Dat is een nogal massief ding op het Arlington Cemetery (waar alle gesneuvelde Amerikaanse soldaten liggen) en dat is ooit door Nederland aan de VS geschonken, als dank voor de hulp in WOII. Jaarlijks komt een Nederlandse afvaardiging hier dus Dodenherdenking 'vieren'. De ambassadeur houdt een praatje, er is een militaire delegatie en het carillon speelt het Wilhelmus. Uiteraard is er twee minuten stilte - om 2 pm, want dan is het het 8 pm in Nederland.
Dit jaar ontstond het idee om leerlingen van de groepen 7 (P.'s klas) en hoger mee te laten doen aan de herdenking. We besteedden aandacht aan de oorlog tijdens onze cultuurlessen, dus waarom niet deze link met het heden? Besloten werd om de kinderen een gedicht te laten schrijven. Dat gaat allemaal niet vanzelf natuurlijk. Het schrijfniveau van de kinderen 'varieert', zogezegd. Zij schreven allen een zin en wij (P. en nog een docent) probeerden om van de aangeboden zinnen een geheel te maken dat een beetje logisch én dichterlijk klonk. En iedereen moest er tevreden over zijn.
Niet alleen de kinderen overigens; het laatste woord was aan de hoogste militaire baas die bij de ambassade werkt. Die regelt immers de herdenking hier en dan moeten ze wel weten wat de schoolkinderen zeggen. Gelukkig viel ons gedicht in de smaak. En zo stonden we dan op 4 mei (bijna te laat, want geen parkeerplaats te vinden daar) onder dat enorme -roestende- carillon. Zoals gezegd, een primeur voor P. want hij had dat ding nog nooit van dichtbij gezien. J. wel, die was er een jaar eerder al bij.
Dit jaar waaide de wind een van de geluidsboxen om, dwongen overvliegende vliegtuigen om de haverklap een paar seconden stilte af en scheen de zon onbarmhartig op kalende kruinen (die van P. onder meer, auw).
Maar de kinderen deden het erg goed. En dat zei niet alleen een trotse P., maar ook alle aanwezigen (nee, niet alleen ouders van die kinderen!). Er is ook bewegend beeld. Helaas is de eerste regel weggevallen, maar te zien is nog wel hoe lastig het is om een microfoon met een lang snoer door te geven in een groepje:
MVI 1142 - Computer from Pascal Theunissen on Vimeo.
Volgend jaar leveren we weer een bijdrage. Eens kijken of we dan iets anders dan een gedicht kunnen bedenken. Iemand ideeën?
No comments:
Post a Comment