontslagen en naar ons eigen huis konden. Dan kon Hanna tenminste lekker al die zorgvuldig door ons uitgekozen babykleding onderpoepen en -kotsen. Nee hoor, ze gedraagt zich keurig. We hebben uiteraard talloze foto's van haar hier gemaakt:





En inmiddels de eerste beschuit-met-muisjes gegeten! Dit keer met bezoek uit Nederland, we zijn benieuwd wat de Amerikanen er van vinden.




Hopelijk zijn we hiermee enigszins aan de vraag naar meer foto's tegemoet gekomen. Meer volgen. Wie overigens de volledige versie van bovenstaande tekst wil horen, inclusief medische missers, horrorverhalen uit de bevalkamer en sterke staaltjes efficiëntie moet zelf maar langskomen. De anekdotes komen gratis bij een bezichtiging van Hanna.
Wij houden het hier voorlopig bij de opmerking dat inmiddels iemand met een medische diploma naar baby-Bridgepeople heeft gekeken en gezien heeft dat ze helemaal in orde was. Dat horen wij graag.



We vermoeden dat dit niet de laatste blogpost over Hanna is.